I OZ 440/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2008 r. sygnatura akt II SA/Wa 221/08 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 12 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 221/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił R. D. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż we wniosku skarżący podał, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, a ich łączny dochód wynosi [...] zł, z czego [...] zł stanowi świadczenie rentowe skarżącego. R. D. podkreślił przy tym, iż jego żona partycypuje w kosztach utrzymania gospodarstwa do wysokości dochodu uzyskiwanego przez skarżącego. Pismem z dnia 1 kwietnia 2008 r. skarżący wezwany został do złożenia, w terminie siedmiu dni, dowodu potwierdzającego wysokość otrzymywanej przez niego renty, dowodu potwierdzającego wysokość świadczenia emerytalnego jego żony oraz kopii rachunków wskazujących na wysokość stałych miesięcznych opłat związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przesłał jedynie zaświadczenie o wysokości przyznanego mu świadczenia rentowego oraz kserokopie rachunków za media oraz za czynsz, odmawiając jednocześnie przedstawienia zaświadczenia o wysokości emerytury jego żony, która odmówiła przekazania takiego dokumentu. Sąd I instancji stwierdził, iż R. D. nie wykazał w sposób dostateczny, aby nie był w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zdaniem Sądu odmowa udostępnienia dokumentu wskazującego na wysokość dochodów żony skarżącego uniemożliwiała dokonanie oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Ponadto podkreślone zostało, iż - zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - małżonkowie obowiązani są do wzajemnej pomocy i do zaspokajania potrzeb rodziny, z czego wynika, iż wysokość osiąganych przez żonę skarżącego dochodów ma wpływ na ocenę możliwości płatniczych wnioskodawcy. Zażalenie na to postanowienie wniósł R. D., domagając się jego uchylenia i przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż wezwanie do wyjawienia wysokości dochodów jego żony było nieuzasadnione, a wniosek o przyznanie prawa pomocy zawierał wszystkie informacje niezbędne dla jego prawidłowej oceny. Ponadto skarżący podkreślił, iż przyznanie prawa pomocy jest obligatoryjne w sytuacji, gdy strona nie może ponieść kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego powoływanie się w postępowaniu sądowoadministracyjnym na przepisy kodeksu rodzinnego jest nieuprawnione i stanowi naruszenie prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że jeżeli oświadczenie strony, zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W przedmiotowej sprawie R. D. wezwany został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do przedłożenia zaświadczeń o wysokości świadczeń rentowych i emerytalnych osiąganych przez niego o jego żonę, a także kopii rachunków poświadczających wysokość miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia 1 kwietnia 2008 r. skarżący przedstawił zaświadczenie o wysokości jego renty, a także kserokopie rachunków, stwierdzając jednocześnie, iż jego żona odmówiła udostępnienia zaświadczenia o wysokości świadczenia emerytalnego. Stwierdzić zatem należy, iż tym samym skarżący nie wypełnił żądania Sądu, uniemożliwiając dokładną ocenę jego rzeczywistego stanu majątkowego i rodzinnego. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż wbrew twierdzeniu skarżącego wysokość dochodów jego żony ma istotne znaczenie dla oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy, a uzasadnienie w tej części uznał za mające oparcie w przedstawionych przez Sąd regulacjach prawnych. Brak określenia dokładnych dochodów uniemożliwia dokonania pełnej oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącego. W tej sytuacji uznać należało, iż zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, zaś wydane w tym zakresie postanowienie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.