I OSK 636/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) sędzia NSA Marek Stojanowski Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 26 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi o wznowienie postępowania D.K. zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1635/12 oddalającym skargę kasacyjną D.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2627/11 w sprawie ze skargi D.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę o wznowienie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (przewodniczący), Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2627/11 w sprawie ze skargi D.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe – wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 1635/12 oddalił skargę kasacyjną. W dniu 12 marca 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga D.K. o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym w trybie art. 270 ustawy –- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 1635/12. Ww. skarga o wznowienie postępowania zawierała dwie postawy. Po pierwsze, wskazaną w art. 271 pkt 1 p.p.s.a., w związku z uczestniczeniem w składzie sądu Sędziego WSA Przemysława Szustakiewicza, delegowanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego wyłączenia skarżąca nie mogła się domagać przed uprawomocnieniem się orzeczenia ze względu na okoliczności podnoszone przez nią w piśmie z dnia 9 grudnia 2013 r. skierowanym do Prezesa NSA, zatytułowanym "pismo procesowe w sprawach skarg kasacyjnych". W powyższym piśmie D.K. podniosła, że osobiście zna sędziego Przemysława Szustakiewicza, ponieważ poznała go podczas delegowania do pracy w Prokuraturze Wojewódzkiej w Warszawie. Skarżąca wskazała, że zna również ojca sędziego, z którym pracowała pół roku w Prokuraturze Wojewódzkiej. Ponadto skarżąca podniosła, że była przekonana, iż B. Szustakiewicz, pracownik kadrowy Komendy Głównej Policji jest żoną sędziego Szustakiewicza. Drugą przesłanką wznowienia, wskazaną w art. 273 § 2 p.p.s.a., ma być to, że NSA rozpoznając skargę kasacyjną nie dysponował całością akt personalnych skarżącej, w tym przede wszystkim dokumentów dotyczących jej stanu zdrowia, przemawiających za uwzględnieniem skargi. Jak wskazała w uzasadnieniu skargi, część akt mogła zostać zatajona przez organ. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał m.in., że jeżeli skarżąca zarzuca brak w aktach dokumentów, to powinna je precyzyjnie wskazać i przedłożyć do akt sprawy. Kopie dokumentów, których brak w aktach zarzuciła skarżąca w swej skardze, załączyła ona przy piśmie z dnia 17 kwietnia 2014 r. Podniosła, że akta administracyjne kończyły się na dokumentach z 2010 r., gdy sprawa dotyczy decyzji z 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Analizowana skarga o wznowienie postępowania nie jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny połączył zgodnie z art. 281 p.p.s.a. na rozprawie badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznawaniem sprawy. Wznowienie postępowania okazało się dopuszczalne, bowiem skarżąca w sposób prawidłowy wskazała podstawy wznowienia, określone w ustawie oraz złożyła skargę o wznowienie postępowania w terminie określonym prawem. Jednak badanie podstaw wznowienia nie pozwala na uwzględnienie skargi. Skarżąca jako podstawę wznowienia wskazuje art. 273 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżąca twierdzi, ze przesłanka ta została spełniona ponieważ zarówno organ jak i sąd administracyjny nie dysponowały dokumentami dotyczącymi jej stanu zdrowia, które powstały po 4 marca 2010 r. i świadczą o niemożności pełnienia służby na stanowisku całodobowym w systemie dyżurów. Nawet gdyby przyjąć, ze okoliczność ta mogłaby wpłynąć na wynik sprawy, to w ten sposób spełniona została tylko jedna z przesłanek wymienionych w art. 273 § 2 p.p.s.a. Przepis wymaga bowiem ponadto aby okoliczność, na którą powołuje się strona w skardze o wznowienie postępowania nie była znana przed rozstrzygnięciem sprawy oraz , aby strona nie mogła skorzystać z niej w poprzednim postępowaniu. D. K. twierdzi, ze dokumentacja przez nią wskazana istnieje ale nie była w jej posiadaniu ani też nie ma jej w aktach sprawy. Jednak fakt istnienia dokumentacji był jej znany, przed wydaniem wyroku i mogła się na niego powołać choćby poprzez wskazanie podmiotu sporządzającego ww. dokumentację i złożenie wniosku o jej załączenie do akt sprawy. Ponieważ wniosek taki nie został złożony należy uznać, że skarżąca miała możliwość skorzystania ze środka dowodowego, na który się obecnie powołuje. Tym samym nie została zrealizowana podstawa wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Podobnie ocenić należy istnienie przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, ze można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia. Osobą nieuprawnioną, w rozumieniu tego przepisu jest osoba nie będąca sędzią lub sędzia, który nie ma uprawnień do orzekania w danym sądzie administracyjnym. Sędzia Przemysław Szustakiewicz nie należy do żadnej z wymienionych powyżej kategorii osób. Przesłanki wyłączenia sędziego z mocy ustawy określa art. 18 p.p.s.a. i do sędziego Szustakiewicza przepis ten nie znajdował zastosowania w sprawie mogącej być przedmiotem postępowania wznowieniowego. Ponadto strona w tamtej sprawie, miała możliwość wcześniejszego, niż w dniu rozprawy złożenia wniosku o wyłączenie sędziego. Z tych wszystkich powodów zasadnym jest wniosek, że również druga ze wskazanych podstaw wznowieniowych nie istnieje. Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.