I OSK 391/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek NSA Jan Paweł Tarno Protokolant sekretarz sądowy Paweł Florjanowicz po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 402/13 w sprawie ze skargi [...] na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 13 czerwca 2012 r. dotyczącego przetwarzania danych osobowych oddala skargę kasacyjną. Pismem z dnia 25 maja 2012 r. [...] (dalej jako skarżący) skierował do Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej [...] (dalej jako Proboszcz) oświadczenie o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego. Wniósł jednocześnie o sprostowanie nieaktualnych danych osobowych. Pismem z dnia 8 czerwca 2012 r. Proboszcz odmówił sprostowania danych wskazując skarżącemu procedurę formalnego wystąpienia z Kościoła Katolickiego. Wobec powyższego, skarżący w dniu 13 czerwca 2012 r. wystąpił do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej jako GIODO) o wydanie decyzji administracyjnej zobowiązującej Proboszcza do sprostowania jego nieaktualnych danych osobowych na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., nr 101, poz. 926 ze zm.). Pismem z dnia 27 lipca 2012 r., nr [...] GIODO zwrócił się do Proboszcza o złożenie wyjaśnień w niniejszej sprawie. W odpowiedzi, pismem z dnia 1 sierpnia 2012 r., [...] Proboszcz stwierdził, że skarżący nie jest mu znany, ani nie był interesantem kancelarii parafialnej, a na otrzymane od niego żądanie odpowiedział pismem z dnia 8 czerwca 2012 r., w którym wyjaśnił zasady wystąpienia ze wspólnoty Kościoła Katolickiego oraz podał, że nie posiada wiedzy, czy została wszczęta lub zakończona, bądź czy może jest aktualnie prowadzona procedura wystąpienia z Kościoła. Pismem z dnia 6 września 2012 r., nr [...] GIODO zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie czy Parafia Rzymskokatolicka [...] jest parafią, w której został ochrzczony oraz o podanie numeru księgi chrztu oraz numeru aktu chrztu. Skarżący odpowiedział na to wezwanie pismem z dnia 12 września 2012 r., informując, iż w sprawie chrztu odpowiedzi udzielił już Proboszcz (w piśmie z dnia 1 sierpnia 2012 r.). Pismem z dnia 24 września 2012 r., nr [...] GIODO zwrócił się do Proboszcza o wyjaśnienie danych w zakresie chrztu skarżącego. O podjętych czynnościach organ poinformował skarżącego pismem z tego samego dnia, nr [...]. Pismem z dnia 9 października 2012 r., [...] Proboszcz udzielił organowi odpowiedzi. Kolejnym pismem z dnia 25 października 2012 r., nr [...] GIODO wystąpił do Proboszcza o wyjaśnienie, czy przetwarza dane osobowe skarżącego tj. czy został on ochrzczony w tej parafii i czy jego akt chrztu się w niej znajduje. Pismem z tego samego dnia, nr [...] poinformowano skarżącego o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie. Na pismo GIODO z dnia 25 października 2012 r. Proboszcz udzielił odpowiedzi pismem z dnia 7 listopada 2012 r., [...]. Kolejnym pismem z dnia 21 grudnia 2012 r., nr [...] GIODO wystąpił do Kurii Diecezjalnej w Zielonej Górze z prośbą o pomoc w sprawie ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Jednocześnie organ poinformował skarżącego, pismem z tego samego dnia, nr [...], o podjętych działaniach. Pismem z dnia 5 lutego 2013 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei pismem z dnia 26 lutego 2013 r., Kuria Diecezjalna wskazała, że zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, w odniesieniu do zbioru danych dotyczących osób należących do Kościoła Katolickiego i przetwarzanych na potrzeby tego Kościoła, Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych nie przysługują uprawnienia z art. 12 tej ustawy, w tym także dotyczące kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami ustawy oraz wydawania przepisów o ochronie danych osobowych, a pisemne wyjaśnienie Proboszcza z dnia 8 czerwca 2012 r. skierowane do skarżącego, jest zgodne z przepisami kościelnymi. Powinien się on do nich zastosować celem podjęcia procedury formalnego wystąpienia z Kościoła Katolickiego. Skarżący ustosunkował się do pisma Kurii Diecezjalnej w swoim piśmie z dnia 28 lutego 2013 r. Pismami z dnia 18 marca 2013 r., nr [...] i [...] skarżący i Proboszcz zostali poinformowani o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Kolejnymi pismami z dnia 26 kwietnia 2013 r., nr [...] i [...] GIODO poinformował skarżącego i Proboszcza o wydłużeniu terminu wydania decyzji administracyjnej, uzasadniając to skomplikowanym charakterem sprawy, jak również oczekiwaniem na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego w analogicznej sprawie. Pismem z dnia 7 czerwca 2013 r. skarżący ponownie wystąpił do organu o bezzwłoczne usunięcie naruszenia prawa. Pismami z dnia 5 lipca 2013 r., nr [...] i [...] GIODO poinformował skarżącego, iż w związku ze skomplikowanym charakterem sprawy oraz ostatnimi wyrokami w analogicznych sprawach, dokonywana jest szczegółowa analiza obowiązujących przepisów prawa, jak również prawa kościelnego odnoszących się do aktu apostazji, przez co termin do wydania decyzji ulegnie ponownie wydłużeniu. Stosując się do wytycznych z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, pismem z dnia 18 lipca 2013 r., nr [...] wystąpił następnie do Biskupa [...] z prośbą o złożenie wyjaśnień dotyczących informacji, czy na terenie Diecezji zostały wprowadzone regulacje prawne odnoszące się do kwestii apostazji, a jeżeli tak, to jakie akty prawa wewnętrznego Kościoła w Diecezji regulują tę kwestię. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 26 czerwca 2013 r. [...] wniósł o stwierdzenie bezczynności oraz przewlekłości postępowania prowadzonego przez GIODO, a także o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę GIODO wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że skarżący był informowany o każdorazowej czynności podejmowanej przez organ. Ponadto czynności te miały na celu zbadanie wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia 11 października 2013 r., nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej jako k.p.a.) oraz art. 22, art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych, umorzył postępowanie. W piśmie z dnia 20 listopada 2013 r. skarżący podkreślił, iż jego skarga jest nadal przedmiotowa w zakresie stwierdzenia, czy zachowanie organu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz orzeczenia o grzywnie. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 402/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: 1. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny, 3. umorzył postępowanie sądowe w pozostałym zakresie 4. orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał definicję bezczynności organu, zaś odwołując się do art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. wskazał na terminy załatwiania spraw administracyjnych oraz obowiązki organu w sytuacji braku możliwości ich dotrzymania. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący złożył wniosek inicjujący postępowanie w dniu 13 czerwca 2012 r. (16 czerwca 2012 r. - data wpływu do organu). Organ dopiero w dniu 27 lipca 2012 r. zwrócił się do Proboszcza o ustosunkowanie się do treści wniosku. Uczynił to zatem po upływie miesiąca. Ponadto, zdaniem WSA, sprawa wywołana żądaniem skarżącego nie ma charakteru szczególnie skomplikowanego, zaś gdyby nawet takie założenie poczynić, organ winien był ją załatwić w terminie 2 miesięcy. Organ uchybił także obowiązkowi zawiadamiania strony o niezałatwieniu jej sprawy w terminie, przyczynach zwłoki oraz nowym terminie zakończenia sprawy. Po raz pierwszy poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu do wydania decyzji w piśmie z dnia 21 grudnia 2012 r., zaś sama decyzja została wydana dopiero w dniu 11 października 2013 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji zasadne jest twierdzenie, że organ wykazał się pasywnością w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Skoro jednak decyzja została w sprawie wydana, to w tej części należało postępowanie umorzyć. Zdaniem WSA bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ informował skarżącego o podejmowanych czynnościach w pismach z dnia 27 lipca 2012 r., 24 września 2012 r., 21 grudnia 2012 r., 18 marca 2013 r., 26 kwietnia 2013 r. oraz z dnia 5 lipca 2013 r. i w tej sytuacji nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia skarżącego, czy też celowego wprowadzania go w błąd. Z tego samego powodu Sąd nie orzekł grzywny wobec organu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł [...] zaskarżając to orzeczenie w części, tj.: w zakresie punktu 2 jak i w części punktu 1 dotyczącej nierozpatrzenia zarzutu przewlekłości postępowania prowadzonego przez GIODO, nieuznania, że bezczynność lub przewlekłość postępowania nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz nie nałożenia na organ grzywny. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm. dalej jako p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu przewlekłości prowadzonego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych postępowania, która nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, a także nieustosunkowania się przez WSA w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów, 2. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. w zw. z art. 135 oraz 149 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1-3 oraz z art. 6 k.p.a. polegające na stwierdzeniu, że bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych nastąpiła bez rażącego naruszenia prawa pomimo, iż działanie organu naruszyło jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, nakładającą na organy administracji publicznej obowiązek szybkiego i wnikliwego działania (art. 12 k.p.a.), 3. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. przez oddalenie wniosku o wymierzenie Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych grzywny przewidzianej w art. 149 § 2 p.p.s.a. pomimo, iż będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podjął ich w terminie określonym przepisami prawa, tj. bez zbędnej zwłoki (35 § 1 k.p.a.) przez co w prowadzonym postępowaniu zostały naruszone przez niego przepisy art. 6, 8 i 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1-3 k.p.a. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o: 1. uchylenie wyroku WSA w Warszawie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, 2. orzeczenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnienie środka odwoławczego wskazano, iż w skardze zarzucono organowi zarówno bezczynność, jak i przewlekłość prowadzonego postępowania. WSA w Warszawie nie odniósł się do zarzutu przewlekłości postępowania, pozostawiając go nierozpoznanym, wyliczając jedynie informacje organu o kolejnych podejmowanych czynnościach, kierowane do skarżącego. Podnoszony przez skarżącego brak związku podejmowanych czynności z rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy, nie zwrócił uwagi WSA i nie przełożył się na właściwe rozstrzygnięcie. Zdaniem skarżącego, w jego sprawie doszło nie tylko do bezczynności organu, ale również przewlekłości prowadzonego postępowania, ponieważ organ nie tylko dokonywał czynności w znacznych odstępach czasu, ale również miały one charakter pozorny. W zakresie definicji przewlekłości postępowania odesłał do wyroku NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 549/13. Czynności podejmowane przez GIODO następowały w znacznych odstępach czasu, co potwierdził WSA, ale były także czynnościami pozornymi, ponieważ nie zmierzały do ustalenia stanu faktycznego, tj. statusu skarżącego w związku ze złożonym oświadczeniem woli. Korespondencja organu z przedstawicielami Kościoła Katolickiego prowadzona w sprawie oceny przez nich statusu skarżącego oraz formalnego przyjęcia "Instrukcji KEP", do której skarżący się nie zastosował, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy i jej celem było jedynie przedłużenie toczącego się postępowania. GIODO i WSA nie wykazały związku pomiędzy ustaleniem formalnego usytuowania wspomnianej "Instrukcji" na gruncie wewnętrznego prawa Kościoła, a oceną skutków oświadczenia woli złożonego w oparciu o postanowienia Kodeksu cywilnego. Naczelny Sąd Administracyjny, w podobnych sprawach, wskazywał na konieczność rozstrzygnięcia kwestii przynależności do Kościoła Katolickiego obywatela w drodze samodzielnych ustaleń GIODO na gruncie prawa powszechnego, a nie na podstawie opinii przedstawicieli Kościoła na gruncie jego wewnętrznych przepisów (tak NSA w wyroku z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1339/13 oraz wyroku z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1828/12). Organ powinien był przede wszystkim ustalić, czy oświadczenie woli złożone przez skarżącego w dniu 25 maja 2012 r., przesłane do Proboszcza Parafii spowodowało na gruncie prawa powszechnie obowiązującego, że skarżący wystąpił w sposób skuteczny z Kościoła Katolickiego. W tym kontekście czynności podejmowane przez GIODO, w trwającym łącznie 16 miesięcy postępowaniu, polegające na korespondencji z Proboszczem Parafii, Kurią Diecezjalną oraz Biskupem jawią się wyłącznie jako czynności pozorne i nie zmienia tego fakt informowania skarżącego o ich podejmowaniu. Trudno także dopatrywać się związku pomiędzy rozstrzygnięciem o skutkach oświadczenia woli skarżącego na gruncie kodeksu cywilnego, a oczekiwaniem na wyroki NSA, bądź podjęciem przez GIODO "analizy przepisów prawa kanonicznego". Generalny Inspektor przez 16 miesięcy nie podjął żadnych działań, które faktycznie zmierzałyby do ustalenia stanu faktycznego i zakończenia postępowania. Charakteru takiego nie mają na pewno próby uzyskania od Proboszcza, Kurii lub Biskupa informacji na temat skuteczności wystąpienia dokonanego przez skarżącego na gruncie przepisów kodeksu cywilnego. Fakt ten, zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez NSA, organ powinien ustalić we własnym zakresie. Skarżący kasacyjnie nie zgodził się ze stanowiskiem WSA, że do bezczynności doszło bez rażącego naruszenia prawa. Sam fakt prowadzenia postępowania przez 16 miesięcy, podczas gdy zgodnie z przepisami decyzja powinna zostać wydana w terminie jednego miesiąca (maksymalnie dwóch), stanowi rażące naruszenie prawa. Naruszenie zasady legalności działania organu nie może zostać uznane za nieistotne. Uchybienie w tym zakresie, jak i naruszenie zasady szybkości działania i ograniczonego formalizmu, musi być uznane za rażące. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie. Nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że podejmowane w sprawie czynności miały charakter pozorny i nie zmierzały do ustalenia stanu faktycznego oraz że prowadził "niezwiązaną ze sprawą korespondencję z Księdzem Proboszczem". Powyższe czynności miały na celu zebranie koniecznego do wydania decyzji materiału dowodowego. Brak możliwości ustalenia, czy wskazany Proboszcz jest właściwym administratorem danych osobowych skarżącego powodowało niemożność wydania aktu administracyjnego. Organ nie mógł bowiem wydać decyzji administracyjnej bez jasnej i konkretnej wiedzy, że dany podmiot jest odpowiedzialny za przetwarzania danych osobowych skarżącego. Tym bardziej nie było możliwe nakazanie dokonania adnotacji, o którą wnioskował skarżący, nie posiadając wiedzy, czy Proboszcz jest proboszczem miejsca chrztu skarżącego i jest we władaniu odpowiedniej księgi chrztu. W kwestii przytoczonych przez skarżącego wyroków NSA (sygn. akt I OSK 1339/13 oraz I OSK 1828/12) wskazano, iż zostały one wydane po decyzji GIODO z dnia 11 października 2013 r. wobec powyższego nie mógł on wiedzieć o stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego w tożsamych sprawach. GIODO wskazał także na brak współpracy skarżącego i proboszcza przy wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy. Chodzi mianowicie o jego odpowiedź na pytanie, czy został on ochrzczony w Parafii i jakie są dane aktu chrztu i księgi chrztu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż rozpoznając każdą sprawę wywołaną skargą kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zakreślonymi przez stronę w tym środku odwoławczym granicami oraz podniesionymi zarzutami, chyba że zachodzi nieważność postępowania prowadzonego przez sąd pierwszej instancji, którą uwzględnia się z urzędu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postępowanie WSA w Warszawie nie jest dotknięte żadną z wad nieważności, które wymienia art. 183 § 2 p.p.s.a. Analiza złożonego środka odwoławczego pozwala stwierdzić, iż strona skarżąca podniosła w nim zarzuty, które dotyczą po pierwsze nierozpoznania przez WSA skargi (zarzutów) na przewlekłość postępowania GIODO, po drugie, niestwierdzenia rażącego charakteru bezczynności organu, a po trzecie niewymierzenia grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W odniesieniu do pierwszej z podniesionych kwestii, której dotyczy również zarzut pierwszy NSA przypomina, iż skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym, którego sporządzenie zostało przez ustawodawcę objęte tzw. przymusem adwokackim. Profesjonalizacja postępowania kasacyjnego (a ściślej etapu sporządzenia skargi kasacyjnej), była podyktowana potrzebą racjonalnego i wolnego od emocji wytknięcia wadliwości, jakimi w ocenie zawodowego pełnomocnika dotknięte jest orzeczenie sądu pierwszej instancji lub przeprowadzone przez ten sąd postępowanie. Skarga kasacyjna musi zatem spełniać wszystkie ustawowe wymogi, w szczególności zaś powinna przytaczać podstawy kasacyjne mieszczące się w granicach zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie ma bowiem uprawnienia do oceny naruszeń, które nie mieszczą się w tych ramach. Tym samym strona wnosząca skargę kasacyjną ma obowiązek takiego sformułowania zarzutów i granic skargi kasacyjnej, które będą ze sobą pozostawać w korelacji, dającej podstawę do powiązania ich z zaskarżonym orzeczeniem. Jak już wspomniano wcześniej, w niniejszej sprawie WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...] orzekł, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 1 sentencji wyroku), oddalił wniosek o wymierzenie grzywny (punkt 2 sentencji wyroku) i umorzył postępowanie sądowe w pozostałym zakresie (punkt 3 sentencji wyroku). Z kolei skarga kasacyjna wyznaczyła granice sprawy poprzez wskazanie, iż kwestionuje w całości punkt 2 wyroku (dotyczący niewymierzenia grzywny), zaś punkt 1 wyroku zakwestionowany został w zakresie, w jakim WSA w Warszawie nie rozpatrzył zarzutu przewlekłości postępowania administracyjnego oraz nie uznał, że bezczynność lub przewlekłość postępowania nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa i nie nałożył na organ grzywny. NSA podkreśla, iż Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę (zarzucającą zarówno bezczynność jak i przewlekłość postępowania organu) w punkcie 1 sentencji wyroku stwierdził, iż bezczynność nie miała charakteru rażącego, zaś w punkcie 3 umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. W konsekwencji tego, próba zwalczania wyroku co do braku rozstrzygnięcia w kwestii przewlekłości musiałaby zostać - w tej konkretnej sprawie - skierowana właśnie przeciwko punktowi 3 wyroku, którym umorzono postępowanie w pozostałym zakresie, a nie jak to zrobił autor skargi kasacyjnej przeciwko części punktu 1. Punkt ten dotyczył bowiem bezczynności, a nie przewlekłości postępowania. Reasumując, analizowany w granicach zaskarżenia zarzut 1 skargi kasacyjnej uznać należy za niezasadny. Nietrafna jest próba podważenia wyroku WSA w Warszawie poprzez wskazywanie, iż Sąd ten nie dokonał prawidłowej (pełnej) kontroli działania organu administracji publicznej i wiązanie tego uchybienia z niewłaściwym sporządzeniem uzasadnienia (niewypowiedzeniem się Sądu pierwszej instancji w tym zakresie). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne są również zarzuty 2 i 3 skargi kasacyjnej. Niewątpliwe jest to, iż organ dopuścił się bezczynności w swoim działaniu, bowiem zbyt późno zareagował na wniosek skarżącego (podjął pierwszą czynność z opóźnieniem), uchybił obowiązkowi zawiadamiania skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i poinformowania o nowym terminie jej zakończenia. Choć jest to bezspornie naruszenie zasady szybkości postępowania oraz obowiązku informowania strony o podejmowanych czynnościach, to jednak - wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie - nie można mówić w tym przypadku o rażącym zaniedbaniu ze strony organu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Warszawie zasadnie zwrócił uwagę, iż organ nie wykazał się lekceważeniem osoby skarżącego, ani też nie działał w opóźnieniu w sposób celowy. Okoliczności te, niedostrzegane najwyraźniej przez skarżącego kasacyjnie, uzasadniają stanowisko o braku bezczynności w postaci rażącej, zastrzeżonej w końcu dla zachowań kwalifikowanych, dotkniętych winą organu. Końcowo należy także zauważyć, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy administracyjnej wymaga szczególnej współpracy stron postępowania z organem w wyjaśnieniu istotnych elementów stanu faktycznego, które mają wpływ na rozstrzygnięcie. NSA dostrzega przy tym brak takiej współpracy zarówno ze strony skarżącego jak i proboszcza (uczestnika postępowania). W szczególności chodzi jednak o mało uprzejme reakcje [...] na pytania stawiane przez organ, zwłaszcza co do miejsca ochrzczenia i posiadanych dokumentów. W kontekście tego Naczelny Sąd Administracyjny przypomina skarżącemu, iż wyznawany światopogląd (całkowicie dla Sądu indyferentny) nie zwalnia go z powinności współdziałania z organem w wyjaśnieniu sprawy, a także z respektowania powszechnie akceptowanych norm społecznych w zakresie kultury osobistej w kontaktach międzyludzkich. Na tle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.