I OSK 39/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia NSA Joanna Banasiewicz, Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.), Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskich Sieci Elektroenergetycznych Spółka Akcyjna z siedzibą w Konstancinie-Jeziornie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 373/13 w sprawie ze skargi M.S. na bezczynność Polskich Sieci Elektroenergetycznych Spółka Akcyjna z siedzibą w Konstancinie-Jeziornie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 373/13, po rozpoznaniu skargi M.S., zobowiązał Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w Konstancinie–Jeziornie do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 10 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania oraz stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: M.S. pismem z dnia 10 sierpnia 2011 r. wezwała Polskie Sieci Elektroenergetyczne Południe S.A. w Katowicach, do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z działek rolno-budowlanych nr [..] i nr [..] położonych w [..], przez które przebiega linia energetyczna wchodząca w skład wezwanej spółki oraz ustanowienie na ww. działkach służebności przesyłu za wynagrodzeniem, jak również wniosła, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.d.i.p.", o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na ww. działkach. Polskie Sieci Elektroenergetyczne Operator S.A. w pismach z dnia 24 sierpnia 2011 r., 22 listopada 2011 r., 13 stycznia 2012 r. i 8 sierpnia 2012 r. odniosła się jedynie do kwestii roszczeń cywilnoprawnych dotyczących opisanych działek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.S. zarzuciła Spółce bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 10 sierpnia 2011 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy. W związku z tym wniosła o stwierdzenie bezczynności Spółki oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2013 r. uwzględnił powyższą skargę i zobowiązał Spółkę do udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd wyjaśnił, że stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Zgodnie ponadto z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5. Realizacja tego prawa spoczywa natomiast na podmiotach określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., gdzie w pkt 5 wymieniono podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zdaniem Sądu, wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości fakt, że Polskie Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w Konstancinie–Jeziornie, działające do 9 stycznia 2013 r. pod nazwą Polskie Sieci Elektroenergetyczne Operator S.A. z siedzibą w Konstancinie–Jeziornie, są obowiązane do udzielenia informacji publicznej, bowiem są w całości własnością Skarbu Państwa, który jest jedynym akcjonariuszem, jak wynika z odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Sąd podkreślił, że informacją publiczną w rozumieniu ww. ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią również treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Sąd stwierdził, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Zatem żądana przez skarżącą informacja w postaci decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na nieruchomościach, których jest właścicielem, jest informacją publiczną w rozumieniu ww. ustawy. Wbrew stanowisku Spółki, przymiotu tego nie pozbawia żądanej informacji okoliczność, że skarżąca wystąpiła z roszczeniami cywilnymi wobec Spółki w związku z bezumownym korzystaniem przez nią z przedmiotowych nieruchomości, a zatem w indywidualnej sprawie, a nie w interesie publicznym. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, spełniona została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do wniosku skarżącej. Spółka jest ponadto podmiotem wykonującym zadania publiczne, które cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiąganiu celów tak konstytucyjnych, jak i ustawowych. Wbrew przy tym stanowisku Spółki, żądane informacje pozostają w związku z żądaniami wykonywanymi przez ten podmiot, albowiem odnoszą się do instalacji elektroenergetycznej. Sąd uznał, że nie udzielając żądanej informacji Spółka pozostawała w bezczynności, która rażąco narusza prawo. Skoro bowiem przez 2 lata Spółka nie podjęła żadnych czynności w przedmiocie udzielenia informacji, to takie działanie świadczy z jednej strony o braku należytej staranności i rzetelności, z drugiej zaś o lekceważącym podejściu do samej skarżącej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A., reprezentowane przez r.pr. K.F., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego, tj.: a) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż żądanie informacji, skierowane w indywidualnej sprawie, nie w interesie publicznym, dotyczy informacji publicznej udostępnianej w trybie ww. ustawy, podczas gdy zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacja taka, choć wytworzona przez organ władzy publicznej i rodzajowo uwzględniona w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., nie dotyczy sprawy publicznej i z tego względu nie stanowi informacji publicznej; b) art. 1 ust. 1 oraz z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. przez błędną wykładnię abstrahującą od art. 31 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, czym Sąd naruszył również ww. przepisy Konstytucji RP przez ich niezastosowanie, polegające na przyjęciu, iż informacją publiczną udostępnianą w trybie ww. ustawy, jest informacja pozyskiwana na potrzeby konkretnego (indywidualnego) roszczenia cywilnego związanego z wybudowaniem urządzeń przesyłowych na nieruchomości, której właścicielem jest wnioskodawca i związane z nią dokumenty, mogące mieć znaczenie dowodowe w postępowaniu w przedmiocie tego roszczenia; c) art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że informacja dotycząca podstaw prawnych wybudowania linii elektroenergetycznej, pozostaje w związku z wykonywanymi przez Spółkę zadaniami publicznymi, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (warunkującymi udostępnienie informacji), podczas gdy budowa przedmiotowych linii, jako nieprzeprowadzona przez Spółkę, nie jest zadaniem wykonywanym przez Spółkę i z tego powodu nie mieści się w ramach zadań publicznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.; 2) prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia w sposób należyty, z pominięciem stanowiska Spółki, że art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie mogą być interpretowane niezgodnie z Konstytucją RP, prowadzące do naruszenia przewidzianej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości stron oraz ograniczenia prawa do ochrony własnego interesu gospodarczego i obrony swych praw (art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), co doprowadziło do uwzględnienia skargi; b) art. 3 § 1 oraz art. 149 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, mimo że żądane przez skarżącą informacje nie stanowiły informacji publicznej, a tym samym Spółka nie pozostawała w bezczynności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zaskarżony wyrok nie uwzględnia okoliczności, iż informacja skatalogowana w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie jest informacją publiczną, jeżeli nie dotyczy sprawy publicznej. W niniejszej sprawie żądanie skarżącej dotyczy udostępnienia informacji, które składają się na indywidualny stosunek prawny łączący skarżącą ze Spółką, związany z wybudowaniem na nieruchomości skarżącej linii elektroenergetycznej. Informacje objęte wnioskiem nie mają charakteru publicznego. Fakt, że ujawnienie dokumentów może mieć wpływ na zasadność indywidualnego roszczenie przesądza o tym, że niniejsza sprawa nie dotyczy sprawy publicznej. W niniejszej sprawie istnieje ponadto konflikt dwóch wartości konstytucyjnie chronionych – prawa do informacji oraz prawa do obrony własnego interesu na zasadzie równości stron i uzasadnionym jest odpowiednie wyważenie tych dwóch wartości. Przyjęcie w stanie faktycznym sprawy, że żądane dokumenty, które nie mają związku z zadaniami wykonywanymi przez Spółkę, stanowią informację publiczną, prowadzi do naruszenia równości stron w zakresie prowadzonego sporu cywilnego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w odniesieniu do podmiotów sklasyfikowanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. udostępnieniu podlegają tylko informacje pozostające w dyspozycji takiego podmiotu w związku z wykonywanymi zdaniami, a nie wszystkie informacje objęte katalogiem z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty kasacyjne naruszenia prawa procesowego i materialnego zmierzają do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji co do kwalifikacji żądanych przez skarżącą dokumentów, jako informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc do oceny pierwszego z zarzutów naruszenia prawa materialnego, zauważyć należy, że określenie "informacja publiczna" zostało wyjaśnione w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Mając na uwadze treść tych przepisów, można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie są zbyt jasne, przy ich wykładni, jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania publiczne i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z ust. 2 art. 61 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji dotyczy również dostępu do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. W świetle powołanych przepisów pojęcie informacji publicznej musi być rozumiane szeroko. Wbrew twierdzeniom Spółki, żądane przez M.S. informacje stanowią informację publiczną i – jak wynika z akt sprawy – nie doszło do jej upublicznienia ani też informacja ta nie została jej wcześniej udzielona zgodnie z wnioskiem. Zaznaczyć należy, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia, gdy informacja publiczna nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym tak, by wnioskodawca mógł się z nią zapoznać, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, bądź sięgając do publikatora. Jak zostało to ujęte we wniosku skarżącej z dnia 10 sierpnia 2011 r. wszelkie ewentualne decyzje administracyjne (a więc jeśli doszło do ich wydania), które stanowiły podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznej należącej do Spółki, a znajdującej się na działkach skarżącej, posiadają walor informacji związanej z wykonywaniem zadania publicznego przez Spółkę, dotyczą bezpośrednio sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy. Świadczenie bowiem usług publicznych w zakresie dystrybucji energii elektrycznej następuje za pośrednictwem urządzeń infrastruktury technicznej, której lokalizacja i posadowienie dokonywane są w oparciu o kwalifikowane akty administracyjne pochodzące od organów władzy publicznej, co w świetle przepisów ustawy oznacza, że informacje te zawierają informację odnoszącą się do sfery realizacji zadań publicznych podmiotu zobowiązanego, tworzą więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną (analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2218/13, z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1858/13, z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1212/13, z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1094/13; z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2412/13; https://cbois.nsa.gov.pl/). Odnosząc się do drugiego z zarzutów naruszenia prawa materialnego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma żadnego znaczenia prawnego okoliczność, że M.S. jednocześnie realizuje swoje roszczenia cywilnoprawne wobec Spółki. Informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwsze u.d.i.p., będąc rodzajem informacji o treści takich aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ww. ustawie, co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP, który statuuje obywatelskie prawo do informacji publicznej. Zainteresowany, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie musi wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca decyduje o tym, od którego z ewentualnych dysponentów informacji publicznej chciałby ją uzyskać. Jedynie istnienie innej regulacji, której przepisy pozwalałyby na uzyskanie objętych wnioskiem decyzji administracyjnych, wyłączyłoby tryb z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie takiego trybu nie ma, a samo formułowanie indywidualnych roszczeń cywilnoprawnych przez skarżącą wobec Spółki i podejmowanie prób negocjacji w tym względzie nie wyłącza możliwości domagania się udostępnienia kserokopii dokumentów, stanowiących podstawę zlokalizowania i posadowienia linii elektroenergetycznej na przedmiotowych działkach, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie doszło tym samym w zaskarżonym wyroku do błędnej wykładni art. 31 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Również trzeci z zarzutów naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne jest bowiem jedynie to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Sąd pierwszej instancji słusznie zatem uznał, że żądane kserokopie decyzji dotyczące budowy linii elektroenergetycznych, z których to dokumentów i decyzji Spółka wywodzi swoje prawa do linii elektroenergetycznych, są w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej - informacjami publicznymi, do udostępnienia których zastosowanie ma tryb przewidziany w tej ustawie. Tym samym zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. uznać należy za chybiony. Fakt, że skarżąca kasacyjnie Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oznacza, że Spółka ta była zobowiązana do załatwienia wniosku skarżącej w sposób określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej lub wystosowanie pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać, albo wystosowanie pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania", nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że z naruszeniem tego przepisu mamy do czynienia zarówno w przypadku, gdy brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć Sądu, jak i w przypadku, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, przy czym nie każde naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 990/05; LEX nr 198283). Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. można zatem naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną. Taki przypadek jednak w niniejszej sprawie nie zachodzi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia powyższe wymagania, a Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich zarzutów i argumentów przedstawionych w skardze oraz wszechstronnie wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia. Natomiast fakt, że stanowisko przyjęte przez ten Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest niekorzystne dla skarżącej kasacyjnie, nie oznacza iż doszło do naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. W związku z tym, że bezzasadne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, nie można uznać, że Sąd pierwszej instancji zobowiązując Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. do rozpoznania wniosku M.S. z dnia 10 sierpnia 2011 r. naruszył przepisy art. 3 § 1 i art. 149 P.p.s.a. Naruszenia tych przepisów Spółka upatruje bowiem w uwzględnieniu wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi. Zdaniem natomiast Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż w niniejszej sprawie doszło do zaniechania odpowiedniego zachowania się Spółki, co uzasadniało podjęte w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.