I OSK 887/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz, Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski (spr.), Anna Łuczaj, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1010/04 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 marca 2005 r., VI SA/Wa 1010/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 17 października 2003 r. w [...] na ul. [...] przy ul. [...] przeprowadzono kontrolę 5-cio osiowego zespołu składającego się z ciągnika marki MAN 19332 nr rej. [...] oraz naczepy typu WEIGHTLIFTER SK 918 nr rej. [...] przewożącego piasek, stanowiącego własność skarżącego. Pojazdem tym kierował kierowca R. W. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi pojedynczej ciągnika o 4,60 kN oraz przekroczenie dopuszczalnego nacisku na V osi składowej naczepy o 16,70 kN. Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli bez podania powodu odmowy. Decyzją Zarządu Dróg Miejskich w [...] z dnia [...] nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 4.920,00 zł za przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia na trasie [...]. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. nr 51, poz. 607) stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie jest niezgodna z prawem. Zarzucił też nieprawidłowości ważenia z powodu braku legalizacji terenu przez Urząd Miar oraz z uwagi na to, że trzy kontrole w dniach: 10 października 2003 r., 14 października 2003 r. i 17 października 2003 r., przy takiej samej wadze całkowitej, wykazały różne naciski na osie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę zważył, iż art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2086) stanowi, iż korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Pojazdem nienormatywnym natomiast, zgodnie z art. 4 pkt. 25 tej ustawy jest pojazd lub zespół pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi. Dopuszczalne naciski na osie pojazdu określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. nr 32 poz. 262 z późn. zm.). Art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. nr 58 poz. 515 z późn. zm.) nakładają obowiązek takiego umieszczenia ładunku na pojeździe, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę oraz był zabezpieczony przed zmianami położenia. Okoliczność, że przy nieprzekroczonej dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu wskazuje na złe rozmieszczenie ładunku na pojeździe, ewentualnie jego przemieszczenie się w czasie transportu. Z podnoszonego przez skarżącego faktu, że trzy kontrole tego samego zespołu pojazdów przeprowadzone w trzech różnych dniach, na tym samym stanowisku ważenia, przy takiej samej dopuszczalnej masie całkowitej, wykazały różne naciski na osie pojazdu nie możno wyciągnąć wniosku, że ważenie zostało przeprowadzone wadliwie, lecz wskazuje to na różne rozmieszczenie ładunku na pojeździe w poszczególnych dniach. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r., na który powołuje się W. S. w skardze nie ma w tej sprawie znaczenia gdyż kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu została wymierzona skarżącemu na podstawie załącznika nr 1 do ustawy o drogach publicznych. Wysokość kary pieniężnej została ustalona w sposób prawidłowy, zgodny z tym załącznikiem. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. S., który wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Pełnomocnik skarżącego oparła skargę na podstawie naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 9, 68 § 1 i 80 k.p.a. w taki sposób, iż miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zaś art. 8 nakazuje organom administracji prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa. W przedmiotowej sprawie skarżący zarzucił, iż pomiar, w wyniku, którego obciążono go bardzo wysoką opłatą drogową był wykonany nieprawidłowo, w miejscu do tego nieprzystosowanym i nie posiadającym legalizacji zatwierdzonej przez Urząd Miar i Wag. Na żądanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Zarząd Dróg Miejskich przedstawił świadectwa legalizacji wag, którymi dokonano pomiaru oraz protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów w [...] na ul. [...] przy ul. [...]. Protokół ten jednak nie zawiera informacji dotyczących podłoża, na którym ustawione były wagi, jedynie dotyczy pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Zdaniem skarżącego, należy wziąć pod uwagę również fakt, iż kierowca odmówił podpisania protokołu, nie podając, co prawda przyczyn odmowy, ale trudno byłoby przyjąć, iż nie podpisał tego protokołu, bo zgadzał się z ustaleniami w nim zawartymi. Zresztą podpisując go potwierdziłby jedynie, ze został poinformowany o technice najeżdżania pojazdem na wagi i zjeżdżania z nich oraz o tym, że w przypadku kontynuowania jazdy bez zezwolenia grożą mu sankcje karno - administracyjne. Nie ulega jednak wątpliwości, iż kierowca powinien być poinformowany przez kontrolujących o wymaganiach związanych z ważeniem pojazdu i powinien mieć możliwość weryfikacji tych wymagań. Brak w protokole istotnych informacji na temat warunków dokonywania pomiarów. Biorąc pod uwagę, iż opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia są bardzo wysokie, organy administracji przeprowadzać postępowanie administracyjne a szczególnie dowodowe bardzo wnikliwie i dokładnie przestrzegając wszystkich wymogów i gwarancji dla strony obciążonej opłatami wynikającymi z k.p.a. (wyrok NSA z dnia 23 marca 1998 r. II SA 98/98) Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawy w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w § 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczając między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 mogą stanowić: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przy tym przepisów postępowania odnosi się do przepisów p.p.s.a., na podstawie, której orzeka wojewódzki sąd administracyjny. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjna musi wskazać konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną pełnomocnik W. S. zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 7, 8, 9, 68 § 1 i 80 k.p.a. w taki sposób, iż miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Tak postawione zarzuty uznać należy za chybione. Sąd bowiem dokonując oceny legalności zaskarżonego doń aktu administracyjnego czyni to działając na podstawie przepisów wspomnianej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie stosuje Sąd natomiast przy tej kontroli bezpośrednio przepisów k.p.a. Nie można zatem skutecznie postawić wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. Sąd administracyjny nie jest bowiem co do zasady adresatem przepisów k.p.a. Z tego względu na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.