I OSK 2291/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: sędzia NSA Marian Wolanin sędzia del. WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Jakub Rozenfeld po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 605/19 w sprawie ze skargi Z. N. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 marca 2015 r., nr DOI-7-7711-667-PW/14 w przedmiocie ustalenia odszkodowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. N. i A. N. na rzecz Ministra Rozwoju i Technologii solidarnie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2019 r. na oddalił skargę Z. N. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 marca 2015 r., nr DOI-7-7711-667-PW/14 w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł E. N., reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o 1. rozpoznanie skargi na rozprawie, 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania w całości 3. zasądzenie od organu administracji na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej: "k.p.a.") poprzez przyjęcie, że w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, które to postępowanie zostało uprzednio zakończone wydaniem ostatecznej decyzji w toku postępowania administracyjnego; 2. naruszenie przepisu art. 156 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że koniecznym jest złożenie przez Skarżącego oświadczenia o rezygnacji z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w toku postępowania administracyjnego. Zauważono, iż w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy Skarżący nie kwestionuje ustaleń i opisu stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, w odniesieniu do art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., że Skarżący kwestionuje istnienie w przedmiotowej sprawie podstawy do przyjęcia, że spełnione zostały warunki wskazane w tym przepisie, zgodnie z którymi możliwym jest ponowne dokonywanie wyceny nieruchomości, która to wycena zostaje dokonana na jego niekorzyść. Zauważono, iż po rozpoznaniu wniosku Skarżącego decyzją z dnia 13 listopada 2015 r., utrzymaną decyzją z 12 lutego 2016 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 17 maja 2013r. r., znak sprawy: BOII-1łch/ZZ-772-96-544/12/13, uchylającej w części decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2008 r., znak sprawy: BN7KK-025-107-1371/08/7953, uchylającą w części i rozstrzygającą w tym zakresie co do istoty oraz utrzymującą w mocy w pozostałej części decyzję Wojewody Wielkopolskiego Nr 2 /2008 z dnia 6 czerwca 2008 r" znak sprawy: WI.III-6.53410-2/08, o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla inwestycji polegającej na budowie obwodnicy wschodniej miasta P. w ciągu drogi krajowej nr [...] (G.) L. – [...] K. (P.) na terenie miasta G. i Gmin: G., L. - powiat [...] oraz na terenie miasta K. i gmin: P., K., A. - powiat [...], województwo [...], i orzekającej w tym zakresie co do istoty spraw. Skarżący wskazał, że kwestionuje istnienie podstaw do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2008 r., znak sprawy: BN7KK-025-107- 1371/08/7953. Zgodnie z treścią art. 16 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Stwierdzenie okoliczności dotyczącej błędnego sporządzenia przez uprawnionego geodetę map podziałowych i wykazów synchronizacyjnych, potwierdzonych następnie przez [...] w G., nie jest nową okolicznością faktyczną w sprawie i nie jest także nowym dowodem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt: 5 K.p.a. Błędne obliczenie powierzchni przedmiotowych nieruchomości organ administracyjny mógł ustalić już w dacie wydania przedmiotowej decyzji, albowiem powyższy błąd nie był skutkiem czynności, które powstały dopiero po wydaniu decyzji. Organ administracji zakończył postępowanie na podstawie obliczeń przeprowadzonych jeszcze przed wydaniem decyzji. Bez znaczenia z punktu widzenia niniejszego postępowania pozostaje fakt, iż okoliczność błędnych obliczeń działek została ujawniona wskutek analizy dokumentów, dokonanej po wydaniu decyzji. Oczywistym jest, że organ administracyjny mógł, a nawet powinien, dokonać analizy stosownych dokumentów jeszcze przed wydaniem decyzji, albowiem sprowadza się do tego istota całego postępowania administracyjnego. Tym samym organ administracyjny w sposób dowolny uznał, że zaszła podstawa do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2008 r., znak sprawy: BN7KK-025-107-1371/08/7953, naruszając tym samym art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie Skarżącego wznowienie postępowania w sytuacji, w której do tego wznowienia nie ma żadnych podstaw i następnie wydanie w wyniku przeprowadzonego postępowania decyzji zmieniającej ostateczną decyzję i to na niekorzyść Strony, uznać należy za rażące naruszenie prawa i to w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności tej decyzji. Dalej, podniesiono, iż stanowisko WSA w odniesieniu do treści art. 156 § 1 k.p.a. jest błędne. W ocenie WSA możliwe jest złożenie na podstawie tego przepisu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarówno ostatecznych jak i nieostatecznych, jednakże w odniesieniu do decyzji nieostatecznych strona musi wyraźnie wskazać, że rezygnuje ze złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Sąd jednocześnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie Skarżący takiego oświadczenia nie złożył zatem nie jest możliwe badanie zasadności wniosku w kontekście istnienia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji. Zdaniem Skarżącego stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Żaden przepis ustawy nie przewiduje ograniczenia co do możliwości złożenia takiego wniosku tylko do ograniczonych ściśle orzeczeń, w zależności od tego czy są one, czy też nie są ostateczne. Tym samym stanowisko WSA nie zasługuje na uwzględnienie. W odniesieniu do złożonego wniosku Skarżącego winna zatem być dokonana jego merytoryczna ocena, nie zaś poprzestanie na ustaleniu, że nie jest możliwym jego złożenie w odniesieniu do decyzji, która nie ma przymiotu decyzji ostatecznej w toku postępowania. W konsekwencji Strona stwierdziła, że zaskarżony wyrok, jako sprzeczny z prawem winien zostać uchylony, zaś sprawa przekazana temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z uzyskanego odpisu zupełnego aktu zgonu wynika, iż Skarżący Z. N. zmarł w dniu [...] września 2022 r. tj. po wniesieniu skargi kasacyjnej. W dniu [...] styczna 2023 r. sporządzony został notarialny akt poświadczenia dziedziczenia (rep. [...]) w którym stwierdzono, że spadek po zmarłym Skarżącym nabyli: żona zmarłego R.N. oraz syn zmarłego A.N . Pismami z dnia 25 kwietnia 2024 r. spadkobiercy zmarłego Skarżącego – R.N. i A.N. oświadczyli, iż podtrzymują wniesioną skargę kasacyjną. Obecny na rozprawie w dniu 20 czerwca 2024 r. pełnomocnik Ministra Rozwoju i Technologii wniósł o oddaleniu skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 193 zd. 2 ustawy z 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz 1634 - dalej: p.p.s.a.), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, z tego względu w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, elementy te zawiera uzasadnienie Sądu I instancji. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Odnotować też trzeba, iż przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd I instancji (por. postanowienia NSA z: 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; 1 września 2004r., sygn. akt FSK 161/04; 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04 – wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga kasacyjna powinna również zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie - art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Autor skargi kasacyjnej winien zatem wskazać, które przepisy prawa zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz wskazać ich prawidłową wykładnię lub właściwe zastosowanie. Ponadto w przypadku podstawy wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny (zob. np. wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., II FSK 3864/17). Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy administracji. Jak już wskazano wyżej Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia. Poczynienie powyższych uwag było istotne z uwagi na sposób podniesienia zarzutów i ich uzasadnienie w złożonej przez Skarżącego skardze kasacyjnej. W pierwszym rzędzie Strona zarzuciła naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, które to postępowanie zostało uprzednio zakończone wydaniem ostatecznej decyzji w toku postępowania administracyjnego. Zarzut ten nie został jednak szerzej uzasadniony. Autor skargi kasacyjnej wyjaśnił jedynie, że kwestionuje istnienie w przedmiotowej sprawie podstawy do przyjęcia, że spełnione zostały warunki wskazane w tym przepisie, zgodnie z którymi możliwym jest ponowne dokonywanie wyceny nieruchomości, która to wycena zostaje dokonana na niekorzyść skarżącego. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej Skarżący wskazuje na brak podstaw do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2008 r., znak sprawy: BN7KK-025-107-1371/08/7953. W ocenie Skarżącego nie zachodzą przesłanki, które uzasadniałyby wznowienie postępowania. Przytoczył stanowisko, że sporządzenie błędnych map geodezyjnych podziału nie jest nową okolicznością faktyczną sprawy, ani też owym dowodem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Wobec tak sformułowanych zarzutów zauważyć trzeba, że zaskarżony wyrok I SA/Wa 605/19 zapadł po dokonaniu przez ten Sąd kontroli decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 11 marca 2015 r. Nr DOI-7-7711-667-PW/14, którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 31 stycznia 2014 r. Nr SN. SN.VII-5.77242-94/09. Decyzją z 31 stycznia 2014 r. Wojewoda, po uprzednim wznowieniu postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a, uchylił swoją decyzję z 20 sierpnia 2009 r., nr SN.VII-5.77242-94/09, którą orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości 2.676.218,00 zł na rzecz Z.N. za nabycie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w gminie L., obrębie W., oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0010 ha, nr [...] o pow. 0,6981 ha, nr [...] o pow. 0,5272 ha, nr [...] o pow. 0,0539 ha, nr [...] o pow. 0,0581 ha, nr [...] o pow. 0,0465 ha, nr [...] o pow. 2,9342 ha, nr [...] o pow. 0,6864 ha i nr [...] o pow. 0,0584 ha, przeznaczonej pod budowę [...] Obwodnicy miasta P. w ciągu drogi krajowej nr [...] (G.) L. – [...]K. (P.) na terenie miasta G. i gmin: G., L. - powiat g. oraz na terenie miasta K. i gmin: P., K., K. - powiat p., a także zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do jednorazowej wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna i orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości 2.626.751,00 zł na rzecz Z.N. za nabycie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w L., obrębie W., oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0010 ha, nr [...] o pow. 0,6981 ha, nr [...] o pow. 0,5272 ha, nr [...] o pow. 0,0539 ha, nr [...] o pow. 0,0581 ha, nr [...] o pow. 0,0465 ha, nr [...] o pow. 2,7718 ha, nr [...] o pow. 0,6127 ha i nr [...] o pow. 0,0584 ha, przeznaczonej pod budowę [...] Obwodnicy miasta P. w ciągu drogi krajowej nr [...] (G.) L. – [...]K. (P.) na terenie miasta G. i gmin: G., L. - powiat g. oraz na terenie miasta K. i gmin: P., K., K. - powiat p.,, a także zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ww. odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W decyzji z z 31 stycznia 2014 r. Wojewoda wskazał, iż zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., bowiem decyzją z dnia 17 maja 2013 r., nr BOII-lłch/Z-772-96-544/12/13 Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zmienił decyzję Wojewody Wielkopolskiego Nr 2/2008 z dnia 6 czerwca 2008 r., (zmienianą w części decyzją Ministra Infrastruktury z 28 listopada 2008 r. r BN7KK-025-107- 1371/08/7953) o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej m.in. w części dotyczącej powierzchni działek przejętych pod inwestycję drogową, w tym powierzchni działki nr [...] - 2,7718 ha (poprzednio 2,9342 ha) i nr [...] - 0,6127 ha (poprzednio 0,6864 ha). Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Wojewody Wielkopolskiego Nr 2/2008 z dnia 6 czerwca 2008 r. rzutowało natomiast na wysokość ustalonego odszkodowania za przejęte pod inwestycje drogowe nieruchomości. Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej odnosi się w rzeczywistości do braku podstaw do wydania, w trybie wznowienia postępowania, decyzji z dnia 17 maja 2013 r., nr BOII-1łch/Z-772-96-544/12/13 Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, która to decyzja nie była przedmiotem kontroli Sądu I instancji w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle komentowanego przepisu szczególnego znaczenia nabiera więc zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Należy w związku z tym zauważyć, że na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (patrz wyrok NSA z 7.02.2017 r., II OSK 1320/15. Rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej oraz w sprawie odszkodowania za grunty przejęte na realizację tej inwestycji, opierają się na odrębnych podstawach prawnych i dotyczą innych praw i obowiązków. Mimo pozostawania w faktycznym i prawnym związku, nie stanowią tożsamej sprawy administracyjnej. Tym samym poza granicami niniejszej sprawy pozostaje ocena zgodności z prawem ww. decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 17 maja 2013 r. Z tych też przyczyn tak sformułowany zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a nie mógł zostać uznany za zasadny. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że koniecznym jest złożenie przez Skarżącego oświadczenia o rezygnacji z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w toku postępowania administracyjnego. Skarżący kasacyjnie nie powiązał bowiem zarzutu naruszenia tego przepisu ze sprawą będącą przedmiotem kontroli dokonanej przez Sąd I instancji. Sąd I instancji oceniając, czy decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 17 maja 2013 r., nr BOII-1łch/Z-772-96-544/12/13 jest ostateczna, z uwagi na wniesienie przez Skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji, zauważył iż możliwe jest złożenie na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarówno ostatecznych jak i nieostatecznych, jednak, w ocenie tego Sądu, w odniesieniu do decyzji nieostatecznych strona musi wyraźnie wskazać, że rezygnuje ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu I instancji wniosek taki nie został złożony, zatem decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 17 maja 2013 r. była ostateczna. Z uzasadnienia zarzutu dotyczącego art. 156 § 1 k.p.a. wynika, że Skarżący naruszenia tego przepisu dopatruje się w błędnym założeniu, iż nie jest możliwe badanie zasadności wniosku w kontekście istnienia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji. Według Strony żaden przepis ustawy nie przewiduje ograniczenia co do możliwości złożenia takiego wniosku tylko do ograniczonych ściśle orzeczeń, w zależności od tego czy są one, czy też nie są ostateczne. W odniesieniu do złożonego wniosku Skarżącego winna zatem być dokonana jego merytoryczna ocena, nie zaś poprzestanie na ustaleniu, że nie jest możliwym jego złożenie w odniesieniu do decyzji, która nie ma przymiotu decyzji ostatecznej w toku postępowania. Wobec tak sformułowanej argumentacji dotyczącej zarzutu naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. zaznaczyć trzeba, iż nie odnosi się ona w żaden sposób do wyrażonej przez Sąd I instancji oceny, iż decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 17 maja 2013 r. jest ostateczna. Ponadto Sąd I instancji nie wyraził poglądu, iż wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji może zostać złożony jedynie od decyzji ostatecznej , a wniosek Skarżącego nie może zostać rozpoznany. Trzeba jeszcze raz zaznaczyć, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej niniejszym postępowaniu była decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 marca 2015 r., nr DOI-7-7711-667-PW/14 utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 31 stycznia 2014 r. Nr SN.VII-5.77242-94/09 wydaną po uprzednim wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z 20 sierpnia 2009 r. w przedmiocie odszkodowania. W ramach tej kontroli Sąd nie badał legalności jakichkolwiek rozstrzygnięć wydanych wskutek wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji. Nie jest też zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnianie argumentacji skargi kasacyjnej i samodzielnie dochodzenie w jaki sposób zarzucone naruszenie przepisu prawa wpływało na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2024 r., o sygn. akt III OSK 1149/23) . Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej – pkt 1 sentencji wyroku . O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).