I OZ 372/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 593/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2024 r. nr KOC/7347/Op/23 w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 593/24, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.) po rozpoznaniu wniosku [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2024 r. nr KOC/7347/Op/23 w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła [...] wskazując, że zwrot kwoty spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, że Sąd nie wziął pod uwagę, że skarżąca nie pracuje i opiekuje się niepełnosprawnym dzieckiem, nie wziął pod uwagę charakteru świadczeń, których zwrotu żąda organ oraz że w sprawie toczy się postępowanie w sprawie umorzenia świadczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że ciężar wykazania wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu spoczywa na wnioskodawcy, a sąd może wstrzymać jego wykonanie, jeżeli jest spełniona co najmniej jedna ustawowa przesłanka wskazana w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn. akt II OZ 852/21; postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2022 r., I OZ 577/21). Mając na uwadze powołany przepis oraz treść wniosku i zażalenia, należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, który wskazał, że w sprawie nie zostały spełnione wymienione powyżej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca uzasadniając zażalenie oparła się na "trudnej sytuacji finansowej, wskazując, że miesięcznie utrzymuje się ze świadczenia pielęgnacyjnego oraz alimentacyjnego w łącznej kwocie nie przekraczającej 3500 zł dla dwuosobowego gospodarstwa domowego, podczas gdy ustawowe minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 4242 zł". Skarżąca, mimo wskazania na które braki wniosku o wstrzymanie wykonania zwrócił uwagę Sąd, w zażaleniu w dalszym ciągu nie nadesłała informacji ani dokumentów (choćby wyciąg z banku) które można by zakwalifikować jako spełnienie przesłanek wstrzymania wykonania. Zauważyć należy, że skarżąca, powołując się na powyższe okoliczności, nie udokumentowała stanu posiadanych rachunków (kont) bankowych – aktualnego wyciągu z rachunku bankowego, ewentualnie posiadanych oszczędności czy ich braku. Brak wykazania tych okoliczności oraz uprawdopodobnienia sytuacji materialnej powoduje, że sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji pozbawiony jest możliwości oceny czy okoliczności sprawy wskazują, że spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. O ile bowiem w przypadku konieczności spłaty kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji (100 zł) można mówić o powstaniu określonej szkody, to brak możliwości porównania kwoty zobowiązania wynikającego z zaskarżonego aktu z ogólną udokumentowaną sytuacją wnioskodawczyni uniemożliwia wykazanie, że szkoda ta miałaby charakter znaczny. W sytuacji zaś braku jednoznacznego wykazania wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wniosek w tej sprawie nie może zostać rozpoznany pozytywnie. W konsekwencji powyższego w niniejszej sprawie brak było podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.