I OSK 906/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2197/12 odrzucającego skargę M. B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem uchwały w sprawie odmowy zakwalifikowania wniosku o zawarcie umowy najmu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. M. B. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem uchwały w sprawie odmowy zakwalifikowania wniosku o zawarcie umowy najmu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2197/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że będąca przedmiotem skargi uchwała Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] października 2012 r. nr [...]nie mieści się we wskazanym w art. 3 § 2 p.p.s.a. katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Sąd zauważył, że zaskarżona uchwała stanowiąca odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi jedynie wymóg formalny do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Sąd powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r., II OSK 1724/06, w którym wyrażono podobne stanowisko. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł M. B. Postanowienie zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie: 1) art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na podstawie przyjęcia, że zaskarżona uchwała nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz że z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne; 2) art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi naruszające na zasadzie analogii zasadę dwuinstancyjności postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia i dlatego podlegała oddaleniu. W niniejszej sprawie w pełni należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem uchwały w sprawie odmowy zakwalifikowania wniosku o zawarcie umowy najmu nie należy do żadnego z aktów wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a., podlegających kognicji sądu administracyjnego. Jak bowiem trafnie zauważył Sąd I instancji, zaskarżona uchwała, będąca jedynie odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stanowi spełnienie wymogów formalnych do wniesienia skargi i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Przedmiotem zaskarżenia może być bowiem uchwała Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. Stosownie zaś do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 142 poz. 1951 z póź. zm.) jej zaskarżenie musi być poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zaskarżonym postanowieniem odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalną skargę M. B. Z uwagi na powyższe nie mógł również odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z powyższych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.