I OSK 8/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Banku [...] S.A. Oddział w [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 1023/06 o odrzuceniu skargi Banku [...] S.A. Oddział w [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Szczecinie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy postanawia oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 25 października 2006 r. odrzucił skargę Banku [...] S.A. Oddział w [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Szczecinie z dnia [...] w przedmiocie inspekcji pracy. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.), pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Stosownie do art. 219 ustawy P.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie - gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W niniejszej sprawie wpis stały wynosi 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. N 221, poz. 1293, ze zm.). Skargę w imieniu Banku [...] S.A. Oddział w [...] złożył adwokat K. S., opłacając wpis znakami opłaty sądowej. Nalepienie na piśmie procesowym znaków opłaty sądowej nie może zostać uznane za wypełnienie obowiązku należytego opłacenia pisma, w związku z czym skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 3 i art. 220 § 3 w związku z art. 221 ustawy P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył Bank [...] S.A. Oddział w [...], reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie "przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego". Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jego treść, tj. naruszenie art. 219 ustawy P.p.s.a. w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia, poprzez uznanie, że nie jest możliwe opłacenie wpisu sądowego w formie znaków opłaty sądowej. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że zgodnie z § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia, przy uiszczaniu wpisu należy podać sygnaturę akt sądowych. Ponieważ składając skargę skarżący nie miał wiedzy jaka będzie sygnatura akt jego sprawy, jedyną możliwością wypełnienia dyspozycji art. 221 ustawy było zatem uiszczenie wpisu znakami opłaty sądowej. Siedziba skarżącego jest odległa od siedziby Sądu i nie mógł on dokonać wpłaty w kasie Sądu. Zaskarżone postanowienie stawia zatem skarżących, mających siedzibę poza Szczecinem, w gorszej sytuacji od skarżących, którzy mogą złożyć skargę osobiście w siedzibie Sądu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Okręgowy Inspektor Pracy w Szczecinie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Organ wskazał, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, co automatycznie wyklucza możliwość podania sygnatury akt sądowych przy uiszczaniu opłaty sądowej. Powyższy tryb przyjęty przez ustawodawcę uprawnia stronę reprezentowaną przez adwokata lub radcę prawnego do uiszczenia opłaty stałej bez wskazania sygnatury akt sądowych. Sposób zaś i forma jej uiszczenia zostały określone w art. 219 § 2 ustawy P.p.s.a. Ponieważ może ona zostać uiszczona w formie bezgotówkowej, przelewem na rachunek bankowy właściwego sądu, tym samym bez znaczenia jest oddalenie siedziby skarżącego od siedziby sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 219 § 2 ustawy P.p.s.a. w jasny sposób wskazuje na dwa sposoby wniesienia opłaty sądowej, które są uznawane w postępowaniu sądowoadministracyjnym - opłacenie skargi gotówką w kasie lub na rachunek bankowy właściwego sądu administracyjnego. Zakup znaków opłaty sądowej, jako forma opłacania pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie został w ustawie przewidziany. Bez względu na ocenę takiego rozwiązania ustawowego, opłacenie pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym znakami opłaty sądowej jest równoznaczne z jego nieopłaceniem, co wynika jednoznacznie z bieżącego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia nie może być interpretowany sprzecznie z powyższym przepisem rangi ustawowej, należy więc przychylić się do twierdzenia Okręgowego Inspektora Pracy w Szczecinie, iż składając skargę za pośrednictwem organu administracji, skarżący winien opłacić skargę w sposób przewidziany w ustawie, podając inne, poza sygnaturą akt sądowych, dane pozwalające na jej identyfikację. Zgodnie z art. 221 w związku z art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a., nienależycie opłacona skarga, wniesiona przez adwokata lub radcę prawnego, podlega odrzuceniu bez wezwania do uiszczenia wpisu. Zaskarżone postanowienie należy zatem uznać za prawidłowe. Tytułem wyjaśnienia należy dodać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjął się pogląd, że skargę uznaje się za opłaconą "przy jej wniesieniu", jeżeli opłata zostanie uiszczona w terminie otwartym do wniesienia skargi. Nie ma zatem konieczności uiszczania wpisu bezpośrednio po złożeniu skargi, jeżeli nie upłynął jeszcze 30-dniowy termin, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy P.p.s.a. Ponadto, ponieważ istnieje możliwość uiszczenia wpisu przelewem bankowym, bezprzedmiotowe są argumenty autora skargi kasacyjnej, dotyczące zależności między sytuacją skarżących a miejscem ich zamieszkania (siedziby). Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz Okręgowego Inspektora Pracy w Szczecinie. Zgodnie bowiem z art. 204 pkt 1 ustawy P.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej, strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ wyłącznie wtedy, gdy skargą kasacyjną zaskarżono wyrok sądu I instancji oddalający skargę. W niniejszym przypadku zaskarżone zostało postanowienie o odrzuceniu skargi, nie można zatem zastosować powyższego przepisu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.