I OZ 585/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 września 2021 r., sygn. akt II SAB/Gl 33/21 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2021, sygn. akt II SAB/Gl 33/21 w sprawie ze skargi S.K. na bezczynność Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II SAB/Gl 33/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S.K. (dalej "skarżący") na bezczynność Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości. Na wniosek skarżącego Sąd sporządził uzasadnienie ww. wyroku, które zostało doręczone skarżącemu 13 sierpnia 2021 r. Pismem z 20 sierpnia 2021 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez udzielenie odpowiedzi na sformułowane w tym wniosku pytania. Zarzucił, że przedmiotowy wyrok nie rozstrzyga sprawy, której przedmiot został określony przez niego w skardze. Sąd powinien bowiem orzec w sprawie bezczynności Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza polegającej na niewykonaniu postanowienia Ministra Rozwoju Pracy i Technologii z 4 listopada 2020 r., nr DO.7.7613.103.2020.MK poprzez wydanie konkretnego aktu. Postanowieniem z 13 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił powyższy wniosek wskazując, że zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W ocenie Sądu I instancji dyspozycja normy prawnej wynikająca z tego przepisu nie została, w odniesieniu do objętego wnioskiem o uzupełnienie wyroku, spełniona. Sąd wskazał, że poza sporem pozostawało, iż skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta i skargę tę Sąd kwestionowanym wyrokiem oddalił. W takiej sytuacji Sąd nie miał obowiązku zamieszczać w wyroku dodatkowego orzeczenia, o jakim w ww. przepisie mowa. Zdaniem Sądu I instancji, przedmiot skargi został przez Sąd w wyroku objętym wnioskiem o uzupełnienie dostatecznie sprecyzowany i w tym zakresie Sąd też sprawę rozpoznał oddalając skargę na bezczynność. Przedmiot, tj. bezczynność Prezydenta, która miała polegać czy to na niewydaniu decyzji o ponownym ustaleniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, czy to decyzji o waloryzacji przyznanego i wypłaconego skarżącemu za tę nieruchomość odszkodowania, Sąd ustalił w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W tym względzie Sąd miał na uwadze, że skarżący wezwany pismem Sądu z 30 marca 2021 r. do dokładnego sprecyzowania przedmiotu skargi, jednoznacznej odpowiedzi nie udzielił. Stwierdził m.in., że "Orzeczenie w sprawie waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość miał wydać Prezydent Miasta Dąbrowa Górnicza". Sąd miał też na uwadze, że w ponagleniu do Wojewody z 14 stycznia 2021 r. skarżący domagając się stwierdzenia bezczynności Prezydenta twierdził, że organ ten wbrew treści postanowienia Ministra z 4 listopada 2020 r. – nie wydał odpowiedniego rozstrzygnięcia. Stwierdził też, że w jego ocenie w postanowieniu tym Minister orzekł o konieczności ponownego rozpoznania spraw odszkodowania za "wywłaszczoną nieruchomość przez organ pierwszej instancji". Z powyższych względów, biorąc pod uwagę przyjęty przedmiot bezczynności Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza, Sąd I instancji wydał objęty wnioskiem o uzupełnienie wyrok. W ocenie Sądu, w tym zakresie wyrok zawiera merytoryczne załatwienie sprawy objętej skargą, co wynika również z jego uzasadnienia. W konsekwencji brak było podstaw do jego uzupełnienia na podstawie art. 157 § P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zarzucając wydanie go z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 1, art. 141 § 4 i art. 157 § 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu wskazano, że obowiązkiem Sądu I instancji było orzeczenie o zaistnieniu bezczynności Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza bądź o jej braku. Zdaniem skarżącego, Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wykazał związku z oddaleniem przez ten Sąd ponaglenia, bowiem nie przedstawił stanu sprawy w zakresie bezczynności organu, która to bezczynność była przedmiotem niniejszej sprawy. W ocenie skarżącego, w uzasadnieniu wyroku z 17 czerwca 2021 r. Sąd przedstawił stan sprawy niemający związku ze stawianym zarzutem bezczynności. Tym samym skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku o 1. przedstawienie stanu sprawy bezczynności Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza, 2. przedstawienie zarzutów skargi, a mianowicie naruszenie przez skarżony organ art. 35 i 36 k.p.a., 3. przedstawienie stanowiska strony w sprawie bezczynności organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z powyższego wynika, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nieustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 17 czerwca 2021 r. oddalił skargę S.K. Sąd I instancji orzekł o całości sprawy zatem brak było podstaw do uzupełnienia tego orzeczenia. Wskazany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy. Z tych względów wniosek skarżącego o uzupełnienie tego orzeczenia pozbawiony był podstaw bowiem stanowił jedynie - niedopuszczalną w ramach postępowania w sprawie uzupełnienia orzeczenia - polemikę z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem. W tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie odmówił skarżącemu uzupełnienia wyroku. Rozpatrzył sprawę w całości i odniósł się do całości wniosku strony. Prawidłowo również Sąd I instancji uznał, że zakres uzupełnienia, którego domaga się skarżący wykracza poza katalog okoliczności wskazanych w art. 157 § 1 P.p.s.a., których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. W istocie również z treści zażalenia wynika, iż intencją skarżącego było zakwestionowanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Podnieść zaś należy, że tego typu zarzuty mogą być formułowane jedynie w ramach skargi kasacyjnej. Nie można bowiem w ramach wniosku o uzupełnienie wyroku kwestionować zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.