I OSK 901/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant: specjalista Edyta Pacewicz po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1681/13 w sprawie ze skargi D.M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/WA 1681/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D.M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1) oraz stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2). Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] zwolnił D.M. ze służby w Policji. Powyższy rozkaz personalny został wysłany za pośrednictwem poczty na adres zameldowania strony. Przedmiotowa przesyłka, po dwukrotnym awizowaniu, została przez pocztę zwrócona do nadawcy, jako niepodjęta przez adresata w terminie. Organ przyjmując, że doręczenie zastępcze przesyłki było skuteczne, uznał, iż nastąpiło ono w dniu 26 kwietnia 2013 r. W dniu 23 kwietnia 2013 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] wpłynęło pismo D.M., w którym poinformował, że od dnia 4 kwietnia 2013 r. przebywa w Szpitalu [...] [...], mieszczącym się przy ul. [...], w związku z czym nie ma możliwości odbierania korespondencji przesyłanej na jego adres zameldowania na pobyt stały. Podał, aby wszelką korespondencję doręczać mu na adres szpitala. Do w/w pisma załączył stosowne zaświadczenie lekarskie. D.M. po zakończeniu leczenia szpitalnego, pismem z dnia 17 maja 2013 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], składając jednocześnie odwołanie. Wskazał, że powodem uchybienia terminu do wniesienia odwołania był pobyt w szpitalu. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmówił D.M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia podał, że z informacji znajdujących się na przesyłce zawierającej rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] wynika, iż w dniu 12 kwietnia 2013 r., wobec niezastania adresata, przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, a informację o tym fakcie w postaci awiza umieszczono w skrzynce listowej. Przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 22 kwietnia 2013 r., zaś w dniu 26 kwietnia 2013 r., jako niepodjętą w terminie, zwrócono do nadawcy. W ocenie organu w/w rozkaz personalny został adresatowi skutecznie doręczony z dniem 26 kwietnia 2013 r. Komendant Główny Policji przechodząc do kwestii przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania wskazał, że strona, będąc prawidłowo pouczona o obowiązku poinformowania organu o każdej zmianie swojego adresu (pismo z dnia 15 stycznia 2013 r. nr [...]), we właściwym terminie nie zawiadomiła organu o pobycie w szpitalu. Zaświadczenie lekarskie, które zostało wystawione przez Ordynatora Oddziału [...] w dniu 4 kwietnia 2013 r., D.M. nadał w placówce pocztowej dopiero w dniu 19 kwietnia 2013 r. Korespondencja w tej sprawie wpłynęła do Komendy Wojewódzkiej Policji [...] w dniu 23 kwietnia 2013 r. Fakt, że strona dopiero w dniu 23 kwietnia 2013 r. powiadomiła organ o zmianie adresu do doręczeń, nie mógł mieć wpływu na prawidłowość doręczenia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Dla oceny, czy przesyłka została wysłana na właściwy adres, decydująca jest data nadania przesyłki przez organ. Skuteczność dokonania przez stronę zawiadomienia o zmianie adresu dotyczy bowiem wszelkich czynności podejmowanych przez organ już po powzięciu informacji od strony, a więc czynności przyszłych. Organ podał również, iż w aktach postępowania administracyjnego znajduje się zaświadczenie lekarskie potwierdzające fakt przyjęcia D.M. w dniu 4 kwietnia 2013 r. do Szpitala [...]. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także oświadczenia strony z dnia 17 maja 2013 r., wynika jednak, iż wyżej wymieniony w dniu 25 kwietnia 2013 r. w Szpitalu nie przebywał, gdyż w tym dniu w Komendzie Miejskiej Policji [...] odebrał osobiście kartę obiegową, w której zostały podane wszelkie informacje dotyczące decyzji w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji, a także został określony termin rozwiązania z nim stosunku służbowego. W ocenie Komendanta Głównego Policji, skoro D.M. miał świadomość tego, że jego choroba może wymagać długotrwałego leczenia, które uniemożliwi mu normalne funkcjonowanie, np. odbieranie adresowanych do niego przesyłek, a do dnia 23 kwietnia 2013 r. nie podjął żadnych czynności, które ewentualnie zapobiegłyby konsekwencjom wynikającym z zastosowania przez organ art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), to w niniejszej sprawie nie można uznać, że nie dopuścił się on niedbalstwa. Organ podkreślił również, iż wyżej wymieniony informację na temat zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia uzyskał w Komedzie Miejskiej Policji [...] w dniu 25 kwietnia 2013 r. podczas odbioru "karty obiegowej". Z tych względów Komendant Główny Policji stwierdził, że wniosek D.M. z dnia 17 maja 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został złożony po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 58 § 2 K.p.a. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi D.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 w zw. z art. 44 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i przywrócenie go do służby w Policji. Podkreślił, że dopełnił obowiązku informacyjnego o zmianie miejsca swojego pobytu w momencie, kiedy powziął informację, że będzie przebywał w szpitalu przez dłuższy czas. Faktu tego nie zmienia osobisty odbiór "karty obiegowej" w dniu 25 kwietnia 2013 r. Ponadto wskazał na wady decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny tego, czy w jej realiach faktycznych istniały podstawy dla merytorycznego rozpoznawania przez organ wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Procedowanie w przedmiocie przywrócenia terminu jest możliwe w sytuacji, gdy doszło do jego uchybienia. Aby mogło dojść do uchybienia terminu do wniesienia odwołania musiałoby nastąpić skuteczne doręczenie rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem odwołania. W ocenie Sądu pierwszej instancji, analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że organ nie doręczył skarżącemu skutecznie rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Z treści przepisów rozdziału 8 K.p.a., w szczególności z art. 39, art. 40 § 1 i art. 42 § 1 K.p.a., wynika zasada, że doręczeń pism organu należy dokonywać bezpośrednio stronie. Powyższe stanowi gwarancję praw strony i realizuje zasadę oficjalności doręczeń. Od powyższej, generalnej regulacji, ustawodawca dopuścił dwa główne odstępstwa. Mianowicie uznał, że doręczeń można też dokonywać przedstawicielowi ustawowemu strony, pełnomocnikowi, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu. W szczególnych wypadkach dopuścił też możliwość zastosowania fikcji prawnej doręczenia (art. 44 K.p.a.). Przepis art. 44 K.p.a. stanowi wyjątek od reguły. Interpretacja tego przepisu, jak każdego wyjątku, powinna być dokonywana w sposób zawężający, a nie rozszerzający. Z § 1 pkt 1 art. 44 K.p.a. wynika, że w razie niemożności doręczenia pism w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Powyższa regulacja świadczy o tym, że ustawodawca dopuścił możliwość zastosowania instytucji fikcji prawnej doręczenia tylko w przypadku, gdy nie można stronie doręczyć korespondencji w miejscu jej zamieszkania. Niemożność takiego doręczenia będzie występowała tylko w sytuacji, gdy organowi nie będzie znany aktualny adres, pod którym strona przebywa. Ustawodawca w art. 41 K.p.a. stwierdził, że doręczenie korespondencji stronie pod dotychczas znanym organowi adresem, będzie skuteczne tylko w razie uchybienia przez stronę obowiązkowi powiadomienia organu o zmianie adresu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przechodząc od rozważań ogólnych na grunt niniejszej sprawy wskazał, iż jest w niej niesporne, że organ powziął wiadomość o pobycie D.M. pod nowym adresem w dniu 23 kwietnia 2013 r., a za datę skutecznego doręczenia mu na dotychczasowy adres rozkazu personalnego z dnia 10 kwietnia 2013 r. przyjął dzień 26 kwietnia 2013 r. Powyższe ustalenie świadczy o tym, że organ zastosował fikcję prawną doręczenia wyżej wymienionemu rozkazu personalnego w dacie, w której znany był mu już nowy jego adres, pod którym przebywał. Oznacza to, że organ, uznając przedmiotowy rozkaz personalny za prawidłowo doręczony skarżącemu na dawny adres, działał wbrew postanowieniom art. 41 § 2 K.p.a. W sytuacji, gdy skarżący powiadomił organ o nowym adresie pobytu, nie miał on podstaw do uznania, że doręczenie na adres nieaktualny było skuteczne. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skoro rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] nie został skarżącemu skutecznie doręczony, to w sprawie nie doszło do uchybienia terminu dla wniesienia od niego odwołania. Termin ten nie rozpoczął bowiem jeszcze biegu. Zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie dotyczące kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania było zatem przedwczesne. Z tych względów Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 44 § 1-4 K.p.a., poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na bezzasadnym ustaleniu, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji nie został stronie doręczony, a co za tym idzie brak było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia, które to uchybienie wynikało z niewłaściwie przeprowadzonej kontroli prawidłowości w/w postanowienia i w konsekwencji doprowadziło do jego uchylenia; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie okoliczności faktycznych przy rozpoznaniu sprawy, tj. powiadomieniu organu o zmianie adresu dla doręczeń po upływie 14 dni od rzeczywistej zmiany adresu oraz wskazaniu jako adresu dla doręczeń adresu siedziby szpitala, które to okoliczności mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 44 K.p.a. w zw. z art. 42 i 43 K.p.a., poprzez błędną wykładnię tych przepisów, polegającą na ustaleniu, iż powiadomienie organu o zmianie adresu dla doręczeń przerywa bieg doręczenia zastępczego, niwelując jego skutki prawne i obalając fikcję doręczenia. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, lub w przypadku uznania, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył jedynie przepisy prawa materialnego, uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy, poprzez oddalenie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej na wstępie stwierdził, że w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 2619/11 w którym przyjęto, że w przypadku gdy strona informuje organ o zmianie adresu dla doręczeń już po wydaniu decyzji i w trakcie procedury doręczenia zastępczego brak jest przesłanek do uznania, iż na organie ciążył obowiązek ponownego wysłania przesyłki na nowy adres oraz że taka informacja podjęta w trakcie awizowania nie powoduje uchylenia skuteczności doręczenia zastępczego, które jako wcześniej zainicjowane korzysta z pierwszeństwa w realizacji. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że w niniejszej sprawie zawiadomienie przez skarżącego o zmianie adresu nastąpiło na 3 dni przed upływem terminu doręczenia zastępczego. Przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ był związany tym zawiadomieniem, implikuje twierdzenie o jego skuteczności oraz o spełnieniu przez skarżącego obowiązku, o którym mowa w art. 41 § 1 K.p.a. W ocenie Komendanta Głównego Policji, prawidłowa analiza stanu faktycznego, a zwłaszcza sekwencji zdarzeń i zachowań skarżącego, prowadzi do odmiennego wniosku. Spóźnione zawiadomienie, dokonane po wydaniu przez organ decyzji i nadaniu jej w placówce pocztowej, nie korzysta z ochrony prawnej, a tym samym nie może prowadzić do obalenia fikcji doręczenia. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób całkowicie nieuzasadniony przyjął, że nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Pogląd ten oparł na wybiórczej ocenie zebranego materiału dowodowego, z pominięciem istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, tj. spóźnionego powiadomienia organu o zmianie adresu dla doręczeń oraz ustaleniu tego adresu w siedzibie szpitala. Okoliczności te, prawidłowo analizowane, wskazują na celowe działanie skarżącego, zmierzające do utrudnienia, o ile nie uniemożliwienia, zakończenia postępowania. Usankcjonowanie tego typu działania narusza zasady demokracji oraz zasady, jakimi winno kierować się państwo prawa, jak też stoi w sprzeczności z pojęciem sprawiedliwości społecznej. D.M. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i mimo trafności jednego z jej zarzutów nie mogła odnieść skutku zamierzonego przez jej autora. Jako chybiony ocenić należy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Podniesione w nim kwestie dotyczące faktu powiadomienia przez D.M. organu o zmianie adresu dla doręczeń po upływie 14 dni od rzeczywistej zmiany adresu oraz wskazanie jako adresu dla doręczeń siedziby szpitala nie miały znaczenia w sprawie, której przedmiotem była ocena skuteczności doręczenia adresatowi przesyłki w trybie art. 44 K.p.a. Komendant Główny Policji natomiast zasadnie wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał błędnej wykładni art. 44 K.p.a. w zw. z art. 42 i 43 K.p.a., przyjmując, że skoro D.M. w okresie awizowania przesyłki zawierającej rozkaz personalny o zwolnieniu go ze służby w Policji, w dniu 23 kwietnia 2013 r. zawiadomił organ o zmianie od dnia 4 kwietnia 2013 r. adresu z uwagi na przebywanie w szpitalu, to organ nie był uprawniony do stwierdzenia, że doręczenie zastępcze przedmiotowego rozkazu personalnego było skuteczne i nastąpiło w dniu 26 kwietnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela powołany w skardze kasacyjnej pogląd wyrażony przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2619/11 LEX nr 1337403, że zmiana przez stronę adresu w okresie awizowania przesyłki zawierającej decyzję nie może prowadzić do ponownego doręczenia decyzji ze skutkiem w postaci rozpoczęcia po raz wtóry biegu terminu do wniesienia odwołania. Gdy prawidłowo został zastosowany art. 44 K.p.a., adresat decyzji nie może powoływać się na obalenie domniemania doręczenia ustanowionego w tym przepisie. Gdy dochodzi do doręczenia zastępczego nie ma potrzeby ponawiania prób doręczenia decyzji do rąk własnych adresata, a ewentualne nieprawidłowości przy kolejnych doręczeniach pozostają bez wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego. Zauważyć jednak należy, iż w rozpoznawanej sprawie rozważenia wymagała dokonana przez organ ocena skutku prawnego doręczenia, o którym mowa w § 4 art. 44 K.p.a. Z powołanego przepisu wynika, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 – 14 dni, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Użyty w tym przepisie zwrot "uważa się za dokonane" stanowi fikcję doręczenia. Wprowadzenie tzw. fikcji dokonania czynności prowadzi do tego, że z upływem terminu określonego w przepisie następuje wskazany w ustawie skutek, w tym wypadku doręczenie decyzji. Terminy określone w Kodeksie postępowania administracyjnego oblicza się w sposób wskazany w art. 57 K.p.a. – w przypadku dni – § 1 art. 57 K.p.a. W niniejszej sprawie z adnotacji operatora pocztowego umieszczonych na kopercie, w której przesłany został skarżącemu rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] wynika, że przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana – pierwszy raz w dniu 12 kwietnia 2013 r. i drugi raz w dniu 22 kwietnia 2013 r. Upływ ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 pkt 1 art. 44 K.p.a. następował w dniu 26 kwietnia 2013 r. o północy. Data ta była również ostatnim dniem, w którym skarżący mógł podjąć przedmiotową przesyłkę. Tymczasem z pieczęci widniejącej na kopercie wynika, że operator pocztowy dokonał zwrotu w/w przesyłki w dniu 26 kwietnia 2013 r., a więc w trakcie trwania terminu do jej podjęcia, mimo, że mógł to uczynić dopiero w dniu następnym. Oznacza to, że w niniejszej sprawie doręczenie zastępcze przesyłki w trybie art. 44 K.p.a. było nieprawidłowe. Komendant Główny Policji błędnie zatem uznał, że rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] został D.M. skutecznie doręczony w dniu 26 kwietnia 2013 r. Tymczasem skoro nie nastąpiło skuteczne doręczenie wyżej wymienionemu przedmiotowego rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania i nie można było stwierdzić, że doszło do uchybienia tego terminu. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uchylił zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Uwzględniając przedstawioną ocenę prawną, Komendant Wojewódzki Policji [...] będzie zobowiązany do powtórnego doręczenia D.M. rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.