I OSK 2893/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: NSA Maciej Dybowski NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3380/18 w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.P. na rzecz Ministra Rozwoju i Technologii kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 marca 2019 r. oddalił skargę M.P. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] września 2018 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca. Zaskarżyła to rozstrzygnięcie w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 156 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.), dalej: ugn, oraz § 58 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207 poz. 2109, z późn. zm.), dalej: rozporządzenie o wycenie, przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji oddalenie skargi na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju, pomimo że decyzja została oparta o nieaktualny operat, gdyż w momencie nadania decyzji u operatora publicznego oraz w chwili doręczenia jej stronie operat był nieaktualny; 2) art. 156 ust. 3 i 4 ugn przez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w całości pomimo nie zbadania przez organ, czy w sprawie zaszły okoliczności skutkujące dezaktualizacją operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę; 3) art. 153 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 16 ugn przez błędną wykładnię i w konsekwencji zaakceptowanie, że przyjęte przez rzeczoznawcę do sporządzonej wyceny nieruchomości podobne były nieruchomościami o przeznaczeniu innym niż nieruchomość wyceniana; 4) art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, w zw. z art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: kpa, a także art. 134 ppsa przez oddalenie skargi, pomimo niezagwarantowania skarżącej prawa do wzięcia czynnego udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym, tj. niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 kpa), nieumożliwienie stronie aktywnego uczestnictwa w postępowaniu, tj. m.in. umożliwieniu stronie dostępu do akt sprawy (art. 73 i 74 kpa), nieumożliwienie stronie zgłaszania dowodów (art. 78 kpa); niezawiadomienie strony o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów (art. 79 § 1 kpa); nieumożliwienie stronie wypowiadania się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, pomimo przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 81 i art. 136 kpa); 5) art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 10 § 1 1 art. 80 kpa przez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów przedstawionych przez skarżącą; 6) art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ppsa w zw. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności niezbadanie zarzutu dotyczącego wpływu kategorii drogi na wartość nieruchomości i oparcie się w tym zakresie na stwierdzeniu rzeczoznawcy, że przeprowadził analizę pomimo tego, że nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających dokonanie analizy rynku i jej wyników; 7) art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ppsa w zw. art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa polegającego na pominięciu dowodów zgromadzonych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, tj. operatu szacunkowego przedstawionego przez skarżącą i nieodniesienie się do wniosków i ustaleń zawartych we wskazanym dokumencie, a dotyczących wpływu kategorii drogi na cenę transakcyjną nieruchomości; 8) art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ppsa w zw. art. 80 kpa polegającego na dowolnej ocenie materiału dowodowego przeprowadzonego wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, w wyniku czego organ uznał, że dowód w postaci operatu szacunkowego sporządzony przez biegłego został sporządzony zgodnie z wymaganymi zasadami, podczas gdy nieruchomości wycenianej przypisane zostały błędne wartości w cechach, opisy cech rynkowych są niejednoznaczne, nie można zidentyfikować nieruchomości porównywanych, a dodatkowo nieprzedstawienie przez biegłego analizy wpływu kategorii drogi na cenę transakcyjną nieruchomości, pomimo że w piśmie z 19 stycznia 2017 r. powoływał się na takie badania, a strona wnioskowała o ich przedstawienie; 9) art. 151 ppsa przez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nieruchomość położona w Gminie M., obręb [...], oznaczona jako działka nr [...] stanowiąca własność skarżącej, została przeznaczona pod rozbudowę drogi [...]. Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Wojewoda ustalił odszkodowanie na rzecz skarżącej w wysokości 71 313 zł z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności wskazanej powyżej nieruchomości oraz na rzecz K. S.A. w wysokości 3 232 zł z tytułu wygaśnięcia służebności przesyłu. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] maja 2016 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na wątpliwości dotyczące operatu szacunkowego w zakresie szacowania służebności przesyłu. Decyzją z [...] marca 2017 r. Wojewoda, po pozyskaniu nowego operatu szacunkowego, ustalił odszkodowanie w wysokości 76 841 zł na rzecz skarżącej oraz w wysokości 1 620 zł na rzecz K. S.A. Decyzją z [...] września 2018 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody. W uzasadnieniu wskazał, że w toku powtórnego postępowania pozyskano nowy operat szacunkowy sporządzony przy wykorzystaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej. Analizą objęto nieruchomości o przeznaczeniu rolnym znajdujące się w obrocie lokalnym od 2014 r. Z uwagi na nieodnotowanie na rynku lokalnym transakcji dotyczących nieruchomości o przeznaczeniu drogowym analizą objęto rynek regionalny. Ustalono, że zasadniczy wpływ na cenę nieruchomości miały lokalizacja, sąsiedztwo i otoczenie oraz dostęp do nieruchomości. Nie stwierdzono, aby przeznaczenie nieruchomości pod określoną kategorię dróg publicznych miało istotny wpływ na cenę nieruchomości. Minister podkreślił także, że w toku postępowania operat szacunkowy został zaktualizowany stosowną klauzulą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę na powyższą decyzję, uznając ją za niezasadną. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej, należy wskazać, że zgodnie z art. 134 ust. 1 ugn podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. W myśl art. 156 ust. 1 ugn rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego. Jednocześnie w myśl art. 156 ust. 3 tej ustawy operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Odnotować jednakże należy, że operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego, o czym stanowi art. 156 ust. 4 ugn. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że operat szacunkowy musi być aktualny, aby mógł być wykorzystany w celu, w jakim go sporządzono. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przez wykorzystanie operatu należy uznać ocenę materiału dowodowego w sprawie i wydanie decyzji, tj. jej podpisanie, które jest równoznaczne z wydaniem decyzji. Wysłanie decyzji i jej doręczenie jest czynnością procesową istotną z punktu widzenia przepisów procesowych. Doręczenie decyzji oznacza związanie organu jej treścią z uwagi na wprowadzenie decyzji do obrotu prawnego. Odnotować jednakże należy, że nie są to czynności, w których ramach wykorzystuje się operat szacunkowy, a zatem ograniczenie czasowe ważności operatu nie dotyczy wysłania i doręczenia decyzji, co prawidłowo wywiódł Sąd pierwszej instancji. Tym samym upływ ważności operatu szacunkowego w dacie nadania decyzji w placówce operatora publicznego czy dacie jej doręczenia nie ma znaczenia dla prawidłowości tej decyzji. Wykorzystany w rozpoznawanej sprawie operat szacunkowy został sporządzony [...] października 2016 r., a następnie jego ważność na kolejne 12 miesięcy została potwierdzona klauzulą z [...] marca 2018 r. Oznacza to, że operat ten był ważny w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych operat szacunkowy może być wykorzystany na potrzeby sprawy najdalej przez 24 miesiące od daty sporządzenia. Skoro w rozpoznawanej sprawie operat został sporządzony [...] października 2016 r., to do utraty jego ważności doszło [...] października 2018 r. Tymczasem decyzja organu odwoławczego podjęta została [...] września 2018 r. Na marginesie tylko zauważyć należy, że skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 ust. 3 i 4 ugn poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieaktualny operat nie wykazując w jaki sposób uchybienie to wpłynęło na wynik sprawy. Wpływu takiego nie mogła stanowić okoliczność związana z uchwaleniem [...] lipca 2017 r. przez Radę Gminy M. zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębach wsi R. i D., gminy M., tj. dla obszaru, na którym położona była sporna nieruchomość. Nie można abstrahować od tego, że kwestionowana wysokość odszkodowania została ustalona w związku z wywłaszczeniem nieruchomości na potrzeby poszerzenia drogi publicznej. Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1474) wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika, iż uchwalenie przez Radę Gminy zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miało wpływ na wartość nieruchomości. Podzielić zatem należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż późniejsze, tj. po ustaleniu stanu nieruchomości, zdarzenie w postaci zmiany planu dla obszaru, na którym znajduje się sporna nieruchomość, nie spowodowało utraty ważności operatu szacunkowego. W świetle powyższych wywodów za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 156 ust. 3 i 4 ugn oraz § 58 ust. 1 rozporządzenia o wycenie. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących nieprawidłowości w zakresie sporządzenia operatu szacunkowego stanowiącego podstawę ustalenia odszkodowania, należy wskazać, że operat ten został sporządzony zgodnie z obowiązującymi zasadami. Do porównania cen transakcyjnych rzeczoznawca zbadał występujące na rynku lokalnym transakcje dotyczące nieruchomości rolnych, a ze względu na brak transakcji dotyczących nieruchomości o przeznaczeniu drogowym na rynku lokalnym poszerzył badanie na rynek regionalny, co zostało prawidłowo utrwalone w operacie. Rzeczoznawca wyczerpująco wskazał te okoliczności, które w jego ocenie miały istotny wpływ na cenę transakcyjną dotyczącą tych nieruchomości. Wyjaśnił także, że takiego wpływu nie dało się stwierdzić w przypadku wskazywanej przez autora skargi kasacyjnej kwestii kategorii drogi publicznej, na którą ma być przeznaczona wywłaszczana nieruchomość. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestii kategorii planowanej drogi trudno jest przypisać wpływ na wysokość wartości nieruchomości. Zauważyć bowiem należy, że z uwagi na fakt, że grunty pod drogami publicznymi stanowią własność podmiotów publicznych, to wykluczona jest możliwość dokonywania obrotu takimi gruntami. Powyższe wyklucza możliwość stwierdzenia wpływu kategorii drogi na wartość gruntu. Oznacza to, że cel wywłaszczenia w takim przypadku nie ma decydującego wpływu na wartość nieruchomości. Dotychczasowy właściciel traci jej własność na rzecz podmiotu publicznego niezależnie od tego, jakiej rangi droga zostanie zbudowana na stanowiącej jego własność działce. Z uwagi na powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ppsa w zw. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ppsa w zw. art. 80 kpa. Skarga kasacyjna zarzuca wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie błędną wykładnię i w konsekwencji zaakceptowanie, że przyjęte przez rzeczoznawcę do sporządzonej wyceny nieruchomości podobne były nieruchomościami o przeznaczeniu innym niż nieruchomość wyceniana. Zarzut ten, pomijając wadliwą podstawę wniesionej skargi, jako że przepis art. 4 ust. 16 ugn nie istnieje w porządku prawnym, nie został jednak poparty jakimkolwiek dowodem. Tymczasem z treści operatu szacunkowego (s. 16) wynika, iż jego autor wyceniając przedmiotową nieruchomość odrzucił transakcje dotyczące tych nieruchomości, które nie spełniają cech podobieństwa. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art.153 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 16 ugn nie może być uznany za usprawiedliwiony W rozpoznawanej sprawie brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ppsa w zw. art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa polegającego na pominięciu operatu szacunkowego przedstawionego przez skarżącą. Nie ulega wątpliwości, że operat szacunkowy jest szczególnego rodzaju dowodem, do którego sporządzenia wymagane są wiadomości specjalne. Oznacza to, że rzeczoznawca majątkowy sporządzający operat jest biegłym w rozumieniu art. 84 § 1 kpa (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2056/11). W myśl tego przepisu gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z zacytowanym przepisem dowód z opinii biegłego sporządzany jest wyłącznie na żądanie organu prowadzącego postępowanie. Tym samym za tego rodzaju dowody nie mogą być uznane opracowania sporządzone na zamówienie strony, nawet gdyby były sporządzone przez osoby posiadające wymagane wiadomości specjalne. Jeżeli zatem intencją skarżącej było podważenie prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego z [...] października 2016 r., to w ślad za Sądem pierwszej instancji wskazać należy, że służy temu tryb uregulowany w art. 157 ugn, tj. tryb oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, z którego skarżąca nie skorzystała pomimo przysługiwania jej w tym zakresie uprawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 557/19). Przechodząc do analizy zarzutu naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 134 ppsa w pierwszej kolejności należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej nie można uznać, że nie brała ona udziału w postępowaniu bez swojej winy. Jak wynika z akt postępowania, skarżąca w postępowaniu przed organem odwoławczym składała pisma procesowe, co wskazuje na branie przez nią udziału w postępowaniu. Dopiero wyeliminowanie tej możliwości powodowałoby, że wydana decyzja podlegałaby uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Z kolei brak informowania skarżącej o poszczególnych czynnościach procesowych podejmowanych przez organ odwoławczy czy brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań mógłby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji wyłącznie w przypadku, gdyby uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Odnotować bowiem należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne (niż dające podstawę do wznowienia postępowania) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że podstawą uchylenia aktu administracyjnego może być tylko takie uchybienie przepisom postępowania, które miało kwalifikowany wpływ na wynik sprawy, czego w rozpoznawanej sprawie nie sposób było stwierdzić. Autor skargi kasacyjnej formułując analizowany zarzut, nie powołał się na żadne czynności procesowe, których zamierzał lub mógł dokonać, a których przeprowadzenie okazało się niemożliwe na skutek naruszenia przepisów postępowania wskazanych w tym zarzucie. W sytuacji takiej brak było podstaw do uznania, że uchybienia procesowe organu odwoławczego miały istotny wpływ na wynik sprawy. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 10 § 1 1 art. 80 kpa. Zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza tego przepisu wskazuje, że może on zostać naruszony przez pominięcie któregokolwiek z elementów wymienionych w tym przepisie lub takie sformułowanie wywodów sądu, które powoduje, że kontrolowany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Kontrolowany pod tym kątem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wykazuje wad przemawiających za koniecznością jego uchylenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w zacytowanym powyżej przepisie, a wywody składu orzekającego w sprawie są logiczne, wyczerpujące i odnoszą się do przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Wywody Sądu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, obejmują także wszystkie zarzuty sformułowane w skardze na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju. Fakt, że skład orzekający nie wskazał w niektórych przypadkach wprost, do których zarzutów się odnosi, nie oznacza, że uzasadnienie wyroku należało uznać za wadliwe. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zarzuty i argumenty strony skarżącej mogą zostać zatem ocenione całościowo (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1489/20 i z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 818/20). W tak ustalonym stanie sprawy brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 151 ppsa przez oddalenie skargi zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa. Wyjaśnić bowiem należy, że zgodnie z niekwestionowanym stanowiskiem sądów administracyjnych art. 151 ppsa podobnie jak art. 145 tej ustawy należy do grupy przepisów wynikowych, które nie mogą samodzielnie stanowić podstawy zaskarżenia, a prawidłowa redakcja zarzutów opartych o naruszenie tych przepisów powinna odwoływać się do naruszenia innych przepisów, których nieprawidłowa wykładnia bądź niezastosowanie powoduje, że naruszone zostały powołane przepisy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 6106/21). Oznacza to, że zarzut ten jako funkcjonalnie powiązany z pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej byłby zasadny wyłącznie w sytuacji, gdyby którykolwiek z pozostałych zarzutów podlegał uwzględnieniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa. Sąd uznał, iż nie jest zasadny zgłoszony na rozprawie w dniu 23 lutego 2023 r. wniosek pełnomocnika K. S.A. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, jako że przepisy obowiązującej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości uwzględnienia w tym zakresie wniosku uczestnika postępowania.