I OZ 1889/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 553/17 o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 553/17 w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 553/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku K.J., odmówił uzupełnienia wyroku z dnia 12 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 553/17, w sprawie z jego skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. W uzasadnieniu Sąd ten podał, że wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 553/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co treści decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...], skargę oddalił. Odpis sentencji wyroku doręczony został skarżącemu w dniu 16 czerwca 2017 r. Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2017 r., jak wynika z jego treści, K. J. wystąpił do Sądu o uzupełnienie wyroku na podstawie art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. Skarżący wniósł o "przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w sprawie wniesionej skargi sądowoadministracyjnej, która to skarga co najmniej w znacznym zakresie nie została rozpoznana w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co można już wywieść z samej sentencji wyroku". Skarżący zauważył, iż treść wyroku wskazuje na pominięcie - wiążącego organy Policji - prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 oraz podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia art. 153, art. 170 p.p.s.a. oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przedłożonymi do akt sprawy zaświadczeniami KWP w Rzeszowie i KWP w Gorzowie Wielkopolskim, a także pominięcie utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym prawo policjanta w stanie spoczynku do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest prawem konstytutywnym, co potwierdza § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 919). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przytaczając treść art. 157 p.p.s.a., odmówił uzupełnienia wyroku. Sąd ten podał, że z przepisu tego wynika, iż strona może domagać się uzupełnienia wyroku, jeśli zachodzi jedna z dwóch okoliczności: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku zatem wyrok może zostać uzupełniony, gdy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi. Decydujący w tym względzie ma zakres zawisłości prawnej, o którym przede wszystkim decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiący podstawowy element kształtujący zakres sądowej kontroli aktów administracyjnych (decyzji, postanowień, innych czynności z zakresu administracji publicznej). W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Z gramatycznej wykładni przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. J. Jagielski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 561). Uzasadnienie orzeczenia podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por: postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10, publ. CBOSA). Sąd I instancji podał, że w rozpoznawanej sprawie K. J. w skardze w sposób wyraźny i niebudzący żadnych wątpliwości określił przedmiot zaskarżenia, wskazując, że zaskarża postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co treści decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...], wnosząc o jego "wyeliminowanie z obrotu prawnego oraz o równoczesną kontrolę utrzymanego w mocy zaskarżonym orzeczeniem postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] i w razie zasadności również wyeliminowanie go z obiegu prawnego, oraz w zależności od orzeczenia sądowego przekazanie sprawy celem ponownego i właściwego rozpoznania i załatwienia przez właściwy organ". Podkreślił, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, którą w tym wypadku była kwestia skontrolowania zgodności z prawem ww. postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...], i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 r., oddalił skargę na ww. postanowienie uznając, że nie narusza ono prawa. W rozpoznawanym w niniejszej sprawie wniosku K.J., powołując art. 157 p.p.s.a., wniósł o "przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w sprawie wniesionej skargi sądowoadministracyjnej, która to skarga co najmniej w znacznym zakresie nie została rozpoznana w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co można już wywieść z samej sentencji wyroku". W ocenie Sądu I instancji, tego rodzaju wniosek wykracza poza instytucję uzupełnienia wyroku i zmierza w istocie do zakwestionowania jego treści, co skarżący może uczynić jedynie w postępowaniu odwoławczym. Sąd I instancji, oddalając wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 r. skargę K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a tym samym, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd I instancji podał, że nie miał obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zajął w tym orzeczeniu. W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy "celem ponownego i właściwego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji". W uzasadnieniu podniósł, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, albowiem należy w sposób właściwy przeprowadzić postępowanie sądowe w zakresie wniesionej skargi sądowoadministracyjnej, w okolicznościach, w których w związku z podniesionymi zarzutami dla uzupełnienia, sąd niesłusznie je pominął, pomijając zarzuty i wnioski, w żadnym zakresie do nich się nie odnosząc, a jedynie dokonując własnego stanowiska dla podtrzymania niekompletnego i niewłaściwie przeprowadzonego od samego początku postępowania sądowego, od wpływu skargi do sądu i czynności przedprocesowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a,. stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Powyższe oznacza, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11). W rozpatrywanej sprawie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.J., uznając ją za niezasadną. Sąd ten nie miał obowiązku zawarcia w tym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy, a Sąd I instancji rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Tym samym, Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił jego uzupełnienia. Natomiast, jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem Sądu I instancji, co wynika z treści wniosku jak i z zażalenia, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.