I OZ 1113/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 528/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi S. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: oddalić zażalenie. 2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania sprecyzowanego w sentencji rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji. W jego uzasadnieniu podał, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., jest jej niewykonanie do czasu rozpatrzenia wniosku. Wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu nie ma zatem zastosowania w sytuacji, gdy rozkaz personalny objęty skargą został już zrealizowany. Nie można bowiem spowodować odwrócenia już zaistniałych następstw wykonania takiego rozkazu personalnego. Sąd meriti uznał, że podniesiona przez skarżącego okoliczność utraty możliwości zarobkowania oraz płynności finansowej nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania takiego rozkazu personalnego, bo są to naturalne następstwa rozkazu o zwolnieniu ze służby. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S. C., postulując jego zmianę w całości poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu personalnego, ewentualnie z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucił mu naruszenie przepisu postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez błędne uznanie, iż nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego skutkuje dla skarżącego niepowetowaną szkodą, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu zażalenia wskazano przede wszystkim na ekonomiczne skutki wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego dla skarżącego, skutkujące zwolnieniem z pracy i utratą źródła utrzymania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Sąd administracyjny nie bada w tym postępowaniu zasadności samej skargi, legalności zaskarżonego aktu, ocenia natomiast trafność zastosowania w konkretnym przypadku instytucji tzw. ochrony tymczasowej na czas kontroli przez sąd zgodności z prawem danego aktu administracji w ramach głównego postępowania sądowoadministracyjnego i zasadność wydania w tym zakresie stosownego orzeczenia. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, bo nim generalnie spoczywa ciężar wykazania ustawowych wymogów. Odnosząc się do argumentów podniesionych we wniosku i zażaleniu należy stwierdzić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego, w sytuacji gdy został on już zrealizowany (przynajmniej co do zasady), a więc wówczas gdy wywołał już skutki prawne. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. Oczywiście chodzi tylko o tymczasową akcję, bo zagadnienie jest inne w przypadku uwzględnienia skargi i jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Takie wszak działanie jest wykluczone na tym etapie sprawy. Należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie skarżący został już zwolniony ze służby. Zatem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania rozkazu personalnego jest w takim przypadku bezprzedmiotowe, nie ma bowiem możliwości odwrócenia dokonanych już czynności w ramach ochrony tymczasowej. Skutki kwestionowanego przez skarżącego rozkazu personalnego zwalniającego go ze służby mogą być zatem zniwelowane jedynie przez pozytywne dla skarżącego orzeczenie uwzględniające jego skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu (p. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08, publ. CBOSA). W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania jego wykonania, a zażalenie nie zdołało tej konkluzji podważyć. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2