I OZ 366/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1188/08 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi J. R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania ziemi postanawia oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 października 2007 r. odrzucił skargę J. R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania ziemi. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została skierowana przez organ na adres pełnomocnika skarżącej adwokat A. K. - K., tj. na ulicę Dąbrowskiego [...] w Cz.. Korespondencja powróciła do organu z adnotacją poczty, iż adresat wyprowadził się. Organ pozostawił więc przesyłkę w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W ocenie Sądu doręczenie decyzji na adres pełnomocnika było prawnie skuteczne i wywołało w odniesieniu do skarżącej skutek od dnia 1 grudnia 2006 r. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę, że trzydzieści dni od dnia doręczenia decyzji, upłynęło w dniu 31 grudnia 2006 r., który przypadał w niedzielę, a dzień następny, tj. 1 stycznia 2007 r. był dniem wolnym od pracy, Sąd uznał, iż termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 2 stycznia 2007 r. Najpóźniej w tym dniu skarga winna była być wniesiona do Sądu za pośrednictwem organu. Skargę taką skarżąca wniosła po raz pierwszy bez równoczesnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia dopiero pismem z dnia 28 lutego 2007 r., skierowanym do Biura Poselskiego Posłanki Beaty Kempy, które to Biuro w dniu 22 marca 2007 r. przekazało skargę do organu. Datę nadania skargi do organu, tj. wspomniany 22 marca 2007 r. Sąd orzekający w dniu 16 października 2007 r., uznał za datę wniesienia skargi, w związku z czym, uznając, iż wniesiono ją dopiero po ponad trzech miesiącach od doręczenia, odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. J. R. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, którą Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1916/07, oddalił, podtrzymując wnioski sformułowane przez Sąd pierwszej instancji. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej adw. K. - K. w dniu 30 stycznia 2008 r. J. R. pismem z dnia 21 kwietnia 2008 r. (data stempla pocztowego) wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], podnosząc, iż zaskarżona decyzja nie została doręczona ani jej, ani jej ówczesnemu pełnomocnikowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1188/08, odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że stosownie do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przedmiotowej sprawie wiążące są dla niego oceny sformułowane przez WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 16 października 2007 r., w którym przesądzono jednoznacznie, iż doręczenie decyzji na adres pełnomocnika było skuteczne prawnie i wywołało w odniesieniu do skarżącej skutek od dnia 1 grudnia 2006 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nawet gdyby obecnie przyjąć, że przyczyną uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia skargi był stan niepewności skarżącej co do tego, czy wysłanie przez organ zaskarżonej decyzji na adres pełnomocnika skarżącej było skuteczne, czy też nie, to wątpliwość ta została jednoznacznie rozstrzygnięta postanowieniem Sądu z dnia 16 października 2007 r. Uwzględniwszy wszczęte przez skarżącą postępowanie kasacyjne, Sąd uznał, iż wspomniany stan niepewności ustał najpóźniej z dniem otrzymania przez pełnomocnika skarżącej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną. Od tego dnia zaczął biec siedmiodniowy termin na złożenie przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Termin ten upłynął zatem w dniu 7 lutego 2008 r. Wniosek taki nadano natomiast drogą pocztową dopiero w dniu 21 kwietnia 2008 r., a więc z ponad dwumiesięcznym opóźnieniem. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek skarżącej jako spóźniony podlega odrzuceniu. J. R. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie i zarzuciła naruszenie art. 41 § 1 i 2 kpa poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona oraz art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ), pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek, który jest spóźniony, to znaczy złożony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl art. 88 podlega odrzuceniu. Sąd oceniając złożony wniosek o przywrócenie terminu w pierwszej kolejności sprawdza, czy spełnia on wymogi formalne m.in. to, czy został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 ustawy. W sprawie niniejszej należy podzielić pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uchybieniem siedmiodniowego terminu określonego w wyżej wspomnianym przepisie art. 87 § 1 ustawy. Trafnie bowiem zauważył Sąd pierwszej instancji, że skarżąca uzyskała pewność co, do uchybienia terminu do wniesienia skargi w momencie otrzymania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1916/07, w którym uznano, że organ administracji prawidłowo pozostawił zaskarżoną decyzję w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 1 grudnia 2006 r. Zatem od daty doręczenia w/w postanowienia należało liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tego postanowienia wynika, iż zostało ono doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 30 stycznia 2008 r. W tej sytuacji termin ten upłynął w dniu 7 lutego 2008 r. Tym samym wniosek skarżącej wniesiony w dniu 21 kwietnia 2008 r., stosownie do art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako spóźniony należało odrzucić. Z tych względów wniosek ten nie podlega merytorycznej ocenie, a tym samym, nie mogą zostać uwzględnione podnoszone w zażaleniu argumenty, dotyczą one bowiem meritum sprawy. Jednocześnie, na marginesie zaznaczyć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pomimo prawidłowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w którym uznał, iż wniosek skarżącej podlegał odrzuceniu, błędnie w sentencji tego postanowienia odmówił przywrócenia terminu. Jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 z związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.