I OSK 2842/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 273/12 w sprawie ze skargi S.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 273/12 oddalił skargę S.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2011r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 12 lipca 2011 r. S.Z., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., złożył do Starosty [...] podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2010r., nr [...] o zatrzymaniu prawa jazdy do czasu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji oraz nałożeniu obowiązku natychmiastowego złożenia prawa jazdy. Wskazał, że organ w dacie wydania powyższej decyzji nie uwzględnił faktu odbycia przez niego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz.908), potwierdzonego zaświadczeniem Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego [...] z dnia [...] marca 2010 r. Jednocześnie podał, że o przyczynie wznowienia dowiedział się w dniu 4 lipca 2011 r. w czasie konsultacji w kancelarii prawnej. Ponadto zauważył, iż w jego ocenie przepis § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.,) jest niezgodny z delegacją zawartą w art. 130 ust. 4 ww. ustawy. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] odmówił S.Z. wznowienia postępowania - wobec złożenia wniosku z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j: Dz. U. z 2000r.,Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."). W uzasadnieniu postanowienia podał, że fakt odbycia przez wyżej wymienionego szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego [...] był mu znany w dacie ukończenia szkolenia i otrzymania zaświadczenia z dnia [...] marca 2010 r., stąd konsultacje i udzielona mu w dniu 4 lipca 2011 r. porada prawna pozostawało bez znaczenia w sprawie objętej podaniem o wznowienie postępowania. Na skutek złożonego przez S.Z. zażalenia sprawę rozpoznawało Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], które postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., nr [...] zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy. W uzasadnieniu postanowienia podało, że odwołujący najpóźniej w dniu doręczania mu decyzji z dnia [...] marca 2010 r. o zatrzymaniu prawa jazdy (5 lipca 2010 r.) uzyskał wiedzę na temat ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji kierowców, przyjętych jako podstawa skierowania go na egzamin sprawdzający kwalifikacje i zatrzymania prawa jazdy. Wskazało, że wprawdzie od powyższej decyzji złożył on odwołanie, to jednak nie odniosło ono zamierzonego skutku, gdyż wniesiono je z uchybieniem terminu, a skarga na postanowienie w tej kwestii została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt IIISA/Gd 118/11 oddalona. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że podanie S.Z. o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Ponadto wyjaśnił, że określona w podaniu przesłanka wznowienia, polegająca na wadliwym zastosowaniu w sprawie przepisu § 8 pkt 6 cyt. rozporządzenia z uwagi na jego niezgodność z ustawą, nie spełnia wymogów określonych w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Pod pojęciem "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" nie można bowiem rozumieć zmian w interpretacji przepisów dokonanych przez niektóre sądy administracyjne. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi S.Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 77 K.p.a. w związku z art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a także naruszenie przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. i nieprawidłową ocenę zaistniałego stanu faktycznego, pominięcie przez organ orzekający istniejącego zaświadczenia skutkującego obniżeniem ilości punktów karnych jako przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Ponadto skarżący ponownie wskazał, że przepis § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, który stanowi, iż odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruch drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 – wykracza poza delegację ustawową z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Skarżący wyjaśnił, że w dacie doręczenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] nie dysponował dostateczną wiedzą, co do możliwości weryfikacji ilości punktów karnych przyjętych za podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. O podstawie do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie dowiedział się dopiero w dniu 4 lipca 2011 r. (w czasie konsultacji prawnych) i uwzględniając treść przepisu art. 148 § 1 K.p.a., od tej daty należy liczyć termin do złożenia przez niego podania o wznowienie postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że w sprawie o wznowienie postępowania, organ administracji publicznej w pierwszej kolejności bada, czy występujący z wnioskiem o wznowienie ma legitymację, czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej oraz czy został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 K.p.a. i podano w nim podstawę wznowienia. W przypadku braku jednego z tych wymagań organ odmówi wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Natomiast wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania - art. 149 § 2 K.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną o zatrzymaniu prawa jazdy wystąpił bez zachowania terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy kierując się regułami określonymi w art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym prawidłowo ustalił, że skarżący najpóźniej w dniu 5 lipca 2010 r., czyli w dniu doręczenia mu decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. uzyskał wiedzę na temat ilości punktów karnych, przyjętych jako podstawa skierowania go na egzamin sprawdzający kwalifikacje i zatrzymania prawa jazdy. Skarżący nie zgadzając się z ilością naliczonych punktów karnych, wniósł wprawdzie od tej decyzji odwołanie, to jednak złożył je z uchybieniem terminu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zarzut naruszenia art. 148 § 1 K.p.a. i art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. w związku z art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W związku z powyższym wskazał, że na tym etapie postępowania przedwczesne jest odnoszenie się do kwestii realności podanej przez skarżącego podstawy wznowienia postępowania. Organy administracji publicznej zasadnie w swych rozważaniach ów element pominęły. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego niezgodności przepisu § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, stwierdził, że nie dopatrzył się podstaw do uznania, aby w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a." skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S.Z., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 3 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania: ➢ poprzez błędne ustalenie terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., ➢ poprzez uznanie, że niepełne i nieprawidłowe ustalenie zaistniałego stanu faktycznego mającego wpływ na wynik postępowania, pominięcie obowiązków organów wynikających z art. 6, art. 8 i art. 9 oraz art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zakresie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów praworządnego Państwa i obowiązku informowania obywatela oraz czuwania nad tym, aby obywatel nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa oraz obowiązku pełnego ustalenia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego nie jest naruszeniem zasad postępowania organów mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na niezastosowaniu. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił stan faktyczny sprawy, powtórzył argumentację zaprezentowaną w skardze do Sądu pierwszej instancji dotyczącą m.in. § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w zakresie, w jakim regulacja ta wykracza poza upoważnienie ustawowe określone w art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący podniósł, że Starosta [...] wydając decyzję o zatrzymaniu mu prawa jazdy nie obniżył liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego o 6 zgodnie z art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, nie uwzględnił istotnych okoliczności faktycznych i dokumentów istniejących w dniu wejścia w życie decyzji, gdyż zaświadczenie o odbyciu szkolenia przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego [...] zostało przesłane do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. Stanowi to przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Wyjaśnił, że o możliwości wznowienia postępowania w sprawie ze względu na okoliczność nieuwzględnienia odliczenia punktów po odbyciu szkolenia, dowiedział się w czasie konsultacji w siedzibie kancelarii w [...] w dniu 4 lipca 2011 r. Od tej daty należało zatem liczyć termin do złożenia przez niego wniosku o wznowienie ww. postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Podana przez skarżącego przyczyna wznowienia postępowania – nieuwzględnienie przez Starostę [...] faktu odbycia przez niego przewidzianego prawem szkolenia, potwierdzonego urzędowym dokumentem, skutkującego obniżeniem ilości punktów karnych będących podstawą zatrzymania prawa jazdy spełnia dyspozycję określoną w art.145 §1 pkt 5 K.p.a. Jest nową okolicznością faktyczną, istniejącą w dacie orzekania przez organ ,która nie została w sprawie dotyczącej zatrzymania prawa jazdy uwzględniona. W ocenie autora skargi kasacyjnej fakt zaaprobowania przez Sąd pierwszej instancji stwierdzenia organu odwoławczego, że datą od której należy liczyć termin przewidziany w art. 148 § 1 K.p.a. jest 5 lipca 2010 r., a więc dzień doręczenia skarżącemu decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. o zatrzymaniu prawa jazdy jest błędne, gdyż ta data nie może być uznana za datę początkową obliczania terminu dla przesłanki wznowienia wynikającej z art.148 §1 pkt 5 K.p.a. W tym dniu decyzja ta nie była decyzją ostateczną i podanie o wznowienie postępowania nie mogło zostać wniesione. Ponadto w świetle art.148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji dla przesłanki wznowienia określonej w art. 148 § 1 pkt 4 K.p.a., a nie dla przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku określając nieprawidłowo datę od której należy liczyć termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki określonej w art. 145 §1 pkt 5 K.p.a, nie dokonał kontroli działań organów w zakresie ustalenia stanu faktycznego i rozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy co stanowi naruszenie art. 3 §1 p.p.s.a. w zw. z art.141 § 4 i art.141 § 1 pkt1c p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż w sprawie jest niesporne, że skarżący odbył szkolenie przewidziane w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przed wejściem w życie decyzji Starosty [...] oraz, że decyzja ta nie uwzględnia faktu odbycia przez skarżącego szkolenia potwierdzonego zaświadczeniem z dnia [...] marca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art.183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Uwzględnia zatem tylko te zarzuty, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jednak istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżący wnosząc do Starosty [...] w dniu 12 lipca 2011 r. podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2010r., nr [...] nie zachował terminu określonego w art.148 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. A zatem, w przypadku stwierdzenia przez organ pierwszej instancji, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania następuje wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania – art. 149 § 3 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie, sporną stała się kwestia określenia od jakiej daty należało liczyć skarżącemu termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, a więc kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, którą wskazał jako nieuwzględnienie przez organ orzekający o zatrzymaniu prawa jazdy odbytego przez niego szkolenia, potwierdzonego urzędowym dokumentem, które powinno skutkować obniżeniem liczby punktów za naruszenie przepisów ruch drogowego. Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], które uznało, że termin do złożenia przez skarżącego podania o wznowienie postępowania rozpoczął bieg od dnia 5 lipca 2010 t., tj. od dnia doręczenia mu decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. o zatrzymaniu prawa jazdy. Przy czym stwierdzenie to zostało odniesione do uzyskania przez skarżącego z uzasadnienia tej decyzji dokładnej wiedzy w przedmiocie ilości wpisanych do ewidencji naliczonych mu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - art. 148 § 1 K.p.a. .Wbrew twierdzeniu skarżącego nie oznacza to jednak zastosowania art. 148 § 2 K.p.a. Przekroczenie przez skarżącego liczby 24 punktów stanowiło podstawę do wydania przez Starostę stosownie do art. 138 ust.1 w zw. z art. 135 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Oznaczało to, że fakt odbycia przez niego szkolenia w celu zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie został przez Starostę uwzględniony. Skarżący zakwestionował prawidłowość tej decyzji złożył bowiem od niej odwołanie, które jednak nie osiągnęło zamierzonego skutku, gdyż zostało wniesione z uchybieniem terminu, którego nie przywrócono. Wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 118/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę S.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd skarżącego, że termin ten należy liczyć od dnia 4 lipca 2011 r., tj. od dnia, kiedy skorzystał on z konsultacji prawnej nie zasługuje na uwzględnienie. Zasięgając w tym dniu porady prawnej niewątpliwie dowiedział się, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość przeprowadzenia ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego, a nie o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak wyżej wskazano o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, na którą powołuje się w niniejszej sprawie, dowiedział się z uzasadnienia decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, a więc w dniu 5 lipca 2010 r. Skarżący trafnie zauważył, że można wznowić jedynie postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną (art. 145 § 1 K.p.a.), a w dniu doręczenia mu decyzji warunku tego jeszcze ona nie spełniała. Uszło jednak uwadze autora skargi kasacyjnej, że ostateczność decyzji rozstrzygającej sprawę administracyjną jako przesłanka wznowienia postępowania jest uzasadniona niekonkurencyjnością środków zaskarżenia i sposobów weryfikacji decyzji administracyjnej. Dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie, w której wydano decyzję nieostateczną, prowadziłaby do konkurencji pomiędzy odwołaniem a wznowieniem postępowania. Uwzględniając odmienną konstrukcję prawną tych dwóch instytucji procesowych, wskazać należy, iż dopuszczenie konkurencji pomiędzy nimi byłoby sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności i powodowałoby ograniczenie zakresu weryfikacji decyzji nieostatecznej, gdyż zakres kompetencji organu odwoławczego jest szerszy niż organu przeprowadzającego weryfikację decyzji w trybach nadzwyczajnych. W związku z powyższym w niniejszej sprawie ocena czy decyzja ta była ostateczna była dokonana w dniu składania przez skarżącego podania o wznowienie postępowania, a więc 12 lipca 2011 r. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w dniu 5 lipca 2010 r., a podanie o wznowienie postępowania wniósł w dniu 12 lipca 2011 r. to zasadnie przyjęto, że uchybił terminowi, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Z tego względu podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia powołanych przepisów postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Natomiast jako chybiony oceniono zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie. Przepis ten na wstępnym stadium postępowania w sprawie wznowienia postępowania nie mógł być bowiem stosowany. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.