I OSK 2200/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J.A. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 2200/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] S.A. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 349/17 w sprawie ze skargi J.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 349/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - po rozpoznaniu skargi J.A. - uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. i decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], a także zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] S.A. w [...] działająca przez pełnomocnika. Pismem z dnia 17 grudnia 2018 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca kasacyjnie Spółka cofnęła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 349/17. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 2200/17 Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie przed Sądem odwoławczym (pkt 1) oraz zwrócił skarżącemu kasacyjnie cały uiszczony wpis od skargi kasacyjnej (pkt 2). Pismem z dnia 18 lutego 2019 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) J.A. wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia z dnia 22 stycznia 2019 r. w zakresie zwrotu kosztów poniesionych przez stronę, poprzez przyznanie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca reprezentowany przez adwokata, w ustawowym terminie wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, w której przedstawił stanowisko uczestnika, wyrażające argumentację prawniczą uzasadniającą podstawy do oddalenia skargi kasacyjnej. Ponadto odpowiedź zawierała wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych. W postanowieniu z dnia 22 stycznia 2019 r. nie zawarto jednak rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, a zatem, w ocenie uczestnika, wniosek o jego uzupełnienie jest uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Strona może domagać się uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a."). Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 P.p.s.a.). W tej sprawie wniosek J.A. o uzupełnienie postanowienia z dnia 22 stycznia 2019 r. nie jest zasadny. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami, na co wyraźnie wskazuje art. 209 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2019 r. umorzone zostało postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., a to z uwagi na fakt, że skarżący kasacyjnie skutecznie cofnął skargę kasacyjną. Przepis art. 209 P.p.s.a. przesądza, że brak jest podstaw do orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w takiej sytuacji o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego pomiędzy stronami. Mając powyższe względy na uwadze należy uznać, że nie ma podstaw do uzupełnienia postanowienia z dnia 22 stycznia 2019 r. i w oparciu o art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz art. 193 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. .