I OSK 77/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.), Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia del. WSA Grażyna Staniszewska, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 452/15 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Rektora M. Wyższej Szkoły im. [...] w K. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 10 września 2015 r., III SA/Kr 452/15 oddalił skargę J. G. na decyzję Rektora M. Wyższej Szkoły im. [...] w K. z [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (t. jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 572 ze zm., zwanej dalej p.s.w.). Ustawa ta w art. 190 ust. 1 przewiduje, że kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej skreśla studenta z listy studentów, w przypadku: 1) niepodjęcia studiów; 2) rezygnacji ze studiów; 3) niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego; 4) ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni. W art. 190 ust. 2 przewidziano, że kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku: 1) stwierdzenia braku postępów w nauce; 2) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 3) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów; 4) niepodpisania przez studenta przedłożonej przez uczelnię umowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne. W art. 207 ust. 1 p.s.w. uregulowano zasady dotyczące decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz w art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, nakazując odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oraz przepisów o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Przepis ten nie wymienia expressis verbis zdarzeń, które – jako indywidualne sprawy studentów – winny być załatwiane w drodze decyzji administracyjnych, do których należy odpowiednio stosować przepisy k.p.a., niemniej jednak niewątpliwie chodzi w nim o takie sytuacje, kiedy rozstrzygnięcie organu uczelni dotyczy sfery praw i obowiązków studenta i wywiera bezpośredni skutek na zewnątrz. Do takich zalicza się w szczególności: decyzje odmawiające przyjęcia na studia wyższe i decyzje o skreśleniu z listy studentów. Zatem do zaskarżonej decyzji Rektora w przedmiocie skreślenia J. G. z listy studentów stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie niesporne między stronami jest, że Senat M. Wyższej Szkoły im. [...] podjął uchwałę o likwidacji kierunku Edukacja Techniczno-Informatyczna i że był to kierunek, na którym skarżąca odbyła odpłatnie sześć semestrów studiów. Niesporne jest także, iż Uczelnia zaoferowała studentom likwidowanego kierunku studia w innych krakowskich uczelniach oraz że skarżąca z tej propozycji nie skorzystała. W ocenie Sądu, M. Wyższa Szkoła im. [...] zapewniła studentom likwidowanego kierunku ciągłość procesu kształcenia w ramach możliwości ustawowych oraz możliwości wynikających z podpisanych z innymi uczelniami porozumień, co było wypełnieniem jej obowiązku wynikającego z art. 11b ust. 2 i 3 p.s.w. Takie działanie Uczelni, spowodowane likwidacją kierunku, na którym studiowała skarżąca, umożliwiało jej kontynuację nauki, w ramach zawartego przez Uczelnię porozumienia z innymi uczelniami, jednak skarżąca z tych możliwości nie skorzystała. Błędnie wskazano w zaskarżonej decyzji art. 190 ust. 2 pkt. 4 p.s.w. jako jej podstawy prawnej. Niepodpisanie przez J. G. przedłożonego jej rozwiązania umowy o warunkach odpłatności za studia nie może być podstawą wydania decyzji w trybie art. 190 ust. 2 pkt 4, skoro przepis ten jako podstawę skreślenia wymienia niepodpisanie przez studenta przedłożonej przez uczelnię umowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, zaś z akt sprawy wynika, że umowa ta została ze skarżącą podpisana. Niepodpisanie przez studenta rozwiązania umowy jest zupełnie inną przesłanką niż niepodpisanie przez niego przedłożonej przez uczelnię umowy o warunkach odpłatności za studia, albowiem w pierwszym przypadku jest już zawarta umowa, a w drugim przypadku takiej umowy jeszcze nie ma. Jednakże naruszenie prawa polegające na błędnym wskazaniu podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, nie stanowi uchybienia, które mogłoby spowodować jej uchylenie, albowiem nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Zarówno treść zaskarżonej decyzji, jak i treść poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nie budzą wątpliwości co do tego, że powodem skreślenia studenta z listy studentów była likwidacja kierunku studiów i będąca jej następstwem rezygnacja J. G. z kontynuacji studiów na jednej z uczelni wskazanych przez M. Wyższą Szkołę im. [...]. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie zaakceptowała przedstawionej jej propozycji odbywania dalszych studiów na innej uczelni i to właśnie ta okoliczność zadecydowała o skreśleniu skarżącej z listy studentów. Podaniem z 4 października 2014 r. (k. 45 akt adm.) J. G. zwróciła się do Dziekana Wydziału Nauk o Zdrowiu M. Wyższej Szkoły im. [...] z prośbą o wycofanie pierwotnego podania z 29 września 2014 r., w którym wnosiła o wyrażenie zgody na kontynuację studiów po przeniesieniu z M. Wyższej Szkoły do Wyższej Szkoły Ekonomii i Informatyki. Tym samym skarżąca złożyła rezygnację ze studiów, wyrażając w sposób jednoznaczny swą wolę niekontynuowania nauki na kierunku wskazanym przez dotychczasową uczelnię. To zachowanie skarżącej, zostało ocenione przez Sąd I instancji jako rezygnacja ze studiów, a zatem było przesłanką obligatoryjnego skreślenia J. G. z listy studentów, przewidzianą w art. 190 ust. 1 pkt. 2 p.s.w. Istniała podstawa tego skreślenia w postaci faktycznej rezygnacji przez skarżącą ze studiów, wobec obiektywnej niemożliwości ich kontynuacji na zlikwidowanym kierunku. Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z 30 lipca 2015 r., II SA/Kr 450/15, że prawnie zasadne było podjęcie decyzji o skreśleniu skarżącej z listy studentów, gdyż skarżąca nie mogła nadal pozostawać studentem tej Uczelni z powodu zaistnienia obiektywnych okoliczności uniemożliwiających jej kontynuowanie studiów w M. Wyższej Szkole im. [...] i od niej niezależnych. Wadę decyzji polegającą na wskazaniu błędnej podstawy prawnej Sąd uznał za niemającą wpływu na wyniku sprawy. Decyzja określająca błędnie podstawę prawną nie jest bowiem wydana bez podstawy prawnej, o ile ta podstawa prawna istnieje, lecz dotknięta jest jedynie wadą procesową z racji naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., ta zaś wada nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Niezasadne są też pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w sprawach takich jak kontrolowana, ma zapewnić tylko minimum procedury, niezbędne do załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przyjętych w niej zasad komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni. W ramach tej odpowiedniości nie można oczekiwać, aby niezależnie od kierunku kształcenia szkoła wyższa działała tak jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 p.s.w. (por. m.in. wyrok NSA z 25 czerwca 2002 r., I SA 106/02; wyrok NSA z 12 czerwca 2001 r., I SA 2521/00; wyrok NSA z 13 października 2011r., I OSK 1304/11). To zaś oznacza, że analizując zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w dotyczącym studenta postępowaniu rozstrzyganym decyzją indywidualną Sąd musi uwzględniać specyfikę szkoły wyższej. Podstawy faktyczne decyzji zostały w niej wskazane w sposób nie budzący wątpliwości. Szczegółowo opisano stan faktyczny sprawy, wyjaśniono podstawy i przesłanki utrzymania w mocy decyzji organu I instancji oraz odniesiono się do zarzutów odwołania. Wyjaśniono, że nieprzyjęcie oferty kontynuowania studiów spowodowało przedstawienie studentowi projektu rozwiązania umowy o warunkach odpłatności, których student nie podpisał, co "skutkować musiało wydaniem decyzji o skreśleniu z listy studentów z uwagi na likwidację kierunku studiów". Uczelnia w celu rozwiązania stosunku prawnego z J. G. uwikłała się w spór dotyczący konieczności zawarcia porozumienia o rozwiązaniu zawartej umowy o warunkach odpłatności za studia. Tymczasem problem ten został rozwiązany przez treść Umowy o warunkach odpłatności za studia zawartej ze skarżącą 30 października 2011 r. W § 23 umowy zawarto jednoznaczną klauzulę, że wygasa ona z chwilą utraty uprawnień do prowadzenia przez Uczelnię kierunku studiów na określonym poziomie kształcenia (pkt 5). Bezzasadny jest zatem zarzut nadużycia procedury prawa administracyjnego, a to rozwiązania umowy ze skarżącą mimo braku ku temu podstaw prawnych. W tych okolicznościach zbędne było powoływanie się skarżącą na § 53 ust. 7 Regulaminu studiów: "Skreślenie studenta z listy studentów stanowi wypowiedzenie umowy cywilnoprawnej o świadczenie nauki ze skutkiem od dnia, kiedy decyzja o skreśleniu stała się ostateczna". W przedmiotowej sprawie umowa nie wymagała wypowiedzenia, gdyż wygasła z mocy zawartej w niej klauzuli. Warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 1 p.s.w., określa umowa zawarta między uczelnią a studentem. Na tym etapie postępowanie ma charakter cywilny, zawarcie umowy i ewentualne spory na tle wykonania tej umowy winny być rozstrzygane przez sądy cywilne. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła J. G., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) art. 190 ust. 1 pkt 2 p.s.w. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie poprzez błędną interpretację przesłanki do skreślenia studenta z listy studentów wymienionej w tym przepisie, polegającą na uznaniu, iż nieprzyjęcie przez skarżącą zaproponowanej jej przez uczelnię propozycji kontynuowania studiów na pokrewnym kierunku studiów stanowi dorozumianą rezygnację skarżącej ze studiów, co w konsekwencji doprowadziło Sąd do przyjęcia istnienia podstawy prawnej dla wydania decyzji przez organ I instancji, podczas gdy rezygnacja studenta ze studiów, o której mowa w art. 190 ust. 1 pkt 2 p.s.w. musi mieć charakter wyraźny, znajdujący odzwierciedlenie w formie pisemnej, brak jest natomiast możliwości interpretowania i oceny przez organ okoliczności danego przypadku celem poszukiwania dorozumianej rezygnacji ze studiów; 2) art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez oddalenie skargi w konsekwencji niedostrzeżenia istnienia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji w postaci wydania decyzji bez podstawy prawnej, tj. wydania decyzji z powołaniem błędnej podstawy prawnej, przy jednoczesnym braku rzeczywiście istniejącej podstawy prawnej do wydania decyzji o skreśleniu z listy studentów, 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo nierozpoznania skargi poza jej granicami, a to niedostrzeżenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 190 ust. 1 pkt 2 i art. 190 ust. 2 pkt 4 p.s.w. przez oddalenie skargi mimo naruszenia art. 190 ust. 2 pkt 4 p.s.w. pomimo, że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia, a polegające na wadliwym przeprowadzeniu kontroli jego zastosowania oraz wykładni przez organ administracji, podczas gdy wskazana przez Sąd podstawa prawna nie może znaleźć zastosowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał, że wskazanie jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji art. 190 ust. 2 pkt 4 p.s.w. jest nieprawidłowe, bowiem brak ku temu podstaw faktycznych. Jednocześnie jednak Sąd przyjął, iż istniała realnie podstawa prawna do skreślenia skarżącej z listy studentów, a miała nią być rzekoma rezygnacja skarżącej ze studiów. Przyjęcie przez Sąd wydania decyzji w oparciu o podstawę prawną przewidzianą w art. 190 ust. 1 pkt 2 p.s.w. jest również błędne. Zdaniem Sądu interpretacja tego przepisu zezwala na przyjęcie, iż rezygnacja ta może zostać złożona również w sposób dorozumiany, wyinterpretowany z okoliczności danej sprawy. Sąd uznał, iż brak akceptacji skarżącej zaproponowanej jej przez uczelnię oferty kontynuowania studiów na pokrewnym kierunku studiów innej uczelni stanowiło uzewnętrznienie przez skarżącej woli rezygnacji z kontynuowania studiów. Powyższe z kolei doprowadziło Sąd do uznania, iż wypełniona została przesłanka do skreślenia studenta z listy studentów, zaś decyzja organu pierwszej instancji wydana została przy rzeczywiście istniejącej podstawie prawnej. Sąd dokonując przyjęcia, iż nieskorzystanie przez skarżącą z oferowanej jej możliwości kontynuowania studiów na innej oferowanej jej uczelni jest jednoznaczne z jej definitywną rezygnacją ze studiów, dokonał znacznej nadinterpretacji pojęcia "rezygnacji ze studiów", o jakiej mowa w art. 190 ust. 1 pkt 2 p.s.w. Przyjętym jest bowiem, iż rezygnacja ze studiów musi znaleźć odzwierciedlenie w wyraźnym oświadczeniu woli zademonstrowanym w formie pisemnej. Podkreśla się bowiem, iż "Fakt złożenia rezygnacji ze studiów ma znaczenie nie tylko dla ustalenia statusu studenta, lecz także dla ustalenia jego praw i obowiązków, np. związanych z pomocą materialną (kiedy ustają jego prawa do pomocy stypendialnej) bądź kiedy ustaje obowiązek wnoszenia opłat za studia. Rezygnacja ta powinna zatem, bez względu nawet na postanowienia regulaminu studiów (których i w tym przypadku często brak), mieć wyraźną formę: pisemną i z potwierdzeniem odbioru przez uczelnię. Brak wskazania terminu rezygnacji wskazuje, że będzie nim termin dotarcia stosownego pisma do uczelni". (tak Sanetra W. (red.), Wierzbowski M. (red.), Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz., WKP, 2013). Tym samym, podanie z 4 października, w jakim skarżąca zwróciła się do Dziekana Wydziału Nauk o Zdrowiu M. Wyższej Szkoły im. [...] z prośbą o wycofanie pierwotnego podania w przedmiocie wyrażenia zgody na kontynuację studiów w ramach przeniesienia do Wyższej Szkoły Ekonomii i Informatyki nie może być interpretowane jako równoznaczne ze złożeniem pisemnego oświadczenia o rezygnacji ze studiów. Po stronie skarżącej nie było woli zaprzestania kontynuowania studiów. Sąd pominął fakt, iż jej zamiarem było kontynuowanie tych samych studiów na tych samych warunkach, jakie zostały jej zagwarantowane w umowie z uczelnią. Skarżąca nie zaakceptowała zaproponowanej jej propozycji, ponieważ zaoferowane kierunki znacząco odbiegały od studiowanego dotychczas kierunku Edukacja Techniczno-Informatyczna M. Wyższej Szkoły im. [...], jaki oferował jej osiągnięcie stopnia inżyniera grafiki. Zgodnie z zawartą z uczelnią umową o warunkach odpłatności za studia, skarżąca uprawniona była do odpłatnej nauki na studiach inżynierskich w zakresie specjalności: grafika komputerowa, gry i techniki multimedialne Wydziału Komunikacji Społecznej i Informatyki Stosowanej. W wyniku likwidacji kierunku zaoferowano jej na innych uczelniach kierunki zaledwie minimalnie zbliżone do dotychczasowego, których ukończenie nawet po nadrobieniu różnic programowych nie zagwarantowałoby uzyskania tytułu inżyniera grafiki, a który to tytuł stanowił cel zawiązanej z MWSZ im. [...] w K. umowy kształcenia. Pozbawiłoby ją to szans awansowania w dotychczasowym miejscu zatrudnienia, a tym samym zwiększenia zarobków oraz uzyskania intratniejszej pozycji w branży informatycznej. Biorąc pod uwagę całość okoliczności faktycznych, a także motywację, jaka kierowała skarżącą, nie sposób uznać, nawet przy dokonanej przez Sąd wykładni, iż doszło do dorozumianej rezygnacji przez nią ze studiów, a tym samym, aby zaistniała przesłanka z art. 190 ust. 1 pkt 2 p.s.w. W konsekwencji należy uznać, iż decyzja organu I instancji wydana została bez istniejącej podstawy prawnej. Sąd nie dostrzegł istnienia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji w postaci wydania decyzji bez podstawy prawnej, mimo tego, iż zobowiązany był rozpatrzeć całość sprawy administracyjnej, nie będąc związanym granicami skargi zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Co więcej, Sąd oddalił skargę mimo naruszeń, skutkujących nieważnością decyzji. Akceptując naruszenia organu, jako mieszczące się w granicach prawa, jednocześnie poczynił błędy poprzez obranie błędnej podstawy prawnej wydanych decyzji, co stanowiło konsekwencję błędnej wykładni art. 190 ust. 1 pkt 2 p.s.w. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy – p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. 2. Zarzut naruszenia art. 190 ust. 1 pkt 2 p.s.w. przez błędną wykładnię jest nietrafny. Przepis ten stanowi, że kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej skreśla studenta z listy studentów, w przypadku rezygnacji ze studiów. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i z treści skargi kasacyjnej wynika jednoznacznie, że zarówno Sąd I instancji, jak i skarżąca kasacyjnie rozumieją ten przepis jednakowo: rezygnacja ze studiów stanowi przesłankę obligatoryjnego skreślenia studenta z listy studentów. Różnica tkwi w tym, że skarżąca kasacyjnie twierdzi, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta nie została spełniona, natomiast zdaniem Sądu, J. G. zrezygnowała ze studiów poprzez wycofanie pierwotnego podania z 29 września 2014 r., w którym wnosiła o wyrażenie zgody na kontynuację studiów po przeniesieniu z M. Wyższej Szkoły do Wyższej Szkoły Ekonomii i Informatyki i dlatego ma do niej zastosowanie art. 190 ust. 1 pkt 2 p.s.w. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela w tej kwestii oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z 19 maja 2016 r., I OSK 3426/15, ze względu na treść § 27 umowy o warunkach odpłatności za studia z 30 października 2011 r. 3. Zarzut naruszenia art. 190 ust. 1 pkt 2 p.s.w. przez niewłaściwe zastosowanie jest również bezzasadny. Po pierwsze, próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 – wyrok NSA z 6 lipca 2004 r., FSK 192/04 (ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68). Po drugie, skarżąca nie mogła nadal pozostawać studentką M. Wyższej Szkole im. [...] z powodu zaistnienia obiektywnych okoliczności uniemożliwiających jej kontynuowanie studiów w tej Uczelni i od niej niezależnych (likwidacja kierunku studiów). Wziąwszy pod uwagę fakt, że Uczelnia zapewniła studentom likwidowanego kierunku ciągłość procesu kształcenia w ramach możliwości ustawowych oraz możliwości wynikających z podpisanych z innymi uczelniami porozumień, co było wypełnieniem jej obowiązku wynikającego z art. 11b ust. 2 i 3 p.s.w., należało uznać, że odrzucenie tej propozycji przez skarżącą kasacyjnie trafnie uznano za rezygnację ze studiów w rozumieniu art. 190 ust. 1 pkt 2 p.s.w. 4. Zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należało uznać za chybiony, ponieważ wobec rezygnacji J. G. ze studiów, zarówno decyzja Dziekana Wydziału Nauk o Zdrowiu z [...] stycznia 2015 r., jak i zaskarżona decyzja Rektora M. Wyższej Szkoły im. [...] w K. z [...] lutego 2015 r., nr [...] miały podstawę prawną w art. 190 ust. 1 pkt 2 p.s.w. 5. Wobec bezzasadności zarzutów wskazanych w pkt 2 – 4 niniejszego uzasadnienia, zarzuty uchybienia przepisom art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. należało również uznać za niemające usprawiedliwionych podstaw. 6. Wreszcie, nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 190 ust. 1 pkt 2 i art. 190 ust. 2 pkt 4 p.s.w. Trafnie ocenił Sąd I instancji, że błędne wskazanie art. 190 ust. 2 pkt 4 p.s.w. jako podstawy prawnej decyzji o skreśleniu z listy studentów jest jedynie naruszeniem przepisów postępowania, niemającym wpływu na wynik sprawy. Pogląd, zgodnie z którym decyzja określająca błędnie podstawę prawną nie jest wydana bez podstawy prawnej, o ile ta podstawa prawna rzeczywiście istnieje, lecz dotknięta jest jedynie wadą procesową z racji naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., która to zaś wada pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy, nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych od początku lat 80. XX wieku. W wyroku z 8 lutego 1983 r., I SA 1294/82, ONSA 1983, nr 1, poz. 5, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy mogły wydać zaskarżoną decyzję, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. I taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.