I OSK 842/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Monika Nowicka, po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 654/10 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SA/Sz 654/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniesioną przez R. S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. przez Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Rodzinie Z. w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w S. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 106 ust. 1 i ust. 5, art. 110 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), art. 163 k.p.a., rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 135, poz. 950), orzeczono o zmianie decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. numer [...] w ten sposób, że przyznano R. S. pomoc w postaci zasiłku stałego w wysokości [...] zł miesięcznie od [...] października 2006 r. Następnie, decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Kierownik Sekcji Pracy Socjalnej I Rejonowego Ośrodka Pomocy Rodzinie Z. w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w S. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta S., na podstawie art. 163 K.p.a. w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 106 ust. 1 i ust. 5, art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 110 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175; poz. 1362) oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055), po rozpatrzeniu sprawy zmienił ww. decyzję z dnia [...] października 2006 r. w ten sposób, że przyznał R. S. pomoc w postaci zasiłku stałego w wysokości [...] zł miesięcznie od [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że uległ zmianie dochód R. S., który wynosi aktualnie [...] zł i jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej w wysokości [...] zł. W związku z tym, że kwota zmiany dochodu przekroczyła [...] % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, tj. kwotę [...] zł to wysokość zasiłku uległa zmianie (art. 106 ust. 3 a ustawy o pomocy społecznej). Organ wyjaśnił, że zasiłek stały stanowi różnicę między ww. kryterium dochodowym, a dochodem strony, nie więcej niż [...] zł jednak nie mniej niż [...] zł. Wysokość zasiłku stałego stanowiąca różnicę pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem R. S., wynosi aktualnie [...] zł. Na skutek wniesionego przez R. S. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powołując się na treść art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta S. jest prawidłowa. W jego ocenie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w miesiącu maju dochód R. S. uległ zmianie w stopniu, który musiał skutkować zmianą wysokości przyznanego zasiłku stałego. W miesiącu maju zwiększył się bowiem dodatek mieszkaniowy, który przyznano w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od [...] maja 2010 r. do [...] października 2010 r. Dodatkowo do dochodu należało doliczyć także zasiłek pielęgnacyjny w kwocie [...] zł. Organ wyjaśnił przy tym również, iż w sytuacji gdy odwołujący jest osobą samotnie gospodarującą, przy obliczaniu kwoty należnego stronie zasiłku stałego należało wziąć pod uwagę art. 37 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy, w myśl którego zasiłek stały ustala się, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby. Dochód R. S. w miesiącu maju 2010 r. wyniósł [...] zł. Natomiast różnica między kwotą kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby wyniosła [...] zł. Tak więc począwszy od miesiąca czerwca 2010 roku strona powinna otrzymywać zasiłek stały w kwocie [...] zł, aż do momentu, gdy ponownie ulegnie zmianie sytuacja dochodowa, czy też osobista strony. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie R. S., zarzucił organom obu instancji, iż te wydały decyzje, które są dla niego krzywdzące. Naruszają one prawo i zasady współżycia społecznego. Przy wydawaniu decyzji w sprawach prawa pomocy organy winny kierować się nie tylko przepisami prawa, ale też dobrem człowieka. Skarżący nie zgodził się z obniżeniem zasiłku stałego spowodowanego zwiększeniem jego dochodu, albowiem cel otrzymywanego dodatku mieszkaniowego i zasiłku pielęgnacyjnego jest inny i nie powinien powodować obniżenia zasiłku stałego. Dodatek mieszkaniowy służy jako wsparcie do zasiłku stałego. Natomiast zasiłek pielęgnacyjny otrzymuje z powodu orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności i całkowitej niezdolności do pracy. Jego przeznaczenie to między innymi koszty leczenia spowodowane wieloletnimi chorobami. Obniżenie zasiłku stałego jest bardzo dotkliwe dla skarżącego i nie pozwoli mu na godną egzystencję. Skarżący wniósł o utrzymanie zasiłku stałego w dotychczasowej wysokości. W toku postępowania skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucił im rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające na wydaniu przez organ I instancji decyzji w przedmiocie zmiany wysokości przyznanego skarżącemu zasiłku jeszcze przed wszczęciem postępowania z urzędu tj. przed dniem doręczenia skarżącemu zawiadomienia o jego zainicjowaniu, które nastąpiło w dniu [...] maja 2010 r. Pełnomocnik wskazał, że w świetle powyższego organ II instancji utrzymując w mocy decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa sam naruszył obowiązujące przepisy. Powyższe uzasadnia stwierdzenie nieważności obu decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto, skarżący wniósł, w razie nieuwzględnienia w/w wniosku, o uchylenie obu decyzji z uwzględnieniem, że naruszają one art. 138 § 2 k.p.a. i art. 15 k.p.a., a także art. 10 i 81 k.p.a. Pełnomocnik oświadczył, że strona nie wiedziała, czy może przedłożyć jakieś dokumenty, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem nie brała udziału w postępowaniu W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Oddalając skargę – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem skarga R. S. nie podlega uwzględnieniu. Z akt sprawy wynika bowiem, że R. S., spełnia przesłanki do uzyskania pomocy społecznej określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z decyzją z dnia [...] października 2006 r. od 1 października 2006 r. pobierał zasiłek stały w kwocie [...] zł miesięcznie. Do dnia [...] maja 2010 r. skarżący uzyskiwał dochód w wysokości [...] zł, natomiast od [...] maja 2010 r. - w związku z podwyższeniem dodatku mieszkaniowego do kwoty [...] zł - dochód skarżącego uległ zwiększeniu do kwoty [...] zł. Do dochodu doliczono kwotę zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości [...] zł. Kwotę zasiłku stałego należnego skarżącemu organy obliczono według zasady wskazanej w art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym zasiłek stały ustala się, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby. W świetle powyższych wytycznych kwota zasiłku stałego przyznanego skarżącemu począwszy od [...] czerwca 2010 r. powinna wynosić [...] zł – co prawidłowo obliczyły organy orzekające w sprawie. Sąd Wojewódzki, powołując się na treść art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej legitymujący organ do zmiany decyzji lub jej uchylenia na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, jak również wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z ustępem 3 powołanego przepisu zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie pobierania świadczenia pieniężnego nie wpływa na wysokość świadczenia pieniężnego, jeżeli kwota zmiany nie przekroczyła 10 % odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Tymczasem w niniejszym przypadku kwota zmiany przekroczyła tę wartość, w związku z czym zasiłek przyznany skarżącemu podlegał stosunkowemu obniżeniu. Odnosząc się do pozostałych twierdzeń skarżącego, Sąd Wojewódzki stwierdził, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. Poza tym, wymaga podkreślenia, że decyzje organów administracyjnych wydawane w przedmiocie wysokości zasiłku stałego nie mają charakteru uznaniowego, lecz oparte są na bezwzględnie obowiązujących przepisach ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził również, że w niniejszej sprawie, nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd dostrzegł naruszenie przez organy zasady czynnego udziału strony w postępowaniu określonej w art. 10 K.p.a., jednakże ocenił, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik postępowania. Skarżący miał wiedzę o wszystkich okolicznościach sprawy, które organy obu instancji uwzględniły wydając rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W skardze kasacyjnej wniesionej do powyższego wyroku, R. S., zaskarżając wyrok w całości, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy polegające na: 1. niewłaściwym zastosowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przepisu art. 151 P.p.s.a., skutkującym oddaleniem skargi R. S., podczas gdy jego skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie; 2. niezastosowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przepisów art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 P.p.s.a., a co za tym idzie niestwierdzeniu nieważności w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji tj. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta S. decyzji z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], pomimo tego, że obie decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, a więc zachodzi wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przyczyna do stwierdzenie ich nieważności; 3. ewentualnie (w przypadku niepodzielenia tezy zawartej w pkt b) niezastosowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. art. 135 P.p.s.a., a co za tym idzie nieuchyleniu w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji tj. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta S. decyzji z dnia [...] maja 2010 r. podczas, gdy przy wydawaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. doszło do mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 15 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a., poprzez merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. mimo, że organ przeprowadził postępowanie z kwalifikowanym naruszeniem norm prawa procesowego. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. Skarżący kasacyjnie wniósł jednocześnie o rozpoznanie przedmiotowej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a zatem w niniejszym przypadku zachodzi nieważność postepowania o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ I instancji wydał decyzję przed wszczęciem postępowania administracyjnego tj. przed momentem doręczenia skarżącemu kasacyjnie wiadomości o jego zainicjowaniu. R. S. dowiedział się o tym fakcie w dniu [...] maja 2010 r. (pismo Prezydenta Miasta S.), decyzja zaś została wydana w dniu [...] maja 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dostrzegło wskazanego uchybienia utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. W konsekwencji decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję dotkniętą nieważnością także została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Biorąc pod uwagę, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa (zachodziła przyczyna ich nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) Sąd I instancji powinien oprzeć swoje rozstrzygnięcie na przepisach art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 P.p.s.a. Niezależnie od zarzutu zaprezentowanego powyżej, skarżący kasacyjnie wywodził, że przy wydaniu przez organ odwoławczy decyzji, doszło do naruszenia art. 15 i art. 138 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze bowiem mimo, że organ I instancji przeprowadził postępowanie z kwalifikowanym naruszeniem norm prawa procesowego. W świetle drugiego z powołanych przepisów, organ II instancji powinien uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania, wyjaśnienia w całości lub w znacznej części. Zdaniem skarżącego kasacyjnie potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości zachodzić będzie wówczas, gdy organ I instancji wcale nie przeprowadzi postępowania wyjaśniającego, zaś konieczność przeprowadzenia go w znacznej części wtedy, gdy organ I instancji nie przeprowadzi przeważającej części postępowania. Dotyczyć to będzie również sytuacji, gdy postępowanie wyjaśniające w całości lub w znacznej części zostanie przeprowadzone z istotnym naruszeniem przepisów procesowych. Podjęcie decyzji przez organ I instancji z takimi naruszeniami nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym ponieważ naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W niniejszym przypadku wystąpiły przesłanki uzasadniające wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, gdyż organ I instancji przeprowadził postępowanie z kwalifikowanym naruszeniem norm prawa procesowego. Prezydent Miasta S. bowiem w dniu [...] maja 2010 r. doręczył R. S. zawiadomienie z dnia [...] maja 2010 r. o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji przyznającej mu zasiłek stały wraz z pouczeniem o możliwości składania wyjaśnień i w wglądu do dokumentacji w terminie 7 dni od otrzymania tego pisma. W tym samym dniu skarżący kasacyjnie otrzymał wydaną w dniu [...] maja 2010 r. decyzję w przedmiocie zmiany kwoty decyzji przyznającej mu zasiłek stały. Oznacza to że organ nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu oraz nie umożliwił mu, przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zgromadzonych materiałów. Naruszył zatem art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. Organ odwoławczy nie dostrzegając naruszenia powyższych przepisów i bezpodstawnie utrzymując w mocy decyzję organu I instancji naruszyło art. 15 k.p.a. Naruszenie przez organ odwoławczy powołanych wyżej przepisów winno zatem skutkować uchyleniem przez Sąd I instancji decyzji organów obu instancji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, z uwagi na zaistnienie wskazanych wyżej w postępowaniu administracyjnym uchybień, Sąd I instancji bezzasadnie oparł swoje rozstrzygnięcie nie treści art. 151 P.p.s.a., błędnie uznając, że wniesiona przez R. S. skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, które w niniejszej sprawie nie były usprawiedliwione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może ostać się podnoszony przez skarżącego kasacyjnie zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 P.p.s.a. Nie można bowiem uznać, że Sąd Wojewódzki rozpoznając złożoną przez R. S. skargę winien był stwierdzić nieważność wydanych przez organy obu instancji decyzji. Żadna bowiem z nich nie została wydana z rażącym naruszaniem prawa. Nieuprawnionym jest twierdzenie, że Prezydent Miasta S. wydał decyzję zmieniającą wysokość przyznanego skarżącemu kasacyjnie zasiłku stałego przed zainicjowaniem postępowania administracyjnego w sprawie. W niniejszej sprawie czynnością inicjującą postępowanie administracyjne było zawiadomienie o wszczęciu postępowania datowane na dzień [...] maja 2010 r. Decyzja zaś została wydana przez Prezydenta Miasta S. w dniu [...] maja 2010 r., a więc w terminie późniejszym. Okoliczność, że urząd pocztowy doręczył stronie oba dokumenty w tym samym dniu, nie może skutkować przyjęciem, że decyzja zapadła zanim zostało wszczęte postępowanie. W świetle powyższego nie może się ostać twierdzenie, że organ I instancji dopuścił się w tym kontekście rażącego naruszenia prawa. Tym bardziej nieuzasadnionym jest zatem twierdzenie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając w postępowaniu odwoławczym decyzję, dopuściło się również rażącego naruszenia prawa. Za bezzasadny należy również uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie było podstaw uzasadniających przyjęcie przez Sąd I instancji, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w niniejszym przypadku zobowiązane było, zamiast utrzymać decyzję Prezydenta Miasta S. w mocy, wydać decyzję kasacyjną. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w niezbędnym do wydania decyzji zakresie. Na uwagę w tym miejscu zasługuje, że zakończone decyzją z dnia [...] maja 2010 r. postępowanie dotyczyło zmiany wysokości przyznanego skarżącemu kasacyjnie zasiłku stałego. Kierując się przesłankami określonymi w art. 106 ustawy o pomocy społecznej organ I instancji zobligowany był ustalić sytuacje dochodową R. S., która miała podstawowy wpływ na zmianę uzyskiwanego przez niego świadczenia. Postępowanie wyjaśniające w tej najistotniejszej części zostało przeprowadzone. Organ odwoławczy nie był zatem uprawniony do wydania decyzji kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje przy tym, że Prezydent Miasta S. w toku postępowania administracyjnego dopuścił się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 10 k.p.a. Nie budzi bowiem wątpliwości, że wbrew wymogowi opisanemu w powołanym przepisie nie stworzył stronie warunków czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Samo powoływanie się jednak przez stronę na tego rodzaju uchybienie procesowe nie może wywierać skutku w postaci uznania, że decyzja wydana w pierwszej instancji została wydana bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Aby zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. odniósł zamierzony skutek, strona zobowiązana była wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05). Skarżący kasacyjnie zobligowany był zatem wykazać, że pozbawienie go uprawienia wynikającego z powołanego artykułu, skutkowało niewyjaśnieniem i nieuwzględnieniem przez organ I instancji istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. R. S. tymczasem takich okoliczności nie wskazał, ograniczając się wyłącznie do wytknięcia organowi, iż dopuścił się naruszenia powołanego przepisu. Na uwagę przy tym zasługuje, że skarżący kasacyjnie nie podważył ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji w wydanych przez nie decyzjach. Nie zakwestionował również prawidłowości przeprowadzonej przez Prezydenta Miasta S. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego subsumcji przepisów prawa materialnego na gruncie ustalonego stanu faktycznego. Nie może zatem również budzić wątpliwości, że Sąd I instancji zasadnie nie dopatrzył się w niniejszym przypadku naruszenia przez organy art. 15 k.p.a. bowiem sprawa w przedmiocie zmiany wysokości przyznanego skarżącemu kasacyjnie zasiłku stałego została w istocie rozpoznana dwukrotnie przez organy administracji publicznej zgodnie z wymogami określonymi przez ustawodawcę w powołanym przepisie. Z uwagi na powyższe, nie może także budzić jakichkolwiek zastrzeżeń, że w świetle podniesionych powyżej zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie oddalił – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – wniesioną przez R. S. skargę. Stąd też także i w tym zakresie podniesiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.