I OSK 2909/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędzia del. WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech - Kłak po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 723/07 w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 4 lipca 2007 r. nr 400.117/9/C-10/07 w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 723/07 oddalił skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i ocenę prawną sprawy: W dniu 16 listopada 2004 r. do Starostwa Powiatowego w Sokółce wpłynął wniosek J. B. o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Sokółka z dnia [...] października 1987 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonych w Sokółce w rejonie ulic G., B., P., G. i K.. Starostwo Powiatowe w Sokółce postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. przekazało wniosek Burmistrzowi Sokółki, który wstrzymał się od rozpoznania sprawy stwierdzając, że akta sprawy znajdują się w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Białymstoku. W dniu 7 kwietnia 2005 r. J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Burmistrza Sokółki. Sąd wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt II SAB/Bk 35/05 podzielił argumentację skargi i zobowiązał Burmistrza Sokółki do wydania w terminie 30 dni decyzji rozstrzygającej wniosek J. B.. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] Burmistrz Sokółki odmówił stwierdzenia wygaśnięcia powołanej wyżej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Sokółka z dnia [...] października 1987 r., uzasadniając, iż w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. W dniu [...] czerwca 2006 r. Burmistrz Sokółki wydał kolejną decyzję nr [...], którą ponownie odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Sokółka z dnia [...] października 1987 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonych w Sokółce w rejonie ulic G., B., P., G. i K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. B., uchyliło decyzję Burmistrza Sokółki w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Burmistrz Sokółki decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] podjął zawieszone postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. postępowanie administracyjne w sprawie i ponownie odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Sokółka z dnia [...] października 1987 r. nr [...]. Organ stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 162 §1 pkt 1 k.p.a. umożliwiające wydanie decyzji zgodnie z żądaniem skarżącego. Ponadto, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nie leży w interesie społecznym, bowiem w tej części miasta konieczna jest ulica, o czym świadczą ciągłe monity mieszkańców Sokółki. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. B.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku podzielając argumentację odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie administracyjne prowadzone przez organ I instancji, zakończone decyzją Burmistrza Sokółki z dnia [...] maja 2007 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż skoro sprawę z wniosku skarżącego J. B. w przedmiocie wygaszenia decyzji o podziale Burmistrz Sokółki zakończył ostatecznie na mocy wydanego w dniu 24 lutego 2006 r. orzeczenia, to brak było podstaw prawnych do ponownego wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie. Zdaniem organu zaszła w tym zakresie tożsamość sprawy, występują w niej bowiem te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, w niezmienionym stanie faktycznym. Dodatkowo Kolegium wskazało, że nieprawidłowe było umieszczenie przez organ I instancji w jednej decyzji rozstrzygnięcia co do meritum sprawy oraz co do faktu podjęcia zawieszonego wcześniej postępowania. Każde z tych rozstrzygnięć winno zapaść w odrębnym akcie administracyjnym. Wnioskiem z dnia 12 lipca 2007 r. J. B. wniósł o uzupełnienie powyższego orzeczenia poprzez "wydanie rozstrzygnięcia, co do odwołania od decyzji Burmistrza Sokółki z dnia [...] lutego 2006 r., skarżonej łącznie z decyzją z dnia [...] maja 2007 r. lub podjęcie innych czynności prawnych związanych z zaistniałą sytuacją, aby nie dopuścić do pogorszenia sytuacji prawnej skarżącego". Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] SKO w Białymstoku odmówiło uzupełnienia decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. uznając ją za kompletną, a żądanie jej uzupełnienia za wykraczające poza zakres uregulowany w przepisie art. 111 k.p.a. J. B. pismem z dnia 2 września 2007 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku o wydanie w sprawie wyroku niezbędnego do usunięcia naruszenia prawa, jakie miało miejsce w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu oraz decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. zarzucił naruszenie art. 12 k.p.a. (zasady szybkości postępowania) przez niepodjęcie niezbędnych czynności do załatwienia wniosku skarżącego o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji podziałowej gruntów, bezczynność orzeczniczo-prawną w następstwie braku dopełnienia obowiązku określonego w art. 157 § 2 i 235 k.p.a., obrazę art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w następstwie tego, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zawarto niezbędnych wskazówek do dalszego postępowania strony, niezbędnego do uzyskania ostatecznego i wiążącego rozstrzygnięcia oraz obrazę art. 37 k.p.a. w efekcie nieusunięcia bezczynności Burmistrza Sokółki o wydanie odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania strony wydania materiałów z akt sprawy. Zdaniem skarżącego, SKO winno też z urzędu wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Sokółki z dnia [...] lutego 2006 r., bowiem skoro nakazało organowi I instancji ustalić krąg adresatów stron postępowania, a późniejszą decyzję Burmistrza, w której stosuje się on do wiążących zaleceń organu II instancji, uchyla i umarza postępowanie, to tym samym doszło do pozbawienia tych osób ochrony prawnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych rozstrzygnięć. Na rozprawie w dniu 8 maja 2008 r. J. B. uzupełnił skargę poprzez wskazanie dodatkowych zarzutów w postaci naruszenia przepisów: art. 61 § 3 k.p.a., art. 104 § 2 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wniósł o stwierdzenie przez Sąd nieważności zaskarżonych decyzji i postanowienia z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 3 i 5 k.p.a. Pełnomocnik organu, wnosząc o oddalenie skargi przedłożył, na rozprawie postanowienia SKO w Białymstoku z dnia [...] października 2007 r. oraz z dnia [...] listopada 2007 r., w punkcie 2 postanowienia z dnia [...] listopada 2007 r. SKO postanowiło podjąć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Sokółki z dnia [...] lutego 2006 r. (Nr [...]). Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym i procesowym. Sąd podniósł, że decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. SKO w Białymstoku uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie administracyjne, decyzją tą organ II instancji de facto uwzględnił w całości odwołanie J. B. z dnia 28 maja 2007 r. Takie rozstrzygnięcie jest słuszne i znajduje oparcie w treści art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 k.p.a. (bezprzedmiotowość postępowania). Przesłanka bezprzedmiotowości postępowania polegała w sprawie niniejszej na tym, że Burmistrz Sokółki już wcześniej wydał decyzję tożsamą w dniu [...] lutego 2006 r., która stała się ostateczna. Prowadzenie następnego postępowania w tym samym przedmiocie, z tego samego wniosku skarżącego było od początku niecelowe, zaś wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ponieważ SKO orzekało w postępowaniu odwoławczym, to jego decyzja mogła być wydana tylko w oparciu o treść art. 138 k.p.a., a nie art. 156 k.p.a., co wydaje się sugerować skarżący, albowiem stosowanie sankcji nieważności w postępowaniu odwoławczym jest niedopuszczalne (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 1981 r. SA 472/81, publ. ONSA 1981, nr 1, poz. 21). Umorzenie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Burmistrza Sokółki z dnia [...] maja 2007 r. oznacza "zniesienie" tego postępowania, czyli inaczej artykułując "unieważnienie" podjętych czynności w tym postępowaniu, do czego zmierzał skarżący w zarzutach odwołania. Kolegium, uchylając decyzję Burmistrza Sokółki z dnia [...] maja 2007 r. i umarzając postępowanie przed tym organem, przyznało słuszność zarzutowi skarżącego, iż organ I instancji wbrew przepisowi art. 101 § 3 k.p.a. i art. 141 § 1 k.p.a. zawarł w pkt 1 decyzji postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, zaś materia ta jest regulowania odrębnie, a stronie przysługuje środek odwoławczy w postaci zażalenia. Zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło zarzuty zawarte w odwołaniu. Sąd nie zgodził się z zarzutami skargi, w której podniesiono, że organ odwoławczy powinien rozpatrzyć odwołanie J. B. nie tylko od decyzji Burmistrza Sokółki wydanej dnia [...] maja 2007 r., ale także od wydanej dnia [...] lutego 2006 r. Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, że postępowanie odwoławcze dotyczyło tylko decyzji z dnia [...] maja 2007 r. Sąd zauważył, że niemożliwym jest w jednym postępowaniu odwoławczym dokonanie eliminacji wszelkich orzeczeń administracyjnych, z których skarżący jest niezadowolony. Odmowa uzupełnienia decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. jest zgodna z przepisem art. 111 k.p.a., gdyż decyzja z dnia [...] lipca 2007 r. rozstrzyga o całości żądania i nie zawiera błędu w ocenie stanu prawnego sprawy. Decyzja Burmistrza Sokółki z dnia [...] lutego 2006 r., bez względu na błędy jakie zawiera, stała się decyzją ostateczną, ponieważ skarżący nie wniósł od niej odwołania. Wzruszenie takiej decyzji może nastąpić w odrębnym nadzwyczajnym trybie, tj. poprzez wznowienie postępowania bądź stwierdzenie jej nieważności, co regulują przepisy art. 145–152 k.p.a. oraz art. 156 i nast. k.p.a. Z jednej z tych możliwości skorzystało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku, podejmując z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Sokółki z dnia [...] lutego 2006 r. SKO rozpatrzyło skargę J. B. stosownie do przepisu art. 235 k.p.a., wyjaśniając uprzednio, że intencją skarżącego jest doprowadzenie do usunięcia z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Sąd podniósł ponadto, że naruszenie zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), o ile miało miejsce w niniejszej sprawie, to nie wpłynęło na jej ostateczny wynik. Zarzucana w skardze "bezczynność orzeczniczo-prawna w następstwie braku dopełnienia obowiązku z art. 157 § 2 k.p.a. i art. 235 k.p.a." nie dotyczy sprawy niniejszej, a ponadto SKO postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Sokółki z dnia [...] lutego 2006 r. Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i art. 9 k.p.a. Sąd zauważył, że wniosek skarżącego dotyczący wydania dokumentów z akt innej sprawy, tj. zakończonej decyzją Burmistrza Sokółki z dnia [...] lutego 2006 r. nie podlegał rozpoznaniu w sprawie niniejszej, a przedmiotem rozpatrzenia organu nie mogła być bezczynność Burmistrza z ww. powodu, nie nastąpiło naruszenie art. 37 k.p.a. Skarżący pozostaje w błędzie, uważając, iż sąd administracyjny, działając na podstawie art. 135 p.p.s.a. jest władny orzec w jednym postępowaniu o wszelkich decyzjach, z których strona jest niezadowolona. Ponadto przepis ten nie może mieć zastosowania, gdy sąd skargę oddala. Żądanie przez skarżącego, by Sąd w sprawie niniejszej orzekł również o unieważnieniu decyzji Burmistrza Sokółki z dnia [...] lutego 2006 r. wykracza poza kognicję art. 135, gdyż nie obejmuje granic sprawy administracyjnej zakończonej decyzją Burmistrza Sokółki z dnia [...] maja 2007 r. Co do zarzutów zgłoszonych dodatkowo na rozprawie Sąd uznał za zbędne powielanie wywodów odnośnie naruszenia przez SKO przepisów art. 105 § 1 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż w tej części Sąd wypowiedział się co do bezzasadności zarzutów. Za niezrozumiały Sąd uznał zarzut naruszenia art. 61 § 3 k.p.a. W sprawie niniejszej nie było żadnej kontrowersji co do faktu, że wniosek skarżącego o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Sokółka z dnia [...] października 1987 r. wpłynął dnia 16 listopada 2004 r. do Starostwa Powiatowego w Sokółce, a jego załatwienie nastąpiło dwoma decyzjami organu I instancji z dnia [...] lutego 2006 r. i z dnia [...] maja 2007 r. W sprawie decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. toczy się postępowanie przed organami administracji o stwierdzenie nieważności. Decyzja z dnia [...] maja 2007 r. była natomiast przedmiotem odwołania do SKO, które rozstrzygało o jej istocie zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2007 r. zgodnie z art. 104 § 2 k.p.a. Sąd nie stwierdził, w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez SKO żadnych uchybień, które, wbrew zarzutowi skarżącego, można by uznać za naruszenie art. 140 k.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł J. B., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżonemu wyrokowi w całości skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a będące następstwem błędnego uznania, że były dwie sprawy zakończone dwiema odrębnymi decyzjami, a nie jedna, zakończona dwiema decyzjami, tj,: – art. 151 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi, mimo iż przy wydawaniu skarżonej decyzji i w postępowaniu w sprawie wygaśnięcia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości doszło do naruszenia szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dających podstawę do wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji; – art. 135 p.p.s.a. wskutek odstąpienia Sądu od usunięcia naruszenia prawa w granicach sprawy wyznaczonej wnioskiem J. B. z dnia [...] listopada 2004 r. o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Sokółka z dnia [...] października 1987 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, mimo iż było to niezbędne do zapewnienia jego prawidłowości i przez wzgląd na poprawność prawną; – art. 141 § 4 P.p.s.a. w następstwie braku wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku powodów uznania Sądu, że były dwa postępowania zakończone dwiema odrębnymi decyzjami rozstrzygającymi o całości sprawy, a nie jedno zakończone dwiema decyzjami nieczęściowymi oraz że decyzja z dnia [...] lutego 2006 r. była ostateczna. Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazując sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że u podstaw wadliwości zaskarżonego orzeczenia legły wadliwe założenia faktycznoprawne, że były dwie sprawy zakończone dwiema odrębnymi decyzjami Burmistrza Sokółki z dnia [...] lutego 2006 r. i [...] maja 2007 r., a żadna z nich nie była decyzją częściową, jak też polegające na uznaniu, iż decyzja Burmistrza Sokółki z dnia [...] lutego 2006 r. była ostateczna. W następstwie tego Sąd odmówił dokonania kompleksowej kontroli w granicach sprawy, tj. od dnia złożenia podania o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji podziałowej z 1987 r. i "wydania wyroku niezbędnego do usunięcia naruszenia prawa, jakie miało miejsce w przedmiotowej sprawie" – czego żądał skarżący we wnioskach skargi. Skarżący podniósł, że Sąd wadliwie interpretuje art. 104 § 2 k.p.a., że sprawę załatwia się przez wydanie decyzji. Skoro były dwie decyzje to dla Sądu były dwa postępowania, co przeczy treści art. 61 § 3 k.p.a. Podobny błąd rozumowy popełnił Sąd oceniając ile było postępowań odwoławczych, czym naruszył art. 128 k.p.a. Wedle Sądu odwołanie dotyczy konkretnej decyzji, stąd w jego ocenie odwołanie dotyczyło tylko decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2007 r. Zarówno decyzja Burmistrza Sokółki z dnia [...] czerwca 2006 r., jak i z dnia [...] maja 2007 r. odmawiała stwierdzenia wygaśnięcia decyzji podziałowej, co było sprzeczne z treścią żądania J. B.. Ostatecznie wszelkie wątpliwości co do żądania skarżącego zawierało żądanie J. B. uzupełnienia decyzji odwoławczej o rozstrzygnięcie co do odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Skarżący wskazał, że w sprawie nie wyjaśniono kwestii ostateczności decyzji z dnia [...] lutego 2006 r., jedynie przyjęto, że jest to decyzja ostateczna, z czym skarżący się nie zgadza. Sąd nieprawidłowo uznał, że SKO właściwie zastosowało art. 138 k.p.a. Było jedno postępowanie, z datą początkową 16 listopada 2004 r., dlatego należało uchylić decyzję Burmistrza z dnia [...] maja 2007 r. i umorzyć postępowanie, ale tylko odwoławcze od tej decyzji. Skarżący zauważył, że w postępowaniu zostały pominięte pozostałe strony, które występowały w postępowaniu zakończonym wydaniem w 1987 r. decyzji podziałowej, mimo zalecenia SKO, co było oczywiste skoro J. B. żądał stwierdzenia wygaśnięcia całości decyzji podziałowej, a nie tylko w zakresie go dotyczącym. Obecnie pozostałe poza J. B. strony utraciły swe uprawnienia procesowe. Pozbawienie możności obrony swych praw przez inne strony daje podstawę do wznowienia postępowania. W piśmie z dnia 7 lutego 2013 r. J. B. wniósł o przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z akt księgi wieczystej Sądu Rejonowego w Sokółce KW [...], w której znajduje się akt notarialny, w treści którego zawarte jest oświadczenie Burmistrza Sokółki o rezygnacji z prawa pierwokupu działki, która była przedmiotem decyzji podziałowej z dnia [...] października 1987 r. Na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił powyższego wniosku z uwagi na brak przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zawarte w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach, a Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, by w sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wyliczona enumeratywnie w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 maja 2008 r. J. B. podniósł wyłącznie zarzuty oparte na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Aby tego rodzaju zarzut mógł odnieść zamierzony przez stronę skutek koniecznym jest wykazanie, że w postępowaniu zakończonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji naruszył wskazane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia". Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził w zaskarżonym wyroku, że w niniejszym postępowaniu, w oparciu o powołany przepis nie mogło dojść do oczekiwanego przez skarżącego wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Burmistrza Sokółki z dnia [...] lutego 2006 r. Niezależnie od tego, że w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku wszczęło z urzędu postępowanie, to przede wszystkim istotne znaczenie ma okoliczność, że zastosowanie przez Sąd art. 135 p.p.s.a. jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy skarga zostanie uwzględniona. W sytuacji gdy skarga, jak w sprawie niniejszej, podlega oddaleniu przepis ten nie mógł być zastosowany. Za nieuzasadniony należało także uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom ustanowionym w powołanym przepisie, również w zakresie dotyczącym zwięzłego przedstawienia stanu sprawy oraz podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Sąd podał w motywach zarzuty podniesione przez J. B., zarówno w skardze, jak i zgłoszone na rozprawie i szczegółowo je rozważył, wyjaśniając powody oddalenia skargi. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku co do zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] należało podzielić. Rozpatrując odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2007 r. Kolegium prawidłowo zastosowało w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przekonanie wyrażone w skardze kasacyjnej, że organ odwoławczy rozpatrując odwołanie wniesione przez J. B. od decyzji Burmistrza Sokółki z dnia [...] maja 2007 r. uprawniony był do jego potraktowania jako odwołania wniesionego także od ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. i jego rozpoznania nie znajduje oparcia w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak słusznie zauważono w zaskarżonym wyroku, sam skarżący podnosił w odwołaniu, że decyzja z dnia [...] lutego 2006 r. jest ostateczna. Skoro więc wniosek J. B. z dnia 16 listopada 2004 r. został rozstrzygnięty ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., koniecznym stało się uchylenie kolejnej decyzji w tym przedmiocie i umorzenie postępowania pierwszej instancji. Wskazywane obecnie przez skarżącego wady decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. zostaną ocenione w prowadzonym z urzędu postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Podniesione w skardze kasacyjnej okoliczności, że decyzja z dnia [...] lutego 2006 r., odmawiająca stwierdzenia wygaśnięcia decyzji podziałowej Naczelnika Miasta i Gminy Sokółka z dnia [...] października 1987 r. podjęta została w postępowaniu, które toczyło się bez udziału pozostałych stron, poza J. B. nie ma znaczenia w sprawie niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny ze wskazanych wyżej przyczyn nie oceniał w tej sprawie wskazanej decyzji. Ponadto, na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. powoływać może się wyłącznie strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, bowiem tylko na jej żądanie nastąpić może w myśl art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z tej przyczyny. Inny uczestnik postępowania, który brał w nim udział, nie może z tego powodu podważać decyzji. Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa uzasadniających uwzględnienie skargi również zarzut odnoszący się do naruszenia art. 151 p.p.s.a. uznać należało za nieusprawiedliwiony. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.