I OSK 565/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K., T. D., W. D. i P. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1622/15 o odrzuceniu skargi A. K., T. D., W. D. i P. D. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1622/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. K. R., T. D., W. D. i P. D. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 26 maja 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi i nadesłanie dwóch odpisów skargi. Wezwanie powyższe zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 12 czerwca 2015 r., wobec czego termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 19 czerwca 2015 r. Pełnomocnik wymagane odpisy skargi nadesłał dopiero w dniu 22 czerwca 2015 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), a więc z uchybieniem ustawowego terminu. W tym dniu pełnomocnik nadesłał również pełnomocnictwa procesowe udzielone mu przez skarżących T. D., P. D. i A. K.. Nie nadesłał natomiast pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie skarżącego W. D.. A zatem, z uwagi na uzupełnienie braków formalnych skargi po terminie Sąd postanowił o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również, że profesjonalny pełnomocnik skarżących nadesłał jedynie prawidłowe pełnomocnictwa procesowe do reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżących T. D. i P. D.. Nie nadesłał natomiast pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie skarżącego W. D., zaś pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą A. K. nie obejmuje umocowania do reprezentowania jej w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zatem pełnomocnik nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił braku formalnego skargi polegającego na złożeniu pełnomocnictw procesowych do reprezentowania skarżących W. D. i A. K. przed wojewódzkim sądem administracyjnym w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi w ich imieniu i reprezentowania ich w niniejszej sprawie, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pomimo uzupełnienia jej braków formalnych w terminie. Postanowieniem z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1622/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższe zażalenie uznając je za niedopuszczalne. Sąd stwierdził bowiem, że skarżącym od powyższego postanowienia przysługiwała skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I OZ 1769/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 8 września 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że wniesiony przez skarżących środek odwoławczy został oznaczony jako zażalenie, a ponadto został wniesiony w terminie przepisanym dla tego środka zaskarżenia, to jednak okoliczności te nie mogły decydować o uznaniu go za takie pismo procesowe, zwłaszcza w sytuacji, gdy sformułowano w nim zarzuty, zostało ono podpisane przez uprawniony do sporządzenia skargi kasacyjnej podmiot (zawodowego pełnomocnika), a ponadto zostało wniesione w terminie zakreślonym do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że w związku z treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I OZ 1769/15, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wniesione w sprawie pismo zatytułowane "zażalenie" potraktował jako skargę kasacyjną od postanowienia odrzucającego skargę. Zgodnie z art. 83 § 3 P.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Z przepisu tego wynika, iż możliwe są dwa sposoby wnoszenia pism – bezpośrednio do sądu jak i za pośrednictwem placówki pocztowej. Wybór sposobu złożenia pisma pozostawiony jest stronie, która może to zrobić w godzinach otwarcia sądu albo w placówce pocztowej aż do upływu ostatniego dnia terminu. W drugiej z powyższych sytuacji pismo uważa się za wniesione w dniu nadania go w placówce pocztowej. Nadanie pisma w sposób określony w art. 83 § 3 P.p.s.a. jest czynnością procesową i fakt jej dokonania lub dokonania w przepisanym czasie może stać się przedmiotem dowodzenia. Wynika z tego konieczność zadbania przez zainteresowaną osobę o zachowanie dowodu nadania danego pisma. Przy występującej bowiem rozbieżności co do daty nadania przesyłki najbardziej wiarygodnym dowodem jest dowód jej nadania. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących wraz ze skargą kasacyjną złożył wydruk z internetowej strony Poczty Polskiej (k.48), z którego wynika, że przesyłka zawierająca pismo uzupełniające braki formalne skargi została nadana w dniu 19 czerwca 2015 r. o godz. 18:36. W takiej sytuacji uznać należy, że wystąpiła rozbieżność między faktyczną datą nadania przesyłki, a datą stempla pocztowego na kopercie, w której została nadana przesyłka, a którą to datę wziął pod uwagę Sąd pierwszej instancji przy ocenie terminowości uzupełnienia braków formalnych skargi. A zatem, stwierdzić trzeba, że pełnomocnik skarżących uzupełnił braki formalne skargi w zakreślonym terminie. Odnosząc się do kwestii prawidłowości pełnomocnictw nadesłanych przez profesjonalnego pełnomocnika stwierdzić należy, że na pełnomocnictwie znajdującym się na k. 23 widnieje podpis W. D., który działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik T. D. i P. D. udzielił pełnomocnictwa adw. K. K. Odnośnie pełnomocnictwa udzielonego przez A. K. (k. 21 i 22) wskazać należy, że pełnomocnictwo to zostało udzielone w dniu 5 lutego 2002 r. a zatem pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm.). Powołując się na tezę zawartą w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2015 r., sygn. akt I GSK 625/05 wskazać należy, że pełnomocnictwo do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym udzielone pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm.) zachowuje skuteczność po wejściu w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) i zawiera umocowanie do podejmowania czynności przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. W takiej sytuacji uznać trzeba, że adw. K. K. jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi w imieniu wszystkich skarżących i reprezentowania ich w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.