I OSK 955/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia del. WSA Wojciech Mazur (spr.), Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1536/06 w sprawie ze skargi A. B. na odmowę udzielenia akredytacji przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. w przedmiocie informacji prasowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1563/06 wydanym na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. B. na odmowę udzielenia akredytacji przez [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. ( w przedmiocie informacji prasowej). Postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W maju 2006 r. skarżący A. B. korzystając z elektronicznych form przekazu wystąpił do [...] Spółka z o.o. o udzielenie akredytacji na odbywający się w terminie 6 – 7 lipca 2006r. [...] Festiwal. Tą samą drogą uzyskał w dniu [...] czerwca 2006r. od przedstawiciela organizatora tj. od P. W. pismo informujące o odmowie udzielenia akredytacji. Podstawą negatywnej dla strony "decyzji" było stwierdzenie, że z uwagi na ograniczoną liczbę akredytacji nie może być mu ona przyznana. Wobec takiego stanowiska w rozmowie telefonicznej z P. W. skarżący zażądał doręczenia mu w terminie trzech dni odmowy w formie pisemnej, a żądanie to powtórzył przesyłając wiadomość na adres służbowy jej poczty elektronicznej. W odpowiedzi przesłanej tą samą drogą w dniu [...] czerwca 2006 r. działająca w imieniu [...]. P. W. stwierdziła, że ograniczenia techniczne uniemożliwiają akredytacje dla wszystkich dziennikarzy. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego A. B. wyjaśnił, że jej przedmiotem czyni decyzję wydaną w dniu 6 i 14 czerwca 2006 r. przez P. W., działającą w imieniu [...] Sp. z o.o. odmawiającą mu akredytacji na [...] Festiwal. Wyjaśnił, że swoje uprawnienia wywodzi z prawa prasowego, bowiem jako wydawca książek (A. B., Wydawnictwo Niezależne) prowadzi oficjalne strony internetowe, na których zamieszcza bieżące informacje, które stanowią zarazem uzupełnienie wydanych przez niego pięciu publikacji książkowych o charakterze encyklopedycznym i historycznym. W skardze postawił zarzut naruszenia przepisów art. 4 ust. 3 i ust. 4, art. 11 ust. 3 i art. 12 ustawy Prawo prasowe ( Dz. U. z 1984r. Nr 5, poz. 24 ze zm., zwana dalej Prawo prasowe), polegającego w szczególności na bezpodstawnej i nieuzasadnionej odmowie udzielenie akredytacji oraz niezachowaniu formy pisemnej wymaganej dla decyzji odmawiającej ( akredytacji ). Wskazując na te uchybienia skarżący wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 8 listopada 2007 r. z akt niniejszej sprawy wyłączono na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej, jako p.p.s.a) skargę A. B. na decyzję [...] z siedzibą w G. i sprawa ta została zarejestrowana pod numerem II SA/Wa 1885/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po przeprowadzeniu rozprawy postanowieniem z 28 kwietnia 2008 r. odrzucił skargę A. B.. W uzasadnieniu postanowienia Sąd mając na uwadze treść art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe wskazał, ze skarga do sądu administracyjnego przysługuje w sytuacji, gdy – po pierwsze – został złożony wniosek o udzielenie informacji przez podmiot należący do kategorii "prasa", po drugie, – gdy wniosek ten dotyczył informacji prasowej i po trzecie, – gdy odmówiono udzielenia informacji, nie zachowując wymogów formy tej odmowy. Biorą powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że w pierwszej kolejności obowiązany był do ustalenia, czy skarżący A. B. jest podmiotem należącym do kategorii "prasa" oraz czego dotyczył złożony wniosek (czy dotyczył informacji prasowej). Sąd ustalił, iż skarżący A. B. jest wydawcą książek. Prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A. B., Wydawnictwo Niezależne. W ciągu ostatnich pięciu lat wydał kilka publikacji książkowych o charakterze encyklopedycznym i historycznym, wydania te stale uaktualnia poprzez umieszczanie dodatkowych informacji (newsy, fotografie, przekazy tekstowe) na prowadzonych przez siebie oficjalnych stronach internetowych. Aktualizacji publikacji oraz informacji znajdujących się na stronach internetowych skarżący dokonuje periodycznie. Sąd podkreślił, że rozpowszechnianie wiadomości w ten sposób ma charakter masowy i dostępny jest dla nieokreślonej grupy odbiorców. Zdaniem Sądu skoro w ramach prowadzonej działalności skarżący samodzielnie redaguje, tworzy i przygotowuje materiały, a ponadto w jego gestii pozostaje publikacja opracowanych materiałów i całokształt działalności redakcji, to tym samym skupia on trzy wymienione w prawie prasowym funkcje (art. 7 ust. 2 pkt 5,6 i 7 ustawy Prawo prasowe) tj. dziennikarza, redaktora i redaktora naczelnego. Zatem jego działalność mieści się w pojęciu "prasa" . Przechodząc do analizy treści wniosku skarżącego Sąd zauważył, iż wystąpił on do [...] Spółka z o.o. o udzielenie akredytacji na [...] Festiwal. W skardze do Sądu uznał natomiast, że odmowa udzielenia akredytacji stanowi w istocie odmowę udzielenia informacji prasowej i tę uczynił przedmiotem skargi. Za istotne uznał, więc Sąd ustalenie, czym jest akredytacja dziennikarska i w jakiej relacji pojęcie to pozostaje wobec pojęcia "informacji prasowej". Wobec braku definicji legalnej pojęcia "akredytacji dziennikarskiej" Sąd stwierdził, że rozumienie tego terminu należy przyjąć w ujęciu, w jakim funkcjonuje w języku potocznym. Powołując się na słownikową definicje tego pojęcia Sąd stwierdził, że jest to nic innego jak zgoda organizatora imprezy uprawniająca do udziału w niej na ściśle określonych warunkach, co do zasady szerszych od uprawnień publiczności. Akredytacja daje prawo wstępu na imprezę poza wydzielone dla publiczności miejsca, umożliwiając dziennikarzom bezpośrednie zapoznanie się z jej przebiegiem, łącznie z możliwością na jej utrwalenie. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 Prawa prasowego informacja prasowa stanowi udzielaną prasie przez przedsiębiorców i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałających w celu osiągnięcia zysku, informację o ich działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prywatności. Z tak ujętej definicji wynika zdaniem Sądu, że informacja jest udzielana o działalności tych podmiotów, a z brzmienia art. 4 ust. 3 tej ustawy wynika, że tego rodzaju informacja udzielana jest na wniosek i to wniosek skonkretyzowany, tzn. wniosek ze ścisłym oznaczeniem zakresu żądanej informacji prasowej. Dokonując analizy obu pojęć Sąd stwierdził, że jakkolwiek precyzując skargę skarżący podał, że jej przedmiotem czyni odmowę udzielenia informacji prasowej i niezachowanie wymogów formy tej odmowy przez [...] Sp. z o.o. to ze sprawy wprost wynika, że jego wniosek nie dotyczył udzielenia informacji prasowej, lecz udzielenia akredytacji dziennikarskiej, czyli niewyrażenia zgody przez organizatora imprezy na kwalifikowany udział w niej skarżącego. Konkludując Sąd stwierdził, że "akredytacja" jest pojęciem odmiennym od pojęcia "informacja prasowa", co jednocześnie oznacza, że odmowa jej udzielenia nie jest tożsama z odmową udzielenia informacji prasowej. Wniosek o udzielenie akredytacji stanowi oznakę zainteresowania i chęci udziału prasy w konkretnym wydarzeniu zaś wniosek o udzielenie informacji prasowej sprowadza się do uzyskania danych dotyczących faktów i zdarzeń z działalności zobowiązanego do udzielenia informacji. Podstawowa zaś różnica zdaniem Sądu wynika z tego, że informacji prasowej nadano reżim regulacji ustawowej (art. 4 ust. 4 ustawy Prawo prasowe) zaś kwestia akredytacji nie została uregulowana przez prawo, tak, co do samego pojęcia, jak i co do kwestii szczegółowych. Przyjmując, zatem, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontrolowania odmowy udzielenia akredytacji na podstawie ustawy Prawo prasowe, jak też ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę, jako niedopuszczalną. A. B. zastępowany przez pełnomocnika złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r. zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 4 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo prasowe w wyniku uznania, że wniosek skarżącego o wstęp na festiwal nie jest formą wniosku o udzielenie informacji prasowej, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a poprzez niezasadne odrzucenie skargi w wyniku nietrafnego przyjęcia, że sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądów administracyjnych oraz art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 166 p.p.s.a poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i w konsekwencji bezzasadne odrzucenia skargi. Ponadto na podstawie art. 191 p.p.s.a zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2008 r. o oddaleniu wniosku strony skarżącej o połączenie przedmiotowej sprawy ze sprawą II SA/Wa 1885/07. Na podstawie art. 176 p.p.s.a wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, ze nietrafny jest pogląd Sądu I instancji o wzajemnych relacjach pomiędzy pojęciem informacji prasowej oraz pojęciem akredytacji. Stanowisko to zdaniem autora skargi kasacyjnej nie uwzględnia ścisłego związku, jaki zachodzi pomiędzy uzyskaniem akredytacji, a możliwością pozyskiwania informacji prasowych przez podmioty, którym przysługuje przymiot prasy. Powołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 19.04.1998 r. sygn. akt II SA 304/98 oraz wyrok z 19.09.2001 r. sygn. akt II S 948/01) podniesiono, że wolność prasy i innych środków społecznego przekazu, prawo obywateli do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej wymagają kwalifikowania do szczególnie wyjątkowych przypadków odmowy udzielania środkami społecznego przekazu takich informacji i wglądu do łączących się z nimi dokumentów. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną regulacja prawa do informacji w polskim systemie prawnym charakteryzuje się swoistym dualizmem; inny jest zakres tego prawa przysługujący podmiotom nie należącym do sektora prasy, inny natomiast – szerszy podmiotom do tego sektora zaliczającym się. Przywołując treść art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe podniesiono, że ustawa nie uzależnia realizacji prawa do informacji dziennikarskiej od możliwości wyboru przez przedsiębiorcę, komu tej informacji zechce udzielić. W przedmiotowej zaś sprawie doszło do nieuzasadnionej odmowy udzielenia skarżącemu akredytacji, choć wniosek o nią został złożony w celu bieżącego informowania o przebiegu festiwalu na stronach internetowych wydawnictwa. Z powyższego skarżący wywiódł, że odmowa akredytacji na jego rzecz, jako osoby prowadzącej działalność dziennikarską polegającą na redagowaniu internetowego serwisu muzycznego stanowiła odmowę wykonania przez [...] sp. z o.o. ustawowego obowiązku udzielania prasie wszelkich informacji związanych z jej działalnością. Wniosek ten zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną miał charakter skonkretyzowany i szczegółowy oraz określał zakres żądanej informacji, dotyczył, bowiem jednostkowego, ściśle sprecyzowanego festiwalu. Dotyczył on również sfery działalności spółek z grupy [...]. W konkluzji stwierdzono, że odmowa udzielenia akredytacji stanowi w istocie odmowę udzielenia informacji prasowej, gdyż udział w festiwalu umożliwia zbieranie informacji o faktach mających na nim miejsce. Odnosząc się do zarzutu nietrafności postanowienia Sądu o oddaleniu wniosku strony skarżącej w przedmiocie połączenia sprawy niniejszej ze sprawą II SA/Wa 1885/07 podniesiono, że Sąd naruszył obowiązującą w ramach postępowania sądowoadministracyjnego zasadę skargowości stanowiącą, iż wszczęcie tego postępowania może nastąpić wyłącznie na wniosek uprawnionego podmiotu, a takiej intencji i zamiarów skarżący nie miał. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] sp. z o.o. zakwestionowała możliwość zaskarżenia w drodze skargi kasacyjnej postanowienia o oddaleniu wniosku o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą II SA/Wa 1885/07 jako niekończącego postępowania w sprawie. Za pozbawiony logiki spółka uznała zarzut skargi kasacyjnej, iż wstęp do jakiegokolwiek miejsca stanowi wniosek o udzielenie informacji o czyjejś działalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Na podstawie art. 174 p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje skargę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez ten Sąd wyznacza sama strona wnosząca skargę kasacyjną poprzez konstrukcję podstaw kasacyjnych. Wnosząca skargę kasacyjną strona, kwestionująca orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązana jest wskazać przepisy, które w jej ocenie zostały naruszone (vide wyrok w składzie 7 sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r. w sprawie sygn. akt I OPS 4/05, ONSAiWSA 2/2006, poz. 39). Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie naruszonych przepisów następuje poprzez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie powołuje ustawowe podstawy zaskarżenia, jednak podniesione w niej zarzuty odnośnie naruszenia prawa materialnego nie są trafne, niektórym natomiast zarzutom prawa procesowego nie można odmówić zasadności, jednakże nie mają one wpływu na wynik sprawy. Podstawowym problemem, który należało rozstrzygnąć w niniejszym postępowaniu i który w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji został szczegółowo omówiony, łącznie z poglądami doktryny jest kwestia, czy wniosek o udzielenie akredytacji, który złożył skarżący w formie elektronicznej jest wnioskiem o udzielenie informacji prasowej na podstawie art. 4 ust. 1 Prawa prasowego, a więc zakresu przedmiotowego stosowania w/w przepisu. Problem właściwości podmiotowej po stronie skarżącego nie nasuwa bowiem wątpliwości, jest to podmiot należący do kategorii pojęciowej prasa a więc spełniona jest przesłanka ustawowa, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy i Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela argumentację przedstawioną w tym zakresie w uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sposób szeroki i wyczerpujący z powołaniem na orzecznictwo sądowe oraz poglądy przedstawione w literaturze. Stanowisko pojęcia "prasa" dotyczące również przekazu internetowego przedstawione w postanowieniu Sadu Najwyższego z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt IV KK 174/07 ( LEX nr 287505 ) jest czytelne i jego stosowanie nie powinno nastręczać żadnych wątpliwości, gdyż podstawową kwestią jest "periodyczne rozpowszechnianie publikacji". Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii spornej tj. zakresu przedmiotowego stosowania art. 4 ust. 1 Prawa prasowego a więc odpowiedzi na pytanie; czy wniosek o akredytację na imprezę publiczną organizowaną przez podmioty wymienione w tym przepisie spełnia kryteria wniosku o udzielenie prasie informacji o swojej działalności? Pojęcie akredytacji jak słusznie zauważył wojewódzki sąd administracyjny nie jest pojęciem zdefiniowanym w polskim ustawodawstwie, jednakże jest pojęciem powszechnie używanym nie tylko w środowisku mediów, ale również potocznie. Powołana w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia definicja akredytacji przedstawiana w literaturze to: "udzielenie zgody dziennikarzowi na przekazywanie korespondencji z imprez publicznych itp." Takie określenie akredytacji, to wyrażenie zgody przez organizatora imprezy publicznej na udział w niej na ściśle określonych warunkach, szerszych z reguły niż udział publiczności na podstawie karty wstępu na imprezę. Udzielanie akredytacji to nic innego jak prawo organizatora do określenia dla pewnej ograniczonej ilościowo grupy przedstawicieli mediów warunków udziału w imprezie obejmujących min. wejście na teren imprezy, określenie strefy poruszania się, możliwości kontaktu z wykonawcami, robienie zdjęć itp. Są to, zatem uprawnienia, które można nazwać "technicznymi" istniejące obiektywnie przy każdoczesnym organizowaniu imprezy publicznej i trudno uznać, iż odmowa udzielenia akredytacji z przyczyn technicznych np. ograniczonej liczby miejsc stanowi odmowę udzielenia informacji prasowej. Powszechnie znanym jest fakt, że przy organizowaniu imprez o dużym rozgłosie medialnym, zainteresowanie akredytacją kilkakrotnie przewyższa ilość miejsc przeznaczonych przez organizatora dla mediów, trudno, zatem przyjąć, iż przedstawiciele mediów, którzy nie otrzymali akredytacji otrzymali odmowę udzielenia informacji prasowej a tym samym musieliby taką odmowę otrzymać na żądanie w formie pisemnej jak o tym stanowi art. 4 ust. 3 Prawa prasowego. Odmowę udzielenia akredytacji, należy uznać za uprawnienie organizatora imprezy publicznej do swobodnego wyboru przedstawicieli mediów zainteresowanych udziałem w niej na uprzywilejowanych warunkach i takie prawo nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W formularzu o akredytację, który ukazał się w formie elektronicznej na organizowaną w dniach 6-8 lipca 2006 r. w G. imprezę pod nazwą "[...]" była zawarta informacja o limitowanej liczbie akredytacji. Uwzględniając określony w art. 61 ust. 2 Konstytucji RP zakres prawa do informacji należy stwierdzić, że realizacja uprawnień prasy do uzyskania informacji następuje więc przez podanie jej określonej wiadomości lub udostępnienia w stosownym trybie żądanych dokumentów (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2000 III ARN 64/00 LEX 46140). Zatem złożony wniosek o udzielenie informacji o działalności podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 Prawa prasowego musi być również skonkretyzowany i przedstawiać zakres żądanej informacji lub dostępu, do jakich dokumentów wnioskodawca żąda, takiej formy nie spełnia wniosek o akredytację na imprezę publiczną organizowaną przez w/w podmiot, który jest wnioskiem o wyrażenie przez organizatora zgody na udział w imprezie publicznej na uprzywilejowanych warunkach. Błędne jest stanowisko przedstawione w skardze kasacyjnej, iż wniosek skarżącego złożony w formie elektronicznej szczegółowo przedstawiał zakres żądanej informacji. Dlatego też wniosek w tak określonym przez skarżącego zakresie pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego wynikającą z art. 4 ust. 4 Prawa prasowego. Za słuszny natomiast należy uznać wniosek skarżącego zawarty w skardze kasacyjnej a dotyczący postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2008 w przedmiocie oddalenia wniosku skarżącego o połączenie przedmiotowej sprawy ze sprawą II SA/Wa 1885/07. W złożonej skardze, jako stronę przeciwną wskazano [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., która to zdaniem skarżącego była organizatorem imprezy pod nazwą "[...]", dopiero w odpowiedzi na skargę wskazano, iż organizatorem imprezy był inny podmiot [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. ul. [...] Pismem z dnia 13 listopada 2006 r. skarżący, jako stronę przeciwną wskazał także [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. ( k. 60 ). Zarządzeniem z dnia 8 listopada 2007 r. ( k. 120 )z przedmiotowej sprawy sprawy wyłączono na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a. skargę na decyzję [...] z siedzibą w G. i sprawę tę zarejestrowano jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia pod numerem II SA/Wa 1885/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił także z urzędu, iż w chwili wydawania zaskarżonego orzeczenia siedziba spółki [...] uległa zmianie i jest taka sama jak spółki [...] W. ul. [...] Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2008 r. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego o połączeniu obydwu spraw. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony wyżej stan faktyczny wypełnia przesłanki wymienione w art. 111 § 1 p.p.s.a. i nie było żadnych przeszkód ażeby te sprawy rozstrzygnąć łącznie, gdy już je rozdzielono zarządzeniem z dnia 8 listopada 2007 r., gdyż na dzień orzekania obydwie spółki miały tę samą siedzibę i nie mogło być wątpliwości w przedmiocie właściwości sądu administracyjnego. Jednakże powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ sprawa II SA/Wa 1885/07 została już rozpoznana i w dniu 30 października 2008 r. zostanie w niej ogłoszone orzeczenie. Skarżący mógł mieć wątpliwości, kto faktycznie jest organizatorem imprezy, gdyż z informacji umieszczonej w Internecie wprost to nie wynikało, a wskazany kontakt wskazywał na siedzibę organizatora w Warszawie. Ponadto skarżący, jako przedmiot skargi wskazywał jedną czynność a mianowicie odmowę udzielenia informacji prasowej poprzez odmowę udzielenia akredytacji na konkretną imprezę publiczną i ta kwestia powinna zostać rozstrzygnięta w jednym postępowaniu. Niezasadnie jest także stanowisko przedstawione przez [...] sp. z o.o. z siedziba w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż na podstawie art. 191 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje na wniosek strony wyłącznie postanowienia kończące postępowanie w sprawie a takim nie jest postanowienie o odmowie połączenia spraw będące przedmiotem zaskarżenia w skardze kasacyjnej. Tak przedstawiona wykładnia art. 191 p.p.s.a. jest nieuprawniona, z treści powyższego przepisu wynika, iż kognicją sądu kasacyjnego mogą być objęte postanowienia wydane w toku postępowania , na które nie służyło zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając złożony w tym zakresie wniosek nie wydaje odrębnego postanowienia, wyrażającego ocenę niezaskarżonego postanowienia, ale swoje stanowisko przedstawia w uzasadnieniu. Skuteczność złożonego wniosku zależy oczywiście od wykazania, iż wydane postanowienie miało wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.