I OZ 562/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1102/22 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 15 marca 2024 r. w sprawie ze skargi J.J. na postępowanie Prezydenta Miasta Oświęcim z dnia 23 czerwca 2022 r. nr OR-b.1510.2.2022 w przedmiocie odszkodowania za przejęte na rzecz gminy działki postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 5 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 1102/22, odrzucił zażalenie J.J. na postanowienie Sądu I instancji z dnia 15 marca 2024 r. o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie z dnia 12 lutego 2024 r. wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia o wpisie sądowym oraz o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 21 lipca 2023 r. w sprawie ze skargi J.J., zwanego dalej "skarżącym", na postępowanie Prezydenta Miasta Oświęcimia z dnia 23 czerwca 2022 r., nr OR-b.1510.2.2022, w przedmiocie odszkodowania za przejęte na rzecz gminy działki. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji powołał się na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wskazując, że brak fiskalny przedmiotowego zażalenia nie został uzupełniony w terminie, co uzasadniało jego odrzucenie. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Wnoszący zażalenie nie odniósł się merytorycznie do skarżonego postanowienia formułując zarzuty i wnioski nie pozostające w związku ze skarżonym postanowieniem. Wskazano ogólnie na podjęcie postępowania i wydanie postanowienia z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 194 § 3 P.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismem takim jest również zażalenie. Jeśli zażalenie nie zostało należycie opłacone, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia zażalenia, uiścił opłatę, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W art. 239 P.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje zwolnień od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych – z mocy ustawy, bądź przyznane przez sąd. Niniejsza sprawa nie należy jednak do kategorii spraw, które z mocy ustawy są zwolnione od wpisu. Z akt nie wynika także, aby skarżącemu w niniejszej sprawie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący został prawidłowo wezwany do usunięcia braku fiskalnego zażalenia. Skarżącemu został wyznaczony siedmiodniowy termin na jego usunięcie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 września 2024 r., sygn. akt I OZ 553/24, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe zarządzenie potwierdzając konieczność uiszczenia wpisu. Równocześnie postanowieniem z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt I OZ 130/25, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie skarżącego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 listopada 2024 r. wzywające skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 15 marca 2024 r. Pomimo tego brak fiskalny nie został przez skarżącego usunięty. W związku z powyższym, stan faktyczny sprawy obligował do odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 15 marca 2024 r. w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, o czym zasadnie orzekł Sąd I instancji. Ogólnikowe zarzuty powołanie przez skarżącego w zażaleniu, które nie odnosiły się w sposób jasny do zaskarżonego postanowienia, nie mogły odnieść pożądanego skutku w postaci uwzględnienia zażalenia. W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.