I OSK 1982/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) sędzia del. NSA Jolanta Sikorska Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2710/11 w sprawie ze skargi B. U. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Wa 2710/11, po rozpoznaniu skargi B. U., uchylił decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2011r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] maja 2011 r. odmówił uwzględnienia skargi B. U. na przetwarzanie jej danych osobowych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Aleksandrowie Kujawskim. W uzasadnieniu decyzji, organ podał, że zdarzenie, które miało miejsce z domniemywanym ujawnieniem danych osobowych skarżącej związane było z kontrolami nieruchomości w C. przez inspektorów nadzoru budowlanego. Po przeprowadzeniu kontroli właściciel posesji przy ul. [...] zaczepił B. U. na ulicy i użył w stosunku do niej słów obelżywych. Zdaniem skarżącej, źródłem informacji o przeprowadzonej kontroli jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Aleksandrowie Kujawskim. W piśmie z dnia 5 listopada 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Aleksandrowie Kujawskim, wykonując wezwanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, przekazał wyjaśnienia, że przetwarza dane skarżącej na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, gdyż jest to niezbędne do spełnienia obowiązku wynikającego z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Dane osobowe skarżącej przechowywane są w zbiorach korespondencyjnych postępowań skargowych i naprawczych organu nadzoru budowlanego w Aleksandrowie Kujawskim i udostępniane są tylko i wyłącznie w przypadkach prowadzonych postępowań administracyjnych na podstawie powyżej określonych ustaw. W dalszej części pisma, organ podał informacje o prowadzonych postępowaniach i poinformował, że skarżąca zarzuty pod jego adresem kierowała również do innych instytucji. Zdaniem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, brak jest podstaw do uznania, że dane osobowe skarżącej zostały udostępnione przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Aleksandrowie Kujawskim osobom nieupoważnionym. Z wyjaśnień Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że inspektorzy nadzoru budowlanego, podczas wykonywania czynności kontrolnych, o podjęcie których wniosła skarżąca, nie udostępnili jej danych osobowych właścicielom kontrolowanych nieruchomości, gdyż nie była ona stroną postępowania. Nie można wykluczyć, że dane te zostały pozyskane z innych źródeł. W uzasadnieniu decyzji Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podał również, że każdy, kto ma poczucie naruszenia jego dóbr osobistych może dochodzić swoich praw w drodze postępowania cywilnego. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] września 2011 r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2011 r. W ocenie organu, zaskarżona decyzja została wydana poprawnie i zawiera zarówno analizę zgromadzonego materiału dowodowego, jak również jego ocenę i uzasadnienie rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. U., zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 – 8, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzje organu I i II instancji stwierdził, że zaniechanie przez organ zebrania pełnego materiału dowodowego stanowi istotne uchybienie, które doprowadziło do wydania wadliwej decyzji, a nie, jak stwierdził organ, decyzji poprawnej, zawierającej analizę zgromadzonego materiału dowodowego, jak również jego ocenę i uzasadnienie prawne. W ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca w zasadzie zostały wydane na podstawie odpowiedzi Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Aleksandrowie Kujawskim z dnia 5 listopada 2010 r., udzielonej w związku z pismem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 27 października 2010 r. Przekazane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyjaśnienia i informacje nie zostały w żaden sposób sprawdzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), poprzez sprawowanie niewłaściwej kontroli nad postępowaniem administracyjnym na skutek błędnego przyjęcia, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję z dnia [...] września 2011 r. z naruszeniem art. 7, 8, 75, 77 § 1, 80 oraz art. 107 k.p.a. W oparciu o powyższy zarzut skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 14 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych i zwrócił się do PINB o złożenie stosownych wyjaśnień w związku zarzutami skarżącej. Organ uznał, że skorzystanie z uprawnienia wskazanego w art. 14 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych będzie adekwatne do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Nieuzasadnionym oraz przewlekłym i kosztownym - zdaniem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych - byłoby natomiast zastosowanie dodatkowo z innych uprawnień, określonych w art. 14 ustawy o ochronie danych osobowych, w tej sprawie. Ponadto, w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, nie jest zrozumiałe, jakie dodatkowo czynności procesowe mógłby Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podjąć, tudzież w jakim kierunku miałby rozszerzyć zakres postępowania dowodowego w tej sprawie, aby - co zostało zarzucone w uzasadnieniu wyroku przez WSA - zgromadzić pełny materiał dowodowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cytowaną dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia prawa procesowego i zarzut ten należy uznać za uzasadniony. Zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy jak również złożone przez skarżącą kasacyjnie na rozprawia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyjaśnienia pozwalają stwierdzić, że w wyniku obywatelskich doniesień skarżącej B. U. do organów nadzoru budowlanego, organy te zobowiązane były wszczynać postępowania wyjaśniające z urzędu. Skarżąca nie była stroną tych postępowań. Stronami zaś były osoby, których dotyczyły składane przez skarżącą doniesienia i które mając dostęp do akt sprawy miały możliwość powziąć informację z czyjej inicjatywy organy podejmują przeciwko nim postępowania. Organ naczelny ustalił powyższą okoliczność na podstawie pism wyjaśniających przesłanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co koresponduje z omówionymi wyżej wyjaśnieniami skarżącej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji zarzucił organom "zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego". Mimo tak sformułowanego zarzutu Sąd nie zalecił jakie dowody powinien dodatkowo przeprowadzić Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sądu Administracyjny nie wykazana także jak naruszone, zdaniem tego sądu art. 7, 8, 75, i 77§ 1 80 i 107 k.p.a., miały wpływ na wynik sprawy co sprawia, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7,8,75, 77§1 8o1107 wzw z art.134 p.p.s.a. jest uzasadniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art.185§1 p.p.s.a. Na podstawie art. 207§2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.