I OZ 58/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 374/10 o odmowie zmiany postanowienia tego Sądu z dnia 17 sierpnia 2010 r. oddalającego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T.O. na pismo Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami kraju postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił T.O. zmiany postanowienia tego Sądu z dnia 17 sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zażalenie na to orzeczenie oddalone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt I OZ 789/10. Pismem z dnia 20 listopada 2010 r. T.O. ponownie zwrócił się do tutejszego Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Do wniosku załączył kserokopie dokumentacji medycznej, potwierdzające chorobę nowotworową, oraz pismo skierowane do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawierające zestawienie wybranych przez skarżącego wydatków, związanych z utrzymaniem mieszkania i ogrodu działkowego, zakupem żywności, leków, odzieży i środków czystości, a także z koniecznością opłacenia ubezpieczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy uznał, iż nie wskazał on w nim żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby uchylenie lub zmianę wcześniejszego orzeczenia wydanego w tym zakresie. Mając to na uwadze Sąd orzekł o odmowie zmiany swojego postanowienia z dnia 17 sierpnia 2010 r. na podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie wniósł T.O., podnosząc, iż Sąd nie wziął pod uwagę, że strona zwolniona została od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Bydgoszczy, sygn. akt [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Art. 165 ustawy P.p.s.a. stanowi, iż postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zgodnie z tym przepisem postanowienia prawomocne, czyli takie od których nie przysługuje już stronie środek zaskarżenia wydane w toku postępowania i niekończące sprawy, mogą być uchylone lub zmienione jedynie wówczas, gdy zmieniły się okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę wydanego orzeczenia. W niniejszej sprawie T.O. wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, jednakże wniosek ten został oddalony postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r. z uwagi na niewykazanie przez skarżącego przesłanek do uwzględnienia żądania. Orzeczenie Sądu I instancji stało się prawomocne po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wniesionego na nie zażalenia. Zwracając się z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja majątkowa, finansowa czy rodzinna uległa zmianie, a tylko w takim przypadku możliwa byłaby zmiana orzeczenia w sprawie przyznania prawa pomocy, bowiem tylko te okoliczności są badane jako przesłanki do przyznania takiego prawa lub odmowy uwzględnienia wniosku. Skoro zatem strona nie wykazała zmiany okoliczności sprawy, to zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił zmiany swojego postanowienia z dnia 17 sierpnia 2010 r. Mając na uwadze powyższe i uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.