I OSK 27/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz, Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1227/11 w sprawie ze skargi M.S. na uchwałę Rady Powiatu Pruszkowskiego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie przez powiat części zabudowanej nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Powiatu Pruszkowskiego na rzecz M.S. kwotę 410 (czterysta dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wyrokiem z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1227/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.S. na uchwałę Rady Powiatu Pruszkowskiego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie przez powiat części zabudowanej nieruchomości. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Na uchwałę Rady Powiatu Pruszkowskiego z dnia [...] września 2009 r., nr [...], w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie przez powiat części zabudowanej nieruchomości położonej w B. przy ul. P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M.S. W uzasadnienia pisma wskazano, że na przedmiotowej działce znajduje się budynek, w którym skarżący i inne osoby zamieszkują jako najemcy poszczególnych lokali od ponad 20 lat, płacąc czynsz. Podniesiono także, że zdaniem skarżącego przedmiotowa uchwała narusza przepis art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Nadto skarżący wskazał, że jako najemca lokalu mieszkalnego na czas nieokreślony nie został poinformowany o podjęciu uchwały, co narusza art. 34 ust. 4 ww. ustawy. Ponadto skarżący podniósł, że w 2005 r. złożył wniosek o wykup zajmowanego lokalu, jednak otrzymał odpowiedź, że nieruchomość nie jest na sprzedaż. Wniosek ten ponowił w listopadzie 2009 r. Odpowiadając na złożoną skargę Rada Powiatu Pruszkowskiego wniosła o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że skarżący nie jest objęty zakresem art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ pomieszczenia zajmowane przez skarżącego oraz pozostałe osoby, w imieniu których wniósł on skargę (skargi tych osób zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnie odrzucone postanowieniem z dnia 31 marca 2010 r.) nie są odrębnymi nieruchomościami, a są to pomieszczenia szkoły i internatu. Zdaniem organu skarżący nie wykazał, aby lokale położone w budynku internatu oraz w szkole zmieniły swoje przeznaczenie na lokale mieszkalne. Lokal, w którym zamieszkuje skarżący nie stanowi odrębnej nieruchomości w rozumieniu art. 46 ustawy Kodeks cywilny, a tylko takie lokale mogą być przedmiotem sprzedaży. Podniesiono także, że - w ocenie organu - skarżącemu nie przysługuje prawo pierwszeństwa w nabyciu pomieszczeń. Wyrokiem z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 142/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na powyższą uchwałę Rady Powiatu Pruszkowskiego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że skarżący nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, gdyż zaskarżona uchwała nie miała żadnego wpływu na jego interes prawny lub uprawnienia, co w konsekwencji zwalniało od kontroli legalności podjętej uchwały, a w szczególności w zakresie umieszczenia w uchwale ceny wywoławczej. Zdaniem Sądu kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy miała okoliczność, że zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 12 pkt 8 lit. a ustawy o samorządzie powiatowym i stanowiła jedynie czynność poprzedzającą ewentualne zawarcie umowy sprzedaży. Z tego powodu wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia przez Radę Powiatu Pruszkowskiego art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami Sąd uznał za nieuzasadnione i wskazał, że w odniesieniu do wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości przepis niniejszy nie ma zastosowania, a uregulowane w nim prawo pierwszeństwa aktualizuje się dopiero na etapie zbywania nieruchomości. Na skutek wniesionej przez skarżącego od powyższego orzeczenia skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 351/11, Naczelny Sąd Administracyjny (zwany dalej także w skrócie NSA) uchylił zaskarżony wyrok z dnia 22 października 2010 r. i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji sprowadzające się do poglądu, że zaskarżona uchwała stanowi jedynie czynność poprzedzającą ewentualne i ostateczne zawarcie umowy, nie było uzasadnione, a jego uznanie oznaczałoby pozbawienie skarżącego możliwości zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Natomiast samo prawo do złożenia skargi na tę uchwałę miałoby charakter czysto iluzoryczny. Ponadto NSA wskazał na różnice pomiędzy prawem pierwszeństwa do nabycia lokalu, a prawem pierwokupu uregulowanym w art. 596-602 ustawy Kodeks cywilny i podniósł, że Sąd I instancji rozpoznając skargę skarżącego nie dokonał oceny legalności zaskarżonej uchwały podjętej przez Radę Powiatu Pruszkowskiego. Nie zostały zatem poczynione w sprawie konieczne ustalenia faktyczne, ani nie rozważono w całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Tego rodzaju postępowanie stanowiło zaś naruszenie przepisów postępowania (art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), mające istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazano, że podejmując decyzję co do zasadności wniesionej skargi Sąd I instancji miał na uwadze przepis art. 190 p.p.s.a. i wytyczne NSA zawarte w wyroku z dnia 3 czerwca 2011 r. NSA wskazał bowiem, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne jest dokonanie oceny czy zaskarżona uchwała dotyczy części nieruchomości zabudowanej domem wielolokalowym oraz czy skarżący jest najemcą lokalu mieszkalnego (i garażu) znajdującego się na tej nieruchomości. Podkreślił, że stosownie do treści art. 34 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami zbycie nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym na rzecz innych osób, niż wymienione w art. 34 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, nie może nastąpić z pominięciem pierwszeństwa w nabyciu lokali mieszkalnych przysługujących najemcom tych lokali. Mając na uwadze powyższe Sąd zważył, że w aktach administracyjnych znajduje się, wydany przez Starostwo Powiatowe w P., wypis z rejestru gruntów potwierdzający powierzchnię działki nr [...] - 1,4691 ha oraz wypis z kartoteki budynków, z którego wynika, że na działce nr [...] znajdują się trzy budynki. Pierwszy z nich ma wpisaną funkcję oświatową, naukową, kulturalną i sportową o łącznej powierzchni 1222 m², drugi funkcję inną niemieszkaniową o powierzchni 6 m², a trzeci funkcję biurową o powierzchni 547 m². Innych dokumentów odnoszących się do opisanej nieruchomości brak. Nadto Sąd wyjaśnił, co należy rozumieć pod sformułowaniami "budynek mieszkalny jednorodzinny" w rozumieniu prawa budowlanego i "budynek wielolokalowy" i wskazał, że dowodem na okoliczność spełnienia warunków, którym musi odpowiadać budynek wielolokalowy jest istnienie decyzji starosty o wydzieleniu w danym budynku (w oparciu o projekt wydzielenia lokali) samodzielnych lokali mieszkalnych. Garaż natomiast może być związany z lokalem mieszkalnym lub stanowić lokal odrębny. Podniósł także, że wymienione wyżej dokumenty odnoszące się do nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], w szczególności wykaz ewidencji budynków nie potwierdzają, że jest ona zabudowana budynkiem wielolokalowym, ani garażem. Także, w ocenie Sądu, treść umowy najmu lokalu, która została załączona do akt sprawy, nie stanowi potwierdzenia, że lokal mieszkalny w którym zamieszkuje skarżący usytuowany jest w którymkolwiek z budynków wzniesionych na działce nr [...], do której odnosi się zaskarżona uchwała. W dokumentacji administracyjnej nie ma też decyzji pozwalającej na wysnucie wniosku, że lokal będący przedmiotem najmu spełnia warunki pozwalające na zakwalifikowanie go jako samodzielnego i prawnie wyodrębnionego. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że lokal zajmowany przez skarżącego nie ma statusu odrębnej nieruchomości w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny w zw. z art. 1 i 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 września 1994 r. o własności lokali. W związku z powyższym Sąd stanął na stanowisku, że omawiana działka o nr [...] nie jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, a skarżący nie jest najemcą lokalu w budynku wielolokalowym wzniesionym na nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą, ani też garażu związanego z takim lokalem lub stanowiącego odrębny lokal. Tym samym Sąd uznał, że niezawiadomienie skarżącego przez Radę Powiatu Pruszkowskiego o zamiarze zbycia nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] objętej treścią zaskarżonej uchwały, nie naruszyło dyspozycji przepisu art. 34 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną wywiódł M.S. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na mocy art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów całego postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 2 520,00 zł zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349). Zakwestionowanemu wyrokowi zarzucono: 1. rażące naruszenie art. 34 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przez błędną wykładnię, a to przez przyjęcie, iż budynek wielolokalowy to taki, w którym lokale mieszkalne zostały wyodrębnione prawnie; 2. rażące naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali przez błędną wykładnię, a to przez przyjęcie, iż ustanowienie odrębnej własności lokali odbywa się w drodze decyzji starosty, stanowiącej podstawę dokonania wpisu lokalu do księgi wieczystej; 3. rażące naruszenie art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez błędną wykładnię i zastosowanie, a to przez przyjęcie, iż budynek wielolokalowy w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami to taki, w którym a contrario do ww. przepisuwydzielono więcej niż dwa lokale mieszkalne. Z ostrożności procesowej, gdyby Sąd nie podzielił stanowiska co do możliwości zastosowania art. 188 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił nadto naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 190 p.p.s.a. przez dokonanie własnej wykładni prawa, sprzecznej z wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie przysługiwania najemcy lokalu w domu wielolokalowym prawa pierwszeństwa nabycia lokalu, w sytuacji przeznaczenia domu do sprzedaży, także wówczas, gdy w stosunku do tego lokalu nie została ustanowiona odrębna własność lokalowa; 2. naruszenie art. 133 § 1, 134 § 1, art. 106 ust. 3 p.p.s.a. przez zawężenie granic rozpoznania niniejszej sprawy w wyniku pominięcia istotnych okoliczności objętych postępowaniem administracyjnym oraz dokumentów objętych aktami sprawy, czego następstwem była nieprawidłowa ocena Sądu, wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny jako niezbędnych do ustalenia faktów, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi na uchwałę Rady Powiatu; 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku istotnych elementów stanu sprawy, co potwierdziło fakt wybiórczego podejścia Sądu do materiału zgromadzonego w aktach sprawy i oparciu orzeczenia jedynie na niektórych ujawnionych w sprawie okolicznościach. Wskazując na powyższe ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 34 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami autor skargi kasacyjnej wskazał, że wadliwie Sąd ten uznał, iż budynek wielolokalowy, o którym mowa w ww. przepisie to taki, w którym prawnie wyodrębniono co najmniej dwa lokale mieszkalne. Takiej definicji domu wielolokalowego nie da się wysnuć w żaden sposób z omawianego przepisu. W ocenie skarżącego kasacyjnie, gdyby ustawodawca chciał wyłączyć z kręgu uprawnionych pierwszeństwem w nabyciu lokalu najemców lokali mieszkalnych w stosunku do których nie ustanowiono odrębnej własności lokalowej, to z pewnością uwzględniłby to w tym przepisie. Tymczasem art. 34 ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyłącza prawo pierwszeństwa najemców lokali mieszkalnych jedynie w sytuacji zbycia nieruchomości pomiędzy Skarbem Państwa, a jednostką samorządu terytorialnego, albo między tymi jednostkami dla realizacji celu publicznego. Przepis ten kreuje wyjątek i nie powinien być rozszerzany. Zwrócono także uwagę, że gdyby prawo pierwszeństwa w nabyciu lokali mieszkalnych przysługiwało tylko najemcom lokali stanowiących odrębną własność lokalową, realizacja tego prawa pozostawałby całkowicie w rękach Powiatu, który jako właściciel ma jedynie prawo do ustanowienia takiej odrębnej własności lokalowej. Ponadto, gdyby przyjąć wykładnię Sądu za słuszną, wówczas skarga podlegałaby oddaleniu ze względu na brak interesu prawnego najemcy lokalu mieszkalnego, któremu ustawa nie przyznaje prawa pierwszeństwa nabycia. Jednakże kwestia ta została już przesądzona przez NSA w wydanym w sprawie przez ten Sąd wyroku, albowiem NSA uznał, że najemcy niewyodrębnionego prawnie lokalu mieszkalnego w domu wielolokalowym należy udzielić ochrony przysługującego mu prawa pierwszeństwa nabycia lokalu na każdym etapie postępowania. Tymczasem Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, rażąco naruszając art. 190 p.p.s.a., przedmiotem swojej oceny uczynił kwestię posiadania przez lokal statusu odrębnej nieruchomości, pod pozorem badania zagadnień wskazanych przez NSA w zakresie ustalenia faktu usytuowania lokalu, którego najemcą jest skarżący w domu wielolokalowym. Sąd Wojewódzki bowiem uczynił elementem definicji domu wielolokalowego fakt istnienia w nim co najmniej dwóch wyodrębnionych prawnie lokali mieszkalnych. Zdaniem skarżącego nie taka była intencja NSA. Ponadto skarżący kasacyjnie wskazał, że organ jednoznacznie wyraził swoje stanowisko w sprawie uznania wynajmowanego przez skarżącego lokalu za lokal mieszkalny, a budynku, w którym usytuowany jest lokal, za budynek wielolokalowy. Powyższe wynika z pism organu z dnia 12 października 2009 r., z dnia 20 kwietnia 2005 r. czy z pism doręczonych na rozprawie w dniu 20 września 2011 r. W tej sytuacji stwierdzenie Sądu, że w aktach brak jest innych (poza wypisem z rejestru gruntów) dokumentów mogących stanowić dowód na okoliczność, iż wynajmowany przez skarżącego lokal znajduje się w budynku wielolokalowym posadowionym na części nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą, zdaniem skarżącego kasacyjnie, uznać należy za sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a konkluzję, że działka nr [...] nie jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, a skarżący nie jest najemcą lokalu w budynku wielolokalowym wzniesionym na nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą, za stojącą w jawnej sprzeczności nawet ze stanowiskiem organu wyrażonym wielokrotnie w toku całego postępowania sądowego. Uzasadniając zaś naruszenie przez Sąd przepisu art. 7 ust. 1 i art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali wskazano, że ustanowienie odrębnej własności lokalowej nie odbywa się w formie decyzji starosty, ale w sposób wskazany w art. 7 powyższej ustawy, tj. w drodze umowy, jednostronnego oświadczenia, czy orzeczenia sądu znoszącego współwłasność. Zaś stwierdzenie samodzielności lokalu odbywa się w formie zaświadczenia starosty (art. 2 ust. 3 ww. ustawy). W tej sytuacji opieranie się przez Sąd na aktach starosty jako jedynym dowodzie na ustalenie okoliczności wskazanych przez NSA jest nielogiczne w sytuacji, gdy przeciwną stroną postępowania jest Powiat. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane, wskazano, że nowelizacją z dnia 24 sierpnia 2007 r. do ustawy o gospodarce nieruchomościami ustawodawca zmienił przepis art. 34 ust. 7 ww. ustawy poprzez zmianę sformułowania "dom mieszkalny" na "dom wielolokalowy" w celu rozszerzenia ochrony najemców lokali mieszkalnych usytuowanych także w innych budynkach niż domy mieszkalne. Zatem, zdaniem skarżącego kasacyjnie, sformułowanie "dom wielolokalowy" należy wykładać w oparciu o ratio legis tej ustawy, a nie na podstawie przepisu art. 3 ust. 2a a contrario ustawy Prawo budowlane, jak wadliwi uczynił to Sąd I instancji. Zatem definicja "domu wielolokalowego" zawiera w sobie także "budynek mieszkalny", a budynek "wielolokalowy" to taki, który jest wykorzystywany nie tylko na cele mieszkalne, ponieważ ustawodawcy zależało na rozszerzeniu kręgu uprawnionych najemców do pierwszeństwa w nabyciu lokali. Uzasadniając zaś zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazano, że w aktach administracyjnych Sąd szukał oświadczenia woli o ustanowieniu odrębnej własności lokalu, które może dokonać jedynie właściciel. Takie postępowanie, w sytuacji gdy właściciel ten jest jednocześnie przeciwnikiem skarżącego, nie jest w stanie zapewnić efektywnej kontroli legalności zaskarżonej uchwały, zwłaszcza, że Sąd pominął akta sądowe i nie uwzględnił dokumentów urzędowych potwierdzających fakty dowodzone przez skarżącego. Nadto Sąd naruszył przepis art. 190 p.p.s.a., albowiem dokonał własnej wykładni prawa pod pozorem ustalania zagadnień wskazanych w wytycznych NSA. Sąd I instancji błędnie bowiem wyłożył zagadnienie przysługiwania najemcy lokalu w domu wielolokalowym prawa pierwszeństwa nabycia lokalu niewyodrębnionego prawnie, gdyż stwierdził, iż prawo takie przysługuje wyłącznie najemcy lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. Tymczasem kwestia ta została przesądzona w sposób odmienny w wyroku NSA z dnia 3 czerwca 2011 r. wydanym w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim na wstępie zauważyć należy, iż zaskarżony wyrok wydany został w następstwie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 351/11, w którym zakwestionowano stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 22 października 2010 r. (sygn. akt I SA/Wa 142/10), iż skarżący M.S. nie posiadał interesu prawnego do wniesienia skargi na uchwałę Nr [...] Rady Powiatu Pruszkowskiego z dnia [...] września 2009 r. w sprawie wyrażenia zgody na zbycie przez Powiat Pruszkowski części zabudowanej nieruchomości położonej w B. przy ul. P. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] obr. [...]. Dlatego też uchylając poprzedni wyrok Sądu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej orzeczeniu podkreślił, że nie można wykluczyć, iż przepis art. 34 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami odnajdzie w zaistniałej sytuacji zastosowanie i dlatego też przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zobowiązał Sąd Wojewódzki do oceny czy zawarta w tym przepisie norma prawna ma zastosowanie w zaistniałej sytuacji. Zobowiązano Sąd I instancji do ustalenia czy zaskarżona uchwała dotyczy części nieruchomości zabudowanej domem wielolokalowym, a jeżeli tak czy znajduje się tam lokal mieszkalny, którego najemcą jest skarżący. Nakazano zbadać również dodatkowo status garażu, z którego korzysta skarżący, jego powiązanie z lokalem, a w konsekwencji czy lokale te znajdują się na tej części nieruchomości, której dotyczy zaskarżona uchwała. Tym samym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 351/11, który w trybie art. 190 p.p.s.a. wiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy ponownym rozpoznawaniu tej sprawy, nakazano raz jeszcze w oparciu o przepis art. 34 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami badać naruszenie interesu prawnego skarżącego zaskarżoną uchwałą, a w razie naruszenia tego interesu poddanie zaskarżonej uchwały merytorycznej ocenie jej zgodności z prawem. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Zaskarżonym wyrokiem, realizując wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji ponownie oddalił skargę M.S. na przedmiotową uchwałę przyjmując, iż działka nr [...] nie jest zabudowana budynkiem wielolokalowym ani garażem, a M.S. nie jest najemcą lokalu w budynku wielolokalowym ani garażu związanego z tym lokalem, a tym samym niezawiadomienie skarżącego o zamiarze zbycia nieruchomości stanowiącej działkę o nr [...] objętej zaskarżoną uchwałą nie naruszyło dyspozycji przepisu art. 34 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wprawdzie nie zostało to wprost sformułowane w motywach zaskarżonego wyroku, lecz takie stanowisko Sądu w istocie prowadzi do wniosku, że ponownie przyjęto pogląd, że zaskarżoną uchwałą nie naruszono interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i tym samym poza zakresem oceny Sądu pozostała merytoryczna ocena podjętej uchwały Rady Powiatu Pruszkowskiego nr [...]. Wprawdzie nie można w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uznać, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 190 p.p.s.a. odnoszący się do związania wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w sposób opisany w skardze kasacyjnej, niemniej jednak przesłanki, które przywołane zostały jako te, które doprowadziły do oddalenia skargi nie pozwalały na zajęcie takiego stanowiska, zaś przedstawione w tej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje na to, że Sąd I instancji nieprawidłowo wykonał funkcję kontrolną w zakresie oceny naruszenia interesu prawnego strony skarżącej zaskarżoną uchwałą. Tym samym przyjąć należy, że z naruszeniem prawa procesowego, w tym wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wydano zaskarżony wyrok. Natomiast zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie daje rękojmię, iż sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozwala bowiem poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia, prześledzić rozumowanie sądu pierwszej instancji. Pełni ono dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. pozwala również zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte w sprawie, które doprowadziły do wydania zaskarżonego wyroku. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z kolei podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. I FPS 8/09, opublikowany ONSA i WSA 2010/3/39). Jedynie zauważyć w tym miejscu trzeba, iż naruszenie tej normy prawa procesowego (art. 141 § 4 p.p.s.a.) wiąże się z niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego w tej sprawie i wyprowadzeniem z tego wniosków, które nie mogą być zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Takiej zaś sytuacji nie można wiązać, jak to uczyniono w skardze kasacyjnej, z błędną wykładnią przepisów prawa materialnego w niej wskazanych, o jakiej mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na przyjęcie tezy, iż Sąd I instancji przedstawił błędne rozumienie treści powołanych w kasacji przepisów, w tym w szczególności -art. 7 ustawy o własności lokali, art. 34 ust. 7 i 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami czy też art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane, skoro takich rozważań w motywach kwestionowanego wyroku po prostu brak. Stanowisko skarżącego kasacyjnie w tym zakresie, co potwierdza sposób sformułowania zarzutów naruszenia prawa materialnego, wyprowadzone zostało generalnie z błędnej oceny stanu faktycznego zawartej w motywach zaskarżonego wyroku. Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Sąd I instancji doprowadziły do niewłaściwego zastosowania jak to trafnie wskazano w kasacji, przepisu art. 3 ust. 2 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Należy zaś zgodzić się z argumentacją skargi kasacyjnej, iż wadliwe są ustalenia Sądu I instancji, że działka nr [...], której dotyczy zaskarżona uchwała nie jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, a skarżący nie jest najemcą lokalu w budynku wielolokalowym. Przede wszystkim podnieść należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami zbycie nieruchomości zabudowanej domem wielolokalowym na rzecz innych osób niż wymienione w ust. 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić z pominięciem pierwszeństwa w nabyciu lokali mieszkalnych przysługujących najemcom tych lokali. Wykładając pojęcie domu wielolokalowego zawarte w przywołanej wyżej normie prawa materialnego nie można, jak to wadliwie uczynił Sąd I instancji, odnosić jej do definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartej w art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i a contrario do tej normy przyjmować, że domem takim jest budynek, w którym wydzielono więcej niż dwa lokale mieszkalne. Nie można też przyjmować, iż dom wielolokalowy to wyłącznie taki, w którym lokale mieszkalne zostały wydzielone prawnie, a dowodem tego jest istnienie decyzji starosty o wydzieleniu w danym budynku - w oparciu o projekt wydzielenia lokali - samodzielnych lokali mieszkalnych. Pomijając bowiem to, jak zasadnie wskazano w skardze kasacyjnej, że wywód Sądu I instancji w powyższym zakresie jest nieprecyzyjny, albowiem nie wiadomo czy mowa jest o ustanowieniu odrębnej własności lokalowej o jakiej stanowi art. 7 ustawy o własności lokali czy też dotyczy to stwierdzenia w formie zaświadczenia o samodzielności lokalu, o którym mowa w art. 2 ustawy o własności lokali, to przede wszystkim o tym czy mamy do czynienia z budynkiem wielolokalowym nie decyduje wyodrębnienie prawne do sprzedaży w nim lokali czy też wypis z rejestru gruntów oraz wypis z kartoteki budynków, na który także powołano się w motywach zaskarżonego wyroku, lecz to czy dany lokal jest przedmiotem szeroko rozumianego obrotu cywilnego, w tym stosunku zobowiązaniowego. Jednocześnie zauważyć należy, iż kwestia samodzielności lokali czy też ich wyodrębnienia prawnego nie jest przedmiotem oceny przy badaniu naruszenia interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Powiatu Pruszkowskiego z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] o wyrażenie zgody na zbycie określonej zabudowanej nieruchomości. Natomiast nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż przepis art. 34 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami odniesiono, co trafnie wskazano w skardze kasacyjnej do najemców, których lokale są położone w budynkach wykorzystywanych na inne cele niż mieszkaniowe. Poza tym dodać trzeba, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie zawiera definicji legalnej pojęcia "lokalu". Definicja lokalu zawarta jest natomiast w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W myśl przywołanego przepisu lokalem samodzielnym (zarówno o charakterze mieszkalnym, jak i wykorzystywanym zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne) jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb. Skarżący M.S., co potwierdzają akta sprawy, zamieszkuje taki lokal w budynku internatu, który znajduje się na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...], w B. przy ul. P. (dowód: pismo Geodety powiatowego z dnia [...] października 2009r. nr [...]). Tym samym nie można odrzucić tezy, że budynek internatu wykorzystywany jest na cele inne niż mieszkaniowe i znajduje się tam lokal, w którym skarżący wraz z rodziną zamieszkuje wykorzystując go do celów mieszkaniowych, czego potwierdzeniem jest umowa najmu zawarta [...] kwietnia 1992r., a przedstawiona Sądowi I instancji jako dowód w sprawie. Tak więc działka nr [...] stanowi część zabudowanej nieruchomości, której dotyczy zaskarżona w tej sprawie uchwała Rady Powiatu Pruszkowskiego z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] o wyrażeniu zgody na jej zbycie przez Powiat Pruszkowski i zlokalizowany jest tam, co wyżej wykazano budynek internatu, w którym znajdują się pomieszczenia zajmowane przez skarżącego. W sprawach uchwał jednostek samorządu powiatowego dotyczących wyrażenia zgody na zbycie części ich majątku (uchwała o wyrażeniu zgody na zbycie oznaczonej nieruchomości) w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie należy przyjąć zasadę, iż skarżący będący najemcą lokalu, w którym zamieszkuje legitymując się umową jego najmu na czas nieoznaczony, w przypadku przeznaczenia takiej nieruchomości do sprzedaży, posiada interes prawny o jakim mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym do jej skutecznego zaskarżenia. Dotychczasowe rozważania pozwoliły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na przyjęcie stanowiska, iż skarżący M.S. jako najemca mieszkania w obiekcie internatu przy ul. P. w B. (umowa na czas nieoznaczony), legitymujący się także umową najmu garażu zlokalizowanego na działce nr [...] ma interes prawny w równoczesnym zaskarżeniu uchwały w sprawie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości, na której zlokalizowany jest budynku internatu, jak również i tej na której posadowiony jest garaż - w tym wypadku uchwały Nr [...]. Przesądzenie zaś o naruszeniu interesu prawnego strony zaskarżoną uchwałą, na tym etapie postępowania służy zatem wyłącznie ocenie legitymacji skargowej, lecz nie ma znaczenia dla oceny zaskarżonej uchwały. Dlatego też nie przesądzając o ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy ponownie rozpoznając wniesioną przez stronę skargę na przedmiotową uchwałę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany będzie przede wszystkim poddać ją merytorycznej ocenie. Ocena ta zaś będzie dotyczyła rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Aby należycie to ocenić niezbędne jest dokonanie dodatkowych ustaleń w odniesieniu do pozostałych lokali znajdujących się w budynku internatu poprzez wyjaśnienie charakteru umów najmu zajmowanych w budynku internatu lokali. Należy w tym zakresie zażądać od powiatu szczegółowych informacji czy są to umowy najmu na czas oznaczony czy też na czas nieoznaczony. Niezbędne jest zatem wyjaśnienie czy poza skarżącym posiadającym umowę najmu mieszkania na czas nieoznaczony, również i inni najemcy w budynku internatu legitymują się taką umową najmu. Zauważyć bowiem należy, iż umowa najmu na czas nieoznaczony ma zapewnić nie tylko trwałość tytułu do lokalu, ale także ochronę prawa lokatora. Jednocześnie nie można pozbawiać właściciela nieruchomości jego uprawnień w sytuacji gdy nie chce ustanawiania odrębnej własności lokalowej to przecież może zawierać umowy najmu określonych pomieszczeń na czas oznaczony. Nadto niezbędne jest ustalenie czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy garaż wynajmowany przez skarżącego jest przynależny zgodnie z normą art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali do lokalu zamieszkiwanego przez stronę w obiekcie internatu. Dlatego też w tych okolicznościach rozpatrywanej sprawy przyjęto, że skarga kasacyjna w opisanym wyżej zakresie zawiera usprawiedliwione podstawy, a tym samym należało ją uwzględnić. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.