I OSK 2008/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1246/06 o odrzuceniu skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 września 2006 r. odrzucił skargę Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. W motywach postanowienia podał, że zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.), pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zaskarżona decyzja została doręczona do Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy w dniu 30 maja 2006 r. Trzydziestodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął więc z dniem 29 czerwca 2006 r. Do dnia wydania postanowienia Sądu I instancji wpis nie został uiszczony przez pełnomocnika wnoszącego skargę. Podlegała więc ona odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyło Miasto Stołeczne Warszawa, reprezentowane przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. zastosowanie art. 221 z pominięciem art. 219 w związku z art. 54 ustawy P.p.s.a., w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podkreślił, że skarga została złożona za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, które miało teoretyczną możliwość uwzględnienia skargi w całości, przed jej przekazaniem do WSA w Warszawie. W tej sytuacji wpis zostałby uiszczony nienależnie. Ponadto, składając skargę za pośrednictwem organu administracji pełnomocnik nie znał sygnatury akt sądowych, którą zgodnie z § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia powinien podać uiszczając wpis. W powyższym stanie faktycznym nie miał zastosowania art. 221 ustawy P.p.s.a., a Sąd powinien był wezwać stronę, również tę reprezentowaną przez pełnomocnika, do uiszczenia stosownego wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarga Miasta Stołecznego Warszawy podlegała odrzuceniu, choć z powodów innych niż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Należy bowiem podkreślić, że Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy był w sprawie objętej skargą organem, który wydał decyzję I instancji, uchyloną następnie zaskarżoną decyzją SKO w Warszawie. W sytuacji, gdy organ gminy występował w danej sprawie jako organ wydający decyzję administracyjną w I instancji, nie ma ona uprawnienia do występowania w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym w charakterze strony. Wykonywanie władztwa administracyjnego następuje kosztem ograniczenia uprawnień w sferze dominium. Pogląd ten jest szeroko prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. uchwała NSA sygn. akt OPS 1/03 [ONSA 2003, nr 4, poz. 115], wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04 [LEX nr 171164], postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 368/06 [niepubl.], postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2005r. sygn. akt OSK 1555/04 [niepubl.]) oraz doktrynie prawa administracyjnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, LexisNexis, str. 178). Skarga Miasta Stołecznego Warszawy była niedopuszczalna, co wynikało z samej treści skargi. Zgodnie z art. 222 ustawy P.p.s.a., nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Z tego powodu rozważania Sądu I instancji dotyczące kwestii uiszczenia wpisu od skargi wniesionej przez pełnomocnika były zbędne, gdyż skarga podlegała odrzuceniu bez względu na fakt jej opłacenia bądź nieopłacenia. Tytułem wyjaśnienia należy dodać, że argument pełnomocnika skarżącego, iż art. 221 ustawy P.p.s.a nie ma zastosowania w sytuacji, gdy skarga wnoszona jest za pośrednictwem organu, jest nietrafny. Uchylony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust.1, po przekazaniu skargi sądowi. Przepis ten dotyczył więc skarg wnoszonych do sądu za pośrednictwem organu i przewidywał tryb postępowania, zgodny z interpretacją autora skargi kasacyjnej, dostrzegając trudności w opłacaniu skarg wnoszonych za pośrednictwem organów administracji. Przepis ten został jednak uchylony z dniem 17 marca 2006 r., co oznacza, że interpretacja ta jest niezgodna z przepisem art. 221 ustawy. W związku z powyższym należy podkreślić, że skarga wnoszona za pośrednictwem organu, przez pełnomocnika będące go adwokatem lub radcą prawnym, powinna zostać opłacona przy jej wniesieniu, bez wezwania sądu. Mimo braku sygnatury akt, wpis można uiścić podając numer zaskarżonego aktu lub inne dane identyfikujące skargę. W niniejszej sprawie kwestie te miały jednak znaczenie drugorzędne, ponieważ niedopuszczalność skargi wynikała z faktu, iż Miasto Stołeczne Warszawa, którego organ wykonawczy wydał decyzję I instancji w sprawie, nie miało legitymacji do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Zgodnie z art. 184 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Na tej podstawie Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.