I OZ 201/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 1052/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 31 października 2023 r. znak: GN-III.7581.211.2021.AW w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia części nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 1052/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu wniosku S. S. (dalej: Skarżący), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z 31 października 2023 r. znak: GN-III.7581.211.2021.AW w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia części nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżący nie przedstawił odpowiednich argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu I instancji, akta administracyjne sprawy przeczą tezom Skarżącego. W aktach tych znajdują się bowiem rzuty parteru oraz sutereny spornego budynku, z których wynika, że ustalona w załączniku skarżonej decyzji droga dojścia do spornego pomieszczenia została wytyczona przez drzwi w ścianie zewnętrznej, dalej przez drzwi wewnętrzne na poziomie parteru, a następnie w stronę klatki schodowej prowadzącej do sutereny. Zatem nie sposób przyjąć, iż wykonanie nałożonego obowiązku wiązałoby się z koniecznością wykonania kolejnych otworów w ścianach konstrukcyjnych budynku, skoro istnieją już stosowne otwory. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, załączone do wniosku kopie map zasadniczych z kolei nie stanowią uprawdopodobnienia tezy Skarżącego, skoro tego typu dokumenty z zasady nie obrazują ścian konstrukcyjnych oraz wewnętrznych, a jedynie obrysy obiektów budowlanych. Tym samym Sąd I instancji uznał, że Skarżący nie wykazał istnienia ustawowych przesłanek przemawiających za pozytywnym rozpatrzeniem jego wniosku. Końcowo Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów błędnego oznaczenia numerów administracyjnych i pominięcia okoliczności lokalizacji spornego pomieszczenia w suterenie wskazał, że o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie mogą świadczyć merytoryczne zarzuty podniesione w skardze względem zaskarżonego aktu. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Jednocześnie Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako niemożliwej do wykonania. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja na podstawie załączonego do niej całkowicie wadliwego załącznika graficznego nie może być wykonana bez przeprowadzenia poważnych robót budowlanych polegających na zmianach w konstrukcji budynku ul. [...], co doprowadzi do nieodwracalnych skutków w konstrukcji budynków [...] i [...]. Wykonanie tych robót wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i sporządzenia odpowiedniej dokumentacji technicznej. Jego zdaniem, załącznik graficzny stanowiący integralną część decyzji Wojewody jest wadliwym "świstkiem" kolorowego papieru nieposiadającego żadnych cech dokumentu. Nie jest w żadnym zakresie mapą. Dalej podał, że załącznik stanowiący integralną część wszelkich decyzji administracyjnych w szczególności zobowiązujących właściciela nieruchomości do udostępnienia nieruchomości winien być wykonany w sposób rzetelny, odpowiadający stanowi prawnemu i faktycznemu nieruchomości. Końcowo Skarżący wskazał, że twierdzenia zawarte w uzasadnieniu skarżonego postanowienia są całkowicie błędne i niezgodne ze stanem faktycznym. Budynek przy ul. [...] jest odrębnym od sąsiadujących budynkiem i żaden sposób wejście do niego nie prowadzi przez sąsiedni budynek przy ul. [...]. Podał, że nigdy nie istniały drzwi wewnętrze pomiędzy budynkiem [...], a [...]. Drzwi przedstawione na rzutach w aktach sprawy to drzwi od rozdzielni elektrycznych w budynku [...], za którymi znajduje się ściana nośna budynku [...]. W odpowiedzi na wniesione zażalenie uczestniczka postępowania D. G. wniosła o jego uwzględnienie i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Analiza tego przepisu wskazuje, że wolą ustawodawcy za wykonalne należy uznać także decyzje zaskarżalne do sądu administracyjnego niezależnie od możliwości przypisania im waloru prawomocności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarcza przy tym samo powołanie się na treść obowiązujących przepisów, a uzasadnienie wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności rozpoznawanej sprawy świadczące o spełnieniu przesłanek przyznania ochrony tymczasowej (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2022 r., sygn. akt I OZ 28/22). We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący podał, że jedyny sposób wykonania skarżonej decyzji wiąże się z koniecznością wystąpienia o pozwolenie na budowę, w celu wykonania otworów w ścianach konstrukcyjnych budynków. W jego ocenie, bez przeprowadzania inwentaryzacji i uzyskania opinii konstruktorów działanie to może doprowadzić do katastrofy budowlanej i zniszczenia mienia wielkiej wartości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie, samo twierdzenie Skarżącego, że występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, nie daje podstawy do ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia Skarżącego o możliwości wystąpienia katastrofy budowlanej - nie jest poparte żadnym konkretnym dowodem, dokumentem, ekspertyzą, czy opinią. Odnoszą się one bowiem do stanów hipotetycznych i mają charakter spekulatywny. Jako takie - nie spełniają zatem postulatu wskazania konkretnych okoliczności świadczących o spełnieniu przesłanek przyznania ochrony tymczasowej. Ponadto sam Skarżący podaje, że decyzja ta nie jest możliwa do zrealizowania. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że Skarżący w zebranym materiale dowodowym nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Końcowo zgodzić również należy się z Sądem I instancji, że o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie mogą świadczyć merytoryczne zarzuty podniesione w skardze względem zaskarżonego aktu, a do tego głównie sprowadza się argumentacja Skarżącego. Również argumentacja wniesionego zażalenia dotyczy wadliwości zaskarżonej decyzji i jej niezgodności z prawem. W tym miejscu wskazać należy, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, sąd nie bada zaś prawidłowości wydania decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, lecz - jak wskazano wyżej - dokonuje oceny argumentów strony przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu w kontekście przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., których Skarżący nie przedstawił. Mając zatem na uwadze powyższe, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.