I OSK 449/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Go 539/19 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków pełnienia służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Go 539/19 oddalił skargę M.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków pełnienia służby. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948, dalej jako "p.w.KAS"), zgodnie z którym dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Następnie Sąd wskazał, że z powyższym przepisem jest związany przepis art. 169 ust. 1 i 2 p.w.KAS, zgodnie z którym funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, przysługuje stopień służbowy równorzędny do dotychczasowego i zachowuje on ciągłość służby. Istotny jest przy tym także przepis art. 169 ust. 4, stanowiący, iż propozycja pełnienia służby "stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby". Z powyższych przepisów wynika, że właściwe organy administracji celno-skarbowej wyposażone zostały w kompetencje do władczego rozstrzygania o sytuacji prawnej funkcjonariusza, składając mu propozycję pełnienia dalszej służby w służbie celno-skarbowej i zarazem ustalając nowe warunki pełnienia tej służby. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ skorzystał z opisanej wyżej kompetencji (art. 165 ust. 7 p.w.KAS.) i 24 maja 2017 r. przedłożył skarżącej propozycję określającą warunki pełnienia służby. Niesporne jest w sprawie, że propozycja ta została przez skarżącą przyjęta, tym niemniej skarżąca w terminie 14 dni od dnia przyjęcia owej propozycji skorzystała z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie wniosła skargę. Dalej Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ustawodawca w art. 165 ust. 7 p.w.KAS w sposób jednoznaczny ustalił kryteria, które organ powinien uwzględniać składając funkcjonariuszowi propozycję nowych warunków pełnienia służby. I tak propozycja taka powinna uwzględniać: "posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania". Ponadto w świetle art. 169 ust. 1 p.w.KAS funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, przysługuje stopień służbowy równorzędny do dotychczasowego. Niesporne jest w sprawie, że z przedłożonej skarżącej propozycji wynika, że skarżąca zachowała dotychczasowy stopień służbowy. Sporna jest natomiast między stronami kwestia zaproponowanego skarżącej stanowiska służbowego młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej. Następnie Sąd pierwszej instancji przypomniał, że w uprzednio wydanym w dniu 7 listopada 2018 r. wyroku w sprawie II SA/Go 703/18 Sąd wskazał, że poczynione przez organ ustalenia w zakresie kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby nie w pełni obrazowały przebieg służby skarżącej oraz jej kwalifikacje. Przede wszystkim WSA wskazał, że nie wyjaśniono jakie skarżąca ma wykształcenie oraz konkretne kwalifikacje. Ponownie rozpoznając sprawę organ sprostał temu zadaniu. Podał jakie skarżąca ma wykształcenie, jakie ma kwalifikacje, jakie kursy i szkolenia odbyła oraz opisał przebieg służby, tj. wymienił wszystkie stanowiska służbowe, które skarżąca dotychczas zajmowała, a także przedstawił zakres obowiązków jakie wykonywała na zajmowanych stanowiskach. Przy zaproponowaniu skarżącej nowych warunków pełnienia służby, obejmujących przeniesienie na inne stanowisko służbowe, nie może, na co słusznie zwrócił uwagę organ, z pola widzenia umykać fakt, iż w dacie złożenia skarżącej propozycji służby, zadania wykonywane przez Referat [...] były zadaniami nowymi, zarówno dla samego Referatu, jaki i dla Urzędu Celno-Skarbowego, a także dla całej KAS. Organ uwzględnił więc kwalifikacje i długoletni przebieg służby skarżącej, jednak nie można powiedzieć, że 24 maja 2017 r., a więc w dniu otrzymania propozycji posiadała ona doświadczenie w zakresie zadań związanych z wejściem w życie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, a zatem do służby w komórce [...] musiała się wdrożyć i zdobyć nowe doświadczenie przy wykonywaniu nowych zadań. Organ powiązał kwalifikacje skarżącej i przebieg dotychczasowej służby z nowymi zadaniami, w innej - nowoutworzonej komórce organizacyjnej urzędu. Organ zatem nie założył z góry, że skarżąca wykonując w sposób prawidłowy zadania w jednej komórce organizacyjnej, w innej będzie je wykonywała w sposób nieprawidłowy. Organ uwzględnił przy tym rangę i zakres zadań Referatu [...] i poziom skomplikowania tych zadań, w szczególności w porównaniu z zadaniami przydzielonymi innym komórkom organizacyjnym UKS (pionie kontroli celno-skarbowej oraz w pionie orzecznictwa UCS). Również propozycja organu w zakresie uposażenia uwzględniająca stopień służbowy, stanowisko służbowe oraz staż pracy pozostaje, w ocenie Sądu, w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Zaproponowane skarżącej uposażenie zasadnicze według mnożnika 2,310 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2017r., poz. 446). Przepisy tegoż rozporządzenia dla stanowiska "młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej" przewidują bowiem przedział mnożnika kwoty bazowej od 1,974 do 3,300. Skoro zaproponowany skarżącej mnożnik w wysokości 2,310 mieści się w granicach prawnie wyznaczonych, to oznacza to, że uposażenie jako nowe warunki służby nie narusza art. 165 ust. 7 p.w.KAS, jak i pozostaje w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. Sąd podkreślił, że skarżąca została wybrana do pełnienia dalszej służby spośród większej grupy funkcjonariuszy. Zgodnie z nową strukturą organizacyjną, obowiązki wykonywane przez skarżącą przed reformą, obecnie są wykonywane przez pracowników zatrudnionych w oparciu o umowy cywilnoprawne (umowy o pracę). Organ, uzasadniając swoją decyzję, z jednej strony uwzględnił posiadane przez skarżącą doświadczenie i kwalifikacje, a z drugiej – zasadnie zwrócił uwagę na konieczność nabycia przez nią nowych umiejętności na aktualnie zajmowanym stanowisku. Nadto skarżąca ma ukończonych szereg kursów i szkoleń przydatnych do wykonywania powierzonych zadań. Oceniając z kolei prawidłowość zakwestionowanej decyzji w zakresie zebrania i oceny materiału dowodowego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, akta sprawy i stanowiące ich integralną część akta osobowe zawierają dokumentację niezbędną do ustalenia okoliczności z art. 165 ust. 7 i art. 169 ust. 1 p.w.KAS, a więc posiadane przez skarżącą kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby, stopień służbowy oraz miejsce zamieszkania. Zważyć należy, że propozycja z art. 165 ust. 7 p.w.KAS składana jest w oparciu o akta osobowe, a więc materiał już zebrany i znany funkcjonariuszowi, tak więc w zasadzie nie ma tu miejsca na postępowanie dowodowe stanowiące zasadniczą część jurysdykcyjnego postępowania procesowego. Organ również w wystarczający sposób wykazał, że przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia, jakie zaproponował skarżącej, musiał uwzględnić środki finansowe, jakimi jako jednostka budżetowa, dysponował. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe uzasadnienie w kwestii zaproponowanego stanowiska służbowego i zaproponowanego mnożnika kwoty bazowej. Organ swoje stanowisko umotywował w dostateczny sposób. W zaskarżonej decyzji wskazano okoliczności faktyczne uznane za istotne w sprawie oraz powołano i wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Sąd nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M.B. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 165 ust. 7 p.w.KAS poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w ustalonych okolicznościach stanu faktycznego dotyczących posiadanych przez skarżącą kwalifikacji, przebiegu dotychczasowej służby, a także dotychczasowego miejsca zamieszkania zachodziły podstawy do przedstawienia skarżącej warunków pełnienia służby polegających na obniżeniu stanowiska i uposażenia oraz poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że katalog wymienionych w tym przepisie przesłanek jest otwarty, bowiem organ miał prawo uwzględnić okoliczności, tj. charakter wykonywanych zadań oraz stopień ich trudności, podczas gdy z przepisu tego wprost wynika, że organ składając propozycję pełnienia służby uwzględnia jedynie kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 60 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie pierwszego z wymienionych przepisów i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy organ naruszył wskazane przepisy k.p.a. oraz Konstytucji RP poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, nienależyte wyjaśnienie prymatu interesu społecznego nad słusznym interesem obywatela, niedokładne ustalenie stanu faktycznego, w szczególności nieprzedstawienie oceny, wyjaśnień albo zestawienia zatrudnienia w komórce SENT oraz wynagrodzeń pracowników tam zatrudnionych, tak aby możliwe było porównanie przebiegu służby, doświadczenia, zaangażowania i kwalifikacji skarżącej i innych funkcjonariuszy wykonujących te same zadania, a tym samym przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej, nienależyte wyjaśnienie przesłanek jakimi organ się kierował wydając decyzję, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniosła o rozpoznanie sprawy bez przeprowadzania rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w zakreślonych w niej granicach, uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. W skardze kasacyjnej Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. W związku z tym wyjaśnić należy, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla takie akty w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie innych przepisów postępowania, czyli przepisów procesowych innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.) oraz do stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2). Warunkiem uwzględnienia skargi jest wykazanie nie tylko, że określone uchybienia procesowe w ogóle miały miejsce, ale także, iż mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy rozumie się prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego, czyli że gdyby nie było ujawnionego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne mogłoby być inne. O tym, jakie okoliczności są w danej sprawie istotne i wymagają wyjaśnienia przesądzają przepisy prawa materialnego, które w sprawie mają zastosowanie. Hipotetyczny stan faktyczny wyznacza konkretny przepis prawa. Ustalanie innych faktów niezapisanych w tym przepisie jest zbędne. Tym samym o tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne do załatwienia konkretnej sprawy decydują prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, a nie subiektywne przekonanie strony. W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 165 ust. 7 p.w.KAS. Decyzje wydawane na tej podstawie prawnej podejmowane są w ramach uznania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W konsekwencji w takich sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy zaskarżona decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Zgodnie z art. 165 ust. 7 p.w.KAS dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W przepisie tym wskazano zatem kryteria, jakie dany organ winien brać pod uwagę w ramach procesu decyzyjnego dotyczącego składania funkcjonariuszowi propozycji nowych warunków pełnienia służby. Propozycja taka powinna zatem uwzględniać posiadane kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy wskazał, jakie skarżąca ma wykształcenie, jakie ma kwalifikacje, jakie kursy i szkolenia odbyła, a ponadto opisał przebieg służby, tj. wymienił wszystkie stanowiska służbowe, które skarżąca dotychczas zajmowała, a także przedstawił zakres obowiązków jakie wykonywała na zajmowanych stanowiskach. Wyjaśnił, dlaczego mimo posiadania przez funkcjonariuszkę wieloletniego stażu służby w innych komórkach Urzędu oraz doświadczenia i kwalifikacji nie mogła ona otrzymać propozycji pełnienia służby na dotychczasowych warunkach. Podniósł, że składając skarżącej propozycję nowych warunków pełnienia służby obejmującą przeniesienie na inne stanowisko służbowe, nie może umykać fakt, iż w dacie złożenia propozycji służby, zadania wykonywane przez Referat [...] były zadaniami nowymi, zarówno dla samego Referatu, jaki i dla Urzędu Celno-Skarbowego [...], a także dla całej KAS. Powiązał zatem dotychczasowe kwalifikacje i długoletni przebieg służby skarżącej z nowymi zadaniami, w innej - nowoutworzonej komórce organizacyjnej urzędu, zasadnie zwracając uwagę na konieczność nabycia przez nią nowych umiejętności na aktualnie zajmowanym stanowisku. Organ uwzględnił przy tym rangę i zakres zadań Referatu [...] i poziom skomplikowania tych zadań w porównaniu z zadaniami przydzielonymi innym komórkom organizacyjnym UKS (pionie kontroli celno-skarbowej oraz w pionie orzecznictwa UCS). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał ponadto, że funkcjonariuszka, z uwagi na posiadane kwalifikacje i doświadczenie oraz ostatnie miejsca zamieszkania, miała otrzymać propozycję pracy. Mając jednak na uwadze fakt, iż nastąpiłaby zmiana statusu strony z funkcjonariusza na pracownika korpusu służby cywilnej, strona zgłosiła akces do pełnienia służby w komórce [...]. W związku z tym, złożono propozycję służby, wskazując stanowisko służbowe młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej. Powyższe wskazuje, że organ w sposób obiektywny uzasadnił obniżenie stanowiska służbowego skarżącej kasacyjnie w złożonej propozycji pełnienia służby. Również propozycja organu w zakresie uposażenia, uwzględniająca stopień służbowy, stanowisko służbowe oraz staż pracy, pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Zaproponowane skarżącej uposażenie zasadnicze zgodne jest z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 446). Organ wyjaśnił przy tym szczegółowo, co wziął pod uwagę przy ustaleniu mnożnika kwoty bazowej. Wskazał też, że poprzednie wynagrodzenie wynikało z faktu pełnienia przez skarżącą funkcji kierowniczej, związanej z bezpośrednim nadzorem nad realizacją zadań całej komórki organizacyjnej. Tym samym, niezasadne było utrzymywanie wynagrodzenia na takim samym poziomie, jaki miała strona pełniąc funkcję Naczelnika Wydziału. Wynagrodzenie musi bowiem być tak ustalone, aby odpowiadało rodzajowi pracy i kwalifikacjom niezbędnym do jej wykonywania. Ponadto organ nie może określić wynagrodzenia nieadekwatnie do wykonywanych obowiązków i ich zakresu. Oczywiście zgodzić się należy, iż mając na uwadze treść art. 60 Konstytucji skarżąca mogła oczekiwać, że zachowa prawo do uposażenia w dotychczasowej wysokości i że sama reorganizacja nie może stanowić wyłącznej podstawy obniżenia wysokości uposażania. Podkreślić jednakże należy, iż organ wskazał na istotną okoliczność, a mianowicie, że w nowym pionie, którego dotyczyła zakwestionowana propozycja służby, skarżąca wykonuje dużo mniej skomplikowane czynności niż na poprzednim stanowisku, z którym związane było wyższe uposażenie. Stąd nie sposób uznać, że obniżenie wynagrodzenia nie miało uzasadnienia i godziło w zasadę równości. Na marginesie należy wyjaśnić, że nawet gdyby się okazało, że zaproponowane skarżącej kasacyjnie uposażenie nie przekroczyło określonego pułapu, to wcale nie oznacza, że złożona jej propozycja nie miała charakteru indywidualnego. Skoro organ składał propozycję nie tylko skarżącej, ale wszystkim funkcjonariuszom, których zamierzał pozostawić w służbie, to miał uprawnienie do ważenia tych propozycji w odniesieniu do pozostałych funkcjonariuszy, tak aby nie doszło do rażących dysproporcji. Jednocześnie wyjaśnić należy, że propozycja ma charakter indywidualny, a zatem cechy konkretnego funkcjonariusza powinny mieć wpływ na kształt złożonej mu propozycji. Stąd organ nie miał obowiązku przeprowadzić analizy porównawczej kwalifikacji i doświadczenia zawodowego strony i innych funkcjonariuszy. Reasumując, w niniejszej sprawie wszystkie istotne w niej okoliczności zostały przez organ wyjaśnione i należycie przeanalizowane, a zebrany przez organ materiał dowodowy jest wystarczający i pozwala na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Organ uzasadnił, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., obiektywne przyczyny, z powodu których zmienił elementy stosunku służbowego skarżącej kasacyjnie. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że stanowisko skarżącej kasacyjnie nie zasługiwało na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy WSA w Gorzowie Wielkopolskim trafnie w zaskarżonym wyroku zaakceptował stanowisko przyjęte w kontrolowanej przezeń decyzji, nie dopatrując się w działaniach organów naruszenia ani powołanych przepisów procesowych ani prawa materialnego. Dlatego sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 165 ust. 7 p.w.KAS oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. uznać należy za chybione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.