I OSK 576/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Koła Łowieckiego [...] w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 15 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Bd 44/24 w sprawie ze skargi Z. Ł. na bezczynność Koła Łowieckiego [...] w B. w przedmiocie sporządzenia i udostępnienia protokołu oględzin i szacowania ostatecznego szkody oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 15 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Bd 44/24 - wydanym na skutek skargi Z. Ł. (dalej: skarżąca) na bezczynność Koła Łowieckiego [...] w B. (dalej: Koło Łowieckie; skarżący kasacyjnie) w przedmiocie sporządzenia i udostępnienia protokołu oględzin i oszacowania ostatecznego szkody - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: WSA, Sąd I instancji): w pkt 1) stwierdził, że Koło Łowieckie dopuściło się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącej z 14 lipca 2023 r.; w pkt 2) stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3) zobowiązał Koło Łowieckie do rozpatrzenia wniosku skarżącej z 14 lipca 2023 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem; w pkt 4) zasądził od Koła Łowieckiego na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze kasacyjnej od ww. wyroku pełnomocnik Koła Łowieckiego zarzucił temu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: (1) art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez zaniechanie odrzucenia skargi na bezczynność Skarżącego kasacyjnie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, podczas gdy protokół oględzin oraz protokół szacowania ostatecznego sporządzane przez dzierżawcę obwodu łowieckiego są dokumentami prywatnymi i proces ich sporządzenia nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej a strony sporu w sposób zawarły ugodę co do sposobu naprawienia przedmiotowej szkody, co skutkowało rozpoznaniem skargi pomimo braku kognicji sądu administracyjnego w skutek czego miała miejsce nieważność postępowania o której mowa w art. 183 §2 pkt 1 p.p.s.a.; (2) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., poprzez niezasadne uznanie, że skarżący kasacyjnie dopuścił się bezczynności w zakresie sporządzenia protokołu szacowania oraz protokołu szacowania ostatecznego, w skutek czego został zobowiązany do wydania protokołu szacowania ostatecznego, podczas gdy dokument ten jest dokumentem prywatnymi i proces jego wydania nie stanowi sprawy administracyjnej a strony sporu zawarły ugodę cywilnoprawną w przedmiocie naprawienia szkody, co powinno prowadzić do odrzucenia skargi, który to błąd skutkował rozpoznaniem skargi pomimo braku kognicji sądu administracyjnego wskutek czego miała miejsce nieważność postępowania o której mowa w art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.; (3) art. 200 p.p.s.a., poprzez nałożenie na Skarżącego kasacyjnie obowiązku zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej, podczas gdy prawidłowa ocena sprawy powinna prowadzić do odrzucenia skargi, względnie, przy uwzględnieniu zarzutów z pkt 4 i 5 poniżej do jej oddalenia, i nieobciążania skarżącego kasacyjnie obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania. Z daleko idącej ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby NSA nie podzielił poglądu co do braku kognicji sądów administracyjnych w sprawie, autor skargi kasacyjnej podniósł dodatkowo w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzut naruszenia: (4) 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 k.p.a. i art. 12 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że Koło łowieckie dopuściło się bezczynności poprzez niesporządzenie protokołu szacowania ostatecznego szkody, podczas gdy do czynności podejmowanych przez Koło łowieckie nie ma zastosowania ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego a dodatkowo w sprawie uprawniony nie złożył wniosku w prawem przewidzianym terminie oraz formie, co miało wpływ na wynika sprawy, ponieważ skutkowało niezasadnym uwzględnieniem skargi; (5) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., poprzez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w postępowaniu o stwierdzenie bezczynności i zobowiązanie skarżącego kasacyjnie do sporządzenia protokołu szacowania ostatecznego o określonej treści, pomimo braku wniosku uprawnionego złożonego w przewidzianej przez prawo formie i terminie co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało niezasadnym uwzględnieniem skargi. W skardze kasacyjnej sformułowano także zarzuty naruszenia prawa materialnego tj.: (1) art. 8 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 prawa łowieckiego poprzez niezasadne uznanie, że gospodarka łowiecka obejmuje także kwestię odszkodowań za szkody łowieckie, podczas gdy kwestia odszkodowawcza nie została wymieniona w definicji gospodarki łowieckiej i stanowi odrębny rozdział ustawy prawo łowieckie, co skutkowało niezasadnym uznaniem koła łowieckiego za organ administracji, który to błąd skutkował rozpoznaniem skargi na bezczynność skarżącego kasacyjnie, pomimo braku kognicji sądu administracyjnego; (2) art. 46a ust. 4 i 46c ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie poprzez niezasadne przyjęcie, że sporządzenie protokołu szacowania szkód i protokołu szacowania ostatecznego sporządzane dzierżawcę obwodu łowieckiego jest czynnością z zakresu administracji publicznej, podczas gdy protokoły te są dokumentami prywatnymi, które nie pochodzą od organu administracji publicznej; (3) art. 49a ust. 1 prawa łowieckiego w zw. z art. 37 §1 pkt 1 i art. 12 k.p.a. poprzez niezasadne przejęcie, że do procesu szacowania wysokości szkody przez dzierżawcę obwodu łowieckiego ma zastosowanie KPA, podczas gdy z treści przepisu jednoznacznie wynika, że KPA ma odpowiednie zastosowanie wyłącznie do postępowania prowadzonego przez nadleśniczego lub dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania, co skutkowało niezasadnym przyjęciem, że skarżący kasacyjnie dopuścił się bezczynności o której mowa w art. 37 §1 pkt 1 k.p.a., działając z naruszeniem art. 12 k.p.a.; (4) art. 46d ust. 1, 2, 3 i 8 oraz art. 46c ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. prawa łowieckiego, poprzez niezasadne przyjęcie, że niesporządzenie protokołu szacowania ostatecznego przez dzierżawcę obwodu łowieckiego zamyka drogę do uzyskania odszkodowania przez uprawnionego, podczas gdy z treści przepisów wynika jednoznacznie, że ostatecznego oszacowania dokonuje nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w toku postępowania odwoławczego, a więc niesporządzenie protokołu szacowania ostatecznego przez dzierżawcę gruntu nie zamyka drogi do uzyskania odszkodowania, co skutkowało niezasadnym uznaniem, że sprawa ma charakter administracyjny i podlega kognicji sądów administracyjnych z uwagi na to, że niewydanie rzeczonego protokołu zamyka drogę do uzyskania odszkodowania; (5) art. 46d ust. 1, 2 i 3, art. 46c ust. 5 oraz art. 46d ust. 8 prawa łowieckiego, poprzez niezasadne pominięcie, że nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w toku postępowania odwoławczego dokonuje ostatecznego szacowania w oparciu o zgromadzony materii dowodowy, co umożliwia właścicielowi gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda, dochodzenie należnego mu odszkodowania mimo braku protokołu szacowania ostatecznego sporządzonego przez dzierżawcę obwodu łowieckiego, który to błąd skutkował niezasadnym uznaniem, że sprawa ma charakter administracyjny i podlega kognicji sądów administracyjnych z uwagi na to, że niewydanie rzeczonego protokołu zamyka drogę do uzyskania odszkodowania. Z daleko idącej ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby NSA nie podzielił poglądu co do braku kognicji sądów administracyjnych w sprawie, dodatkowo w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podniesiono zarzut naruszenia: (6) art. 46 ust. 5 prawa łowieckiego w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie szczegółowych warunków szacowania szkód w uprawach i płodach rolnych, poprzez niezasadne przyjęcie, że wniosek o szacowanie szkód może być skutecznie złożony w każdym czasie, bez względu na to, kiedy szkoda wystąpiła, podczas gdy z przepisu wynika ograniczenie czasowe do złożenia takiego wniosku - 3 dni od stwierdzenia szkody, co skutkowało błędnym uznaniem za dopuszczalny wniosku złożonego po blisko 3 miesiącach od wystąpienia szkody i po dokonaniu przez skarżącego kasacyjnie uzgodnionej ze skarżącą rekultywacji w ramach naprawienia szkody; (7) art. 46 ust. 4 prawa łowieckiego w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia szkodowego, poprzez niezasadne przyjęcie, że ewentualne zgłoszenie telefoniczne szkody przez skarżącą do którego odnosi się w swoim piśmie z 14 lipca 2024 r, spełnia wymogi wniosku o szacowanie szkód, podczas gdy z przepisu wynika obowiązek zachowania formy papierowej lub elektronicznej dla takiego wniosku, co skutkowało błędnym uznaniem za dopuszczalny wniosku złożonego po blisko 3 miesiącach od wystąpienia szkody i po dokonaniu przez Skarżącego kasacyjnie uzgodnionej ze skarżącą rekultywacji w ramach naprawienia szkody; (8) 46 ust. 3 prawa łowieckiego w zw. z art. 46 ust. 4 prawa łowieckiego w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia szkodowego, poprzez niezasadne przyjęcie, że dokonanie czynności o których mowa w art. 46a ust. 4 oraz 46c 1 i 5 prawa łowieckiego, należy przeprowadzić pomimo braku wniosku uprawnionego złożonego w przepisanej formie i terminie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości i odrzuceniem skargi, względnie za uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub za uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości i oddaleniem skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, zatem podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 t.j.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie tego Sądu przytoczonymi w skardze kasacyjnej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby w sprawie ziściły się przesłanki nieważności postępowania, w szczególności wskazana w skardze kasacyjnej przesłanka niedopuszczalności drogi sądowej. W ocenie skarżącego kasacyjnie sporządzanie przez zarządcę obwodu łowieckiego protokołu oględzin i protokołu szacowania szkód nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej i nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to nie jest trafne. Kwestie dotyczące wynagradzania szkód łowieckich, tj. szkód wyrządzonych w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny oraz przy wykonywaniu polowania, zostały unormowane w Rozdziale 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1082 t.j.; dalej: prawo łowieckie). Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy obowiązek wynagradzania tych szkód spoczywa na dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego. Szacowania szkód oraz ustalania wysokości odszkodowania dokonuje zespół składający się z: 1) przedstawiciela wojewódzkiego ośrodka doradztwa rolniczego; 2) przedstawiciela dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego; 3) właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda (art. 46 ust. 2). Wniosek o szacowanie szkód, w tym ustalenie wysokości odszkodowania, właściciel albo posiadacz gruntów rolnych składa do dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego w terminie umożliwiającym dokonanie szacowania szkód (art. 46 ust. 3 i ust. 5). Szacownie szkody składa się z: 1) oględzin; 2) szacowania ostatecznego (art. 46 ust. 6). Według art. 46a ust. 2 prawa łowieckiego oględzin dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 46 ust. 3. Stosownie do art. 46a ust. 4 przywołanej ustawy niezwłocznie po zakończeniu oględzin dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego sporządza protokół, który zawiera w szczególności następujące dane i informacje: 1) imiona i nazwiska osób biorących udział w oględzinach; 2) datę sporządzenia protokołu oraz datę dokonania oględzin; 3) dane podlegające ustaleniu podczas oględzin, o których mowa w ust. 1; 4) szkic sytuacyjny uszkodzonej uprawy; 5) czytelne podpisy osób biorących udział w oględzinach. Natomiast w myśl art. 46c ust. 2 prawa łowieckiego szacowania ostatecznego dokonuje się najpóźniej w dzień sprzętu, przed dokonaniem sprzętu uszkodzonej uprawy, a w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 7, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 46 ust. 3. Według art. 46c ust. 5 tej ustawy niezwłocznie po zakończeniu szacowania ostatecznego dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego sporządza protokół, który zawiera w szczególności następujące dane i informacje: 1) imiona i nazwiska osób biorących udział w szacowaniu ostatecznym; 2) datę sporządzenia protokołu oraz datę dokonania szacowania ostatecznego; 3) dane podlegające ustaleniu podczas szacowania ostatecznego, o których mowa w ust. 1; 4) szkic sytuacyjny uszkodzonej uprawy; 5) czytelne podpisy osób biorących udział w szacowaniu ostatecznym. Zgodnie z art. 46c ust. 8 prawa łowieckiego wypłaty odszkodowania dokonuje dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego w terminie 30 dni od dnia sporządzenia protokołu z szacowania ostatecznego, od którego nie wniesiono odwołania. Natomiast w art. 46d ust. 1 ustawodawca przyznał właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda, oraz dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego uprawnienie do wniesienia odwołania do nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Odwołanie to wnosi się w terminie 7 dni od dnia podpisania protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 albo art. 46c ust. 5. W następstwie wniesienia tego odwołania - w myśl art. 46e ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy - Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji, biorąc w szczególności pod uwagę ustalenia zawarte w protokołach, o których mowa w art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5 i art. 46d ust. 8. Decyzja wydawana jest w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołów, o których mowa w ust. 1, i jest ostateczna. Stosownie do art. 46e ust. 4 prawa łowieckiego właściciel albo posiadacz gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z decyzji, o której mowa w ust. 1, może, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Z przywołanych unormowań Prawa łowieckiego wynika, że na dzierżawcy oraz zarządcy obwodu łowieckiego spoczywa obowiązek sporządzenia protokołu oględzin oraz protokołu szacowania ostatecznego. Są to obowiązki nałożone na ww. podmioty mocą ustawy, których wykonanie (bądź ich niewykonanie) oddziałuje bezpośrednio na uprawnienia właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda. Oględziny są wstępnym szacowaniem szkód łowieckich, w trakcie których bada się stopień zniszczenia upraw, a także weryfikuje się informacje o gatunku zwierzyny, która zdewastowała teren. Protokół z tych czynności nie zawiera informacji o wartości przysługującego odszkodowania, gdyż tę zawiera protokół ostatecznego szacowania szkód łowieckich, w trakcie którego określane są wielkości strat ilościowych i jakościowych powstałych w wyniku uszkodzenia lub zniszczenia uprawy lub płodów rolnych. Ustalenia zawarte w tym ostatnim protokole stanowią podstawę do wyliczenia i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w art. 46c ust. 8 prawa łowieckiego, bądź wydania decyzji w oparciu o art. 46e ust. 1 ustawy, zaś strona niezadowolona z tej decyzji może wnieść powództwo do sądu powszechnego. Wobec powyższego należy uznać, że sporządzenie protokołu oględzin (art. 46a ust. 4 Prawa łowieckiego) oraz protokołu szacowania ostatecznego (art. 46c ust. 5 Prawa łowieckiego) stanowią czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków i uprawnień wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (tak też np.: Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniach postanowienia z 17.11.2020 r., sygn. akt II OSK 865/20 oraz wyroku z 28.06.2024 r., sygn. akt I OSK 1707/23). Także Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 6 lipca 2021 r., sygn. akt III CZP 48/20, wyraził pogląd, że kontrola aktów i czynności procesowych poprzedzających wydanie decyzji, o której mowa w art. 46e prawa łowieckiego, należy do sądów administracyjnych i ostatecznie te sądy muszą wypracować zasady efektywnej kontroli tego etapu postępowania o ustalenie odszkodowania za szkody łowieckie. W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skoro stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie kognicji sądów administracyjnych leży orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania między innymi w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to skarga wniesiona w niniejszej sprawie była dopuszczalna. Oceniając zaskarżony wyrok pod kątem pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej - podniesionych przez jej autora "z daleko idącej ostrożności procesowej" – Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. o bezczynności organu administracji można mówić wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. W sprawach ze skargi na bezczynność sąd administracyjny nie orzeka merytorycznie i nie przesądza jak sprawa powinna zostać załatwiona przez organ. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest bowiem określony akt lub czynność organu, tylko brak ich podjęcia w określonej formie i w określonym terminie. Upływ terminu załatwienia sprawy jest okolicznością obiektywną. WSA prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącej z 14 lipca 2023 r. z wezwaniem do ostatecznego oszacowania i wypłacenia odszkodowania za szkody wyrządzone na jej łące przez dziki, został skutecznie złożony. Po pierwsze, na piśmie tym widnieje podpis Łowczego Koła J. T. z adnotacją: "przyjąłem dnia 14.07.2023". Po drugie, zgodnie z art. 46 ust. 5 Prawa łowieckiego wniosek o szacowanie szkód, w tym ustalenie wysokości odszkodowania, składa w terminie umożliwiającym dokonanie szacowania szkód, o których mowa w ust. 1. W art. 49 Prawa łowieckiego ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw środowiska, działającego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa, do określenia, w drodze rozporządzenia m.in. sposobu i terminów zgłaszania szkód, o których mowa w art. 46 ust. 1. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie szczegółowych warunków szacowania szkód w uprawach i płodach rolnych (Dz. U. poz. 776) właściciel albo posiadacz gruntu rolnego, na którym powstała szkoda łowiecka, zwany dalej "poszkodowanym", zgłasza ją, składając w postaci papierowej albo elektronicznej wniosek o szacowanie szkód łowieckich: 1) w terminie 3 dni od dnia jej stwierdzenia; 2) w przypadku szkody wyrządzonej przez dziki na łąkach i pastwiskach: a) poza okresem wegetacyjnym – w terminie umożliwiającym szacowanie szkody przed doprowadzeniem uszkodzonego obszaru do stanu pierwotnego przed rozpoczęciem wegetacji, b) w okresie wegetacyjnym – w terminie 3 dni od dnia jej stwierdzenia. Zatem - wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie - w świetle przywołanych unormowań termin na złożenie wniosku o szacownie szkód nie zawsze wynosi 3 dni od stwierdzenia szkody. Po trzecie, twierdzenie skarżącego kasacyjnie, jakoby strony sporu zawarły ugodę co do sposobu naprawienia szkody budzi wątpliwości w świetle stanowiska skarżącej przedstawionego w piśmie procesowym z 31 lipca 2024 r., w którym strona wyjaśniła, że w 2023 r. dwukrotnie zgłosiła do Koła Łowieckiego szkody wyrządzone przez dziki na jej łące. Po pierwszej szkodzie, którą Koło naprawiło, dziki wyrządziły kolejną szkodę, o której spowodowanie toczy się niniejszy spór. Skarżąca podała, że protokół likwidacji szkody podpisała po pierwszej szkodzie, a nie co do całości wyrządzonych szkód. Natomiast skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnego dowodu na wskazywaną przez siebie okoliczność. Terminy przeprowadzenia oględzin, dokonania szacowania ostatecznego oraz sporządzenia protokołów z powyższych czynności zostały określone w wyżej przywołanych przepisach, tj. w art. 46a ust. 2 i ust. 4 oraz w art. 46c ust. 2 i ust. 5 prawa łowieckiego. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że skarżący kasacyjnie, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku, nie wykonał tych czynności, w konsekwencji czego wniosek skarżącej nie został rozpatrzony w ustawowym terminie. Tym samym Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że Koło Łowieckie dopuściło się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącej z 14 lipca 2023 r. i zobowiązał ten podmiot do rozpatrzenia tego wniosku w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy z prawomocnym orzeczeniem. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a.