I OZ 1598/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1334/16 o odrzuceniu skargi M.J. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 17 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji postanawia oddalić zażalenie. Pismem z dnia 27 maja 2016 r. (data wpływu do Sądu w dniu 7 lipca 2016 r.) M.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę wskazując, że jej przedmiotem jest "zwrot nieruchomości położonej w rejonie ulic [...] pgr. [...] kat. [...] o pow. [...] m kw.". Do skargi dołączyła decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 17 listopada 2009 r. nr [...]. Sprawa zarejestrowana została pod sygn. II SAB/Rz 60/16. Zarządzeniem z dnia 8 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wezwał M.J. do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jednoznaczne i precyzyjne wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, której dotyczy skarga z dnia 27 maja 2016 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, M.J. oświadczyła, że jej skarga dotyczy decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 17 listopada 2009 r. nr [...] w zakresie niewykonania oceny przesłanek warunkujących zwrot nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowienie z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1334/16 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie, jak sprecyzowała sama skarżąca, przedmiotem jej skargi jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia 17 listopada 2009 r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy została ona doręczona skarżącej w dniu 19 listopada 2009 r. Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wobec treści art. 83 § 2 P.p.s.a., upływał zatem w dniu 21 grudnia 2009 r. Tymczasem skarga została wniesiona do Sądu w dniu 2 czerwca 2016 r. (data złożenia skargi w siedzibie Wojewody Podkarpackiego – k. 3 akt sądowych), a więc po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., wniesienie skargi po terminie skutkuje odrzuceniem skargi. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zauważył, że sama skarżąca przyznała, iż decyzji Wojewody z dnia 17 listopada 2009 r. nie zaskarżała, gdyż "przyjęła ją w dobrej wierze i czekała na decyzję Wojewody jako organu właściwego", a jej żądanie dotyczy "niewykonania oceny przesłanej warunkujących zwrot nieruchomości". Podkreślił, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż po wydaniu decyzji z dnia 17 listopada 2009 r. i otrzymaniu prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. II SA/RZ 893/09, Wojewoda Podkarpacki podjął czynności zmierzające do uzyskania oświadczenia w zakresie oceny złożonego przez M.J. wniosku (pismo z dnia 15 czerwca 2010 r.). Po uzyskaniu odpowiedzi od samej skarżącej (pismo z dnia 28 czerwca 2010 r.), iż jej wniosek dotyczy zwrotu działki nr [...] o pow. [...] ha oraz działki nr [...] o pow. [...] ha, sprawa została przekazana do rozpoznania przez organy właściwe w sprawie. Mianowicie wniosek dotyczący zwrotu dawnej pgr [...] w gm. kat. [...] (wchodzącej obecnie w skład działek nr [...] obr. [...], stanowiących własność Gminy [...] w użytkowaniu osób prawnych) przekazany został Staroście [...], celem załatwienia, natomiast część wniosku dotyczącego pgr. [...] przekazano do rozpoznania Prezydentowi Miasta [...]. W tej sytuacji to do tych organów, którym sprawa została przekazana, tj. do Starosty [...] oraz do Prezydenta Miasta [...], winna zwrócić się skarżąca celem uzyskania informacji, na jakich etapach są prowadzone przez te organy postępowania dotyczące zwrotu nieruchomości. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia M.J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraziła niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a., skarżąca był zobowiązana wnieść skargę do Sądu pierwszej instancji, za pośrednictwem organu, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia jej rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję doręczono skarżącej w dniu 19 listopada 2009 r. Ostatni dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi upływał zatem, biorąc pod uwagę treść art. 83 § 2 P.p.s.a., w dniu 21 grudnia 2009 r. Skarżąca złożyła skargę w dniu 2 czerwca 2016 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, przewidzianego do jej wniesienia, co musiało skutkować jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Należy również wyjaśnić skarżącej, iż podnoszone przez nią w uzasadnieniu zażalenia okoliczności, dotyczące niedokonania przez organ oceny przesłanek warunkujących zwrot nieruchomości, nie mają wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia, bowiem ma ono charakter wyłącznie procesowy. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia i nie dokonywał jej merytorycznej oceny. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.