I OSK 1840/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2399/15 w sprawie ze skargi K. Ż. na czynność materialno-techniczną Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia numeru porządkowego dla budynku oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2399/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. Ż. na czynność materialno-techniczną Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie ustalenia numeru porządkowego dla budynku, oddalił skargę. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne: W dniu [...] 2015 r. skarżący złożył do Prezydenta m. st. Warszawy żądanie w przywrócenia na nieruchomości stanowiącej działkę geodezyjną nr [...] z obrębu [...] położoną w dzielnicy W. w Warszawie, numeru porządkowego [...] przy ul. H. We wniosku wskazano, że wnioskodawca numerem takim posługuje się w oparciu o informację uzyskaną od poprzedniego właściciela nieruchomości. Organ w zawiadomieniu z dnia [...] 2015 r. (doręczonym w dniu [...] 2015 r.) nadał na budynek usytuowany na przedmiotowej działce numer porządkowy [...] od ulicy C. Jednocześnie organ poinformował wnioskodawcę, z jakich powodów jego wniosek w zakresie "przywrócenia adresu H. [...]" nie może zostać uwzględniony. Z ustaleń organu wynika, że budynek położony na działce ewidencyjnej nr [...] nigdy nie był oznaczony administracyjnym numerem porządkowym [...] od ul. H. Zatem posługiwanie się tym adresem było nieuprawnione, pomimo że były właściciel nieruchomości został zameldowany pod adresem ul. H. [...]. Obecnie jednak zdaniem organu nie można nadać tego adresu, gdyż działka ewidencyjna nr [...] nie przylega do ul. H., a jednocześnie adres ten zaburzyłby numerację porządkową ul. C. Organ wskazał, że oparł swe rozstrzygnięcie o treść § 5 ust. 2 oraz § 9 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2012 r., poz. 125), zwanego dalej rozporządzeniem. Pismem z dnia z dnia [...] 2015 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności określonej w zawiadomieniu z dnia [...] 2015 r. W odpowiedzi organ pismem z dnia [...] 2015 r. (doręczonym w dniu [...] 2015 r.) wskazał, że nazwa ulicy H. została nadana uchwałą nr 16 Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 5 maja 1960 r., zgodnie z którą ulicy N. biegnącej od ówczesnej ulicy P. (uchwałą nr 18 z dnia 14 października 1960 r. Rady Narodowej m.st. Warszawy ulica ta zmieniła nazwę na ul. C.) do ulicy K., nadano nazwę ulica H. Tym samym nazwa ulicy H. została nadana ulicy położonej po zachodniej stronie późniejszej ulicy C. Zatem działki drogowe leżące po wschodniej stronie ulicy C., przy których usytuowana jest przedmiotowa działka są drogą bez nazwy, a najbliższą ulicą posiadającą nazwę i do której przylega ta działka, jest ulica C. Ulica C. jest również najbliższą ulicą nazwaną dla nieruchomości położonych przy ww. drodze bez nazwy, które zostały oznaczone numerami porządkowymi [...], [...], [...] od tej ulicy (numer [...] został nadany już w 1969 r.). W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] 2015 r. skarżący złożył skargę do organu oraz ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi pismem z dnia [...] 2015 r. organ odniósł się do pism skarżącego wyjaśniając jednocześnie, że obszar dzielnicy Wawer m.st. Warszawy został włączony w granice administracyjne Warszawy w 1951 r., zatem od tego momentu nadawanie/zmiana nazw ulic należały do kompetencji właściwych organów tego miasta. Nazwa ulicy H. została nadana w dniu [...] 1960 r. uchwałą nr [...] Rady Narodowej m.st. Warszawy, a więc wszelkie zmiany dotyczące przebiegu i zasięgu nazwy tej ulicy mogły być dokonane jedynie w trybie kolejnych uchwał. W skardze na zawiadomienie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] 2015 r. skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga okazała się niezasadna. Sąd pierwszej instancji, powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazał, że przedmiotowa nieruchomość nie jest położona przy ul. H., co jednoznacznie wynika z uchwały nr [...] Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 5 maja 1960 r., zmieniającej nazwę ul. N. biegnącej od ul. P. (obecnie ul. C. - zmiana nazwy nastąpiła uchwałą nr 18 z dnia 14 października 1960 r. Rady Narodowej m.st. Warszawy) do ul. K. na nazwę ul. H. Z powyższej uchwały, której zapisy nie są kwestionowane przez stronę i która nie podlegała zmianie w zakresie przebiegu ul. H., wynika bowiem, że nazwa ul. H. została nadana ulicy położonej po zachodniej stronie obecnej ulicy C.. Działka skarżącego znajduje się natomiast po wschodniej stronie ulicy C. a zatem przy drodze której nie została nadana stosowną uchwałą żadna nazwa mimo, iż jak wynika z dokumentów przedłożonych przez skarżącego w załączeniu do pisma z dnia [...] 2015 r., plany dot. nazwy wskazanej ulicy istniały (zgodnie z tymi planami ulica ta miała mieć nazwę ul. N.). Z akt sprawy wynika również, że najbliższą ulicą posiadającą nazwę do której przylega działka nr ew. [...] jest ul. C. Sąd podzielił również stanowisko organu, że w niniejszej sprawie administracyjna zmiana adresu z ul. H. [...] na adres ul. C. [...] nie miała miejsca. Słusznie bowiem organ wskazał, że zgodnie z zapisami archiwalnej dokumentacji numeracji porządkowej nieruchomości oraz ewidencji gruntów i budynków, które są podstawą do założenia ewidencji, jak też zapisami księgi wieczystej - adres ul. H. [...] nie występował w tych rejestrach w odniesieniu do działki nr [...], jak również do działki nr ew. [...], z której wskazana działka została wydzielona, ani do usytuowanego na niej budynku. Sąd podkreślił, że używanie przez skarżącego oraz jego poprzednika prawnego adresu H. [...] nie jest niczym uzasadnione, w kontekście faktu nie nadania tego numeru porządkowego przez odpowiedni organ, jak również nie wskazania tego adresu w ewidencji gruntów lub w księdze wieczystej. Sąd uznał za niezasadne zarzuty skarżącego odnoszące się do naruszenia przez organ przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia, bowiem organ nie dokonał zmiany numeru porządkowego tj. zmiany z ul. H. [...] na ul. C. [...], gdyż przedmiotowy budynek oraz nieruchomość gruntowa nigdy nie były położone przy ul. H. [...]. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. - art. 5 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 47b ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 2101), zwanej dalej p.g.k., poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, iż nadanie dla budynku położonego dotychczas w Warszawie przy ul. H. [...] nowego numeru porządkowego tj. C. [...], jest zgodne z przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia, podczas gdy dotychczasowa ciągłość i przestrzenna regularność numeracji porządkowej budynków przy ul. H., a także ukształtowanie tej numeracji w długim okresie historycznym, przemawiają za koniecznością utrzymania dla budynku biurowego należącego do skarżącego dotychczasowego oznaczenia; - art. 7 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w świetle wskazanego przepisu nie ma możliwości nadania dla budynku należącego do skarżącego dwóch numerów porządkowych tj. C. [...] oraz H. [...], podczas gdy budynek ten znajduje się na rogu ul. H. i ul. C. (w bezpośrednim ich sąsiedztwie), co daje podstawę faktyczną do zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie; Ponadto, na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów postępowania, a to art. z art. 7 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie, a w szczególności załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony i uwzględnienie tylko okoliczności niekorzystnych dla skarżącego którymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kierował się ustalając stan faktyczny sprawy, z pominięciem dowodów których analiza prowadziła do odmiennego wniosku, tj. ustalenia, iż dla budynku biurowego należącego do skarżącego usytuowanego na przedmiotowej działce możliwe jest ustalenie dwóch numerów porządkowych tj. C. [...] oraz H. [...]. Mając na uwadze powyższe, skarżący kasacyjnie wniósł o stwierdzenie bezskuteczności czynności określonej w zawiadomieniu Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] 2015 r. lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, uwzględniającego koszty zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych. Ich analiza pozwoliła stwierdzić, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, a wobec tego podlega ona oddaleniu. W pierwszej kolejności przyjdzie wskazać, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego zostały nieprecyzyjnie sformułowane przez autora skargi kasacyjnej. Precyzyjne określenie podstaw kasacyjnych, jak i stawianych zarzutów jest obowiązkiem autora skargi kasacyjnej, a braki w tym zakresie mogą prowadzić do nieuwzględnienia przez sąd kasacyjny tak sformułowanych podstaw kasacyjnych. Należy podnieść, że autor skargi kasacyjnej wskazał, że naruszono przepisy rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 3 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz.U z 2012 r., poz. 125), podczas gdy ww. rozporządzenie datowane jest na dzień 9 stycznia 2012 r. Nadto, autor skargi kasacyjnej wskazuje w zarzutach naruszenie poszczególnych artykułów ww. rozporządzenia, podczas gdy jednostki redakcyjne rozporządzenia to paragrafy. Niemniej jednak, odnosząc się do pierwszego z zarzutów tj. zarzutu naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia. Przepis ten stanowi, że dla każdej ulicy i każdego placu posiadającego nazwę tworzy się odrębne, ciągłe zbiory numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność każdego z tych zbiorów oraz unikalność jego elementów, zachowując w miarę możliwości istniejące numery porządkowe, ujawnione w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości, oraz dotychczasowe zasady tej numeracji. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że działka skarżącego oraz sąsiadujące z nią działki są oznaczone kolejno jako: C. [...], [...], [...] oraz [...]. Co więcej, w dalszym ciągu ulicy, w kierunku północnym znajdują się budynki o numeracji [...] oraz [...]. Zatem można stwierdzić, że zachowana została ciągłość i przestrzenna regularność numeracji porządkowej. Należy w tym miejscu wskazać, że żaden przepis rozporządzenia nie wskazuje jako przesłanki pozostawienia danego numeru budynku w postaci "ukształtowania numeracji w długim okresie historycznym". Zarzucenie naruszenia art. 47b ust. 5 p.g.k. należy uznać za chybione bowiem przepis ten stanowi jedynie delegację ustawową dla wydania przez właściwego ministra rozporządzenia. Zarzut naruszenia § 7 rozporządzenia również nie mógł odnieść skutku bowiem przepis ten dotyczy danych ewidencji. Z treści czynionego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu można wysnuć domniemanie, że zarzuca on Sądowi pierwszej instancji de facto naruszenie § 5 ust. 7 rozporządzenia. Nie należy do kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego formułowanie za autora skargi kasacyjnej zarzutów tej skargi. Niemniej jednak nie sposób uznać aby doszło do naruszenia ww. przepisu rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że w przypadku budynków położonych w bezpośrednim sąsiedztwie dwu lub więcej ulic, posiadających odrębne wejścia od strony sąsiadujących z nimi ulic albo gdy budynek położony przy jednej ulicy posiada więcej niż jedno wejście główne, budynkom tym może być nadawanych wiele numerów porządkowych, związanych ze wszystkimi głównymi wejściami do budynku. Z akt sprawy nie wynika aby budynek położony na działce skarżącego miał dwa odrębne wejścia od obu ulic tj. zarówno od ul. C., jak i od ul. H. co mogłoby dać podstawę do rozważenia nadania dwóch numerów tej nieruchomości. Wbrew twierdzeniu skarżącego samo położenie nieruchomości na rogu dwóch ulic nie daje podstaw ku temu aby nadać nieruchomości dwa numery. Również zarzut naruszenia przepisów proceduralnych nie znajduje uzasadnienia bowiem w istocie sprowadza się on do zarzutu naruszenia § 5 ust. 7 rozporządzenia. Ponadto, skarżący wskazał, że sprawę załatwiono bez uwzględnienia słusznego interesu strony. Nie sposób ocenić zasadności tego zarzutu bowiem dla oceny jego zasadności nie jest wystarczające ogólne powołanie się na naruszenie danego przepisu postępowania administracyjnego. Konieczne jest wskazanie konkretnego przepisu prawa, którego naruszenie sprowadza się do złamania zasady poszanowania interesu strony postępowania. Brak wskazania konkretnego przepisu prawa, którego naruszenie sprowadza się do złamania zasady poszanowania interesu strony postępowania administracyjnego uniemożliwia w praktyce ocenę przez Sąd jego zasadności. Należy podkreślić, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał, jaki przepis został naruszony w związku z nieposzanowaniem słusznego interesu strony lecz jedynie opisał, że naruszenie to polegało na braku ustalenia dwóch numerów porządkowych dla nieruchomości skarżącego. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, i jako taka podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.