I OSK 3029/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 96/18 w sprawie ze skargi P. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 96/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę P. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku P. K., jako podstawy kasacyjne wskazał na naruszenie: 1) przepisów postępowania, mające istoty wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 135e ust. 1 oraz art. 135g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.) przez uznanie, że organy administracji wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, w tym, że skarżący odmówił wykonania polecenia o treści wydania postanowienia o powołaniu biegłego, jak również przez przyjęcie, że skarżący zachowywał się wobec swojego przełożonego podkom. M. S. w sposób arogancki i lekceważący, mówiąc podniesionym głosem i strasząc sporządzeniem na podkom. M. S. raportu w przypadku niezmienienia jego grafiku służby, przez co okazał mu brak szacunku oraz że powyższe zachowanie skarżącego miało nastąpić w trakcie rozmowy z podkom. M. S. związanej z wydaniem polecenia służbowego, jak też przez uznanie przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowe poczynienie przez organ administracyjny ustaleń faktycznych na podstawie zeznań jedynie dwóch świadków: M. S. oraz M. G. w obliczu ich sprzeczności z zeznaniami pozostałych świadków, a nadto przez niewyjaśnienie, która z dwóch zalegających Kart Opisu Stanowiska Pracy skarżącego była obowiązująca w inkryminowanym czasie i uznanie, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla odpowiedzialności skarżącego, jednocześnie przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że wszyscy pozostali przesłuchani w sprawie funkcjonariusze Policji nie byli bezpośrednimi świadkami rozmowy skarżącego z jego przełożonym M. S. w dniu [...] r., jak również przyjęcie, że świadek M. G. był bezpośrednim świadkiem rzekomego zachowania skarżącego, mającego stanowić przewinienie dyscyplinarne, kwalifikowane z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 21 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" i § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 135f ust. 6, art. 135f ust. 8 oraz art. 135f ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji przez uznanie, że uchybienie w postaci niedoręczenia postanowienia KP Policji w [...] z dnia [...] r. nie miało wpływu na wynik sprawy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 135f ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że odmowa uwzględnienia dowodu z zeznań świadków na podstawie niepełnienia przez nich służby w dniu [...] r. była prawidłowa; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 135i ust. 1, ust. 3 oraz ust. 6 ustawy o Policji przez uznanie przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowe niezaznajomienie skarżącego z uzupełnionymi aktami postępowania dyscyplinarnego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji przez uznanie przez Sąd pierwszej instancji zarzutu niewystarczającego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu odwoławczego za nieuzasadniony; 2) prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 21 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. i § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. przez przyjęcie, że rozmowa skarżącego z podkom. M. S., prowadzona w tonie stanowczym i podniesionym głosem (z obu stron), zakwalifikowana została jako odnoszenie się do przełożonego w sposób arogancki i lekceważący, a tym samym stanowi naruszenie wskazanych zasad etyki zawodowej policjantów. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono m. in., że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 135e ust. 1 oraz art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którymi organy administracyjne zobowiązane były do rzetelnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy przez podjęcie czynności niezbędnych do jej wyjaśnienia, czego zaniechały, a Sąd pierwszej instancji podjęte czynności i poczynione ustalenia faktyczne uznał za prawidłowe. Tymczasem przypisanie funkcjonariuszowi Policji popełnienia przewinień dyscyplinarnych wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał pobieżnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, który z uwagi na wykazany wyżej brak rzetelności nie stanowi dostatecznie umotywowanej podstawy uznania skarżącego winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i tym samym wymierzenia mu kary dyscyplinarnej nagany. Niewątpliwie wskazane naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem błędnie poczynione ustalenia faktyczne doprowadziły do przyjęcia, że skarżącemu prawidłowo przypisano popełnienie zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Na wstępie należy podkreślić, że Sąd pierwszej instancji nie zastosował - powołanego w podstawach skargi kasacyjnej - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 p.p.s.a. Nie mógł więc naruszyć przepisów postępowania, których nie stosował. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 21 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. oraz § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r., należy podzielić ocenę prawną Sądu pierwszej instancji, że w postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego funkcjonariusza Policji należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Oznacza to, że kontrola sądowa w zakresie konkretnego orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary polega wyłącznie na ocenie, czy organ przestrzegał reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kary. Sąd nie ma więc kompetencji do ingerowania w rodzaj wymierzonej kary dyscyplinarnej, jedynie dokonuje oceny prawidłowości jej wymierzenia i rzetelnego uzasadnienia jej wymiaru. Słusznie zatem wskazał w tym zakresie Sąd pierwszej instancji, że wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna w postaci nagany za naruszenie opisanych wyżej zasad etyki zawodowej została należycie uzasadniona, szczególnie co do współmierności do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia z uwzględnieniem okoliczności faktycznych popełnienia tego przewinienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.