I OZ 759/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 973/16 o odrzuceniu skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do Domu Pomocy Społecznej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę R. Z. na decyzję SKO w L. z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie skierowania do DPS. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że R. Z., zastępowany przez matkę, J. Z., wniósł do WSA w Poznaniu, bezpośrednio, pismo zatytułowane "wniosek o wstrzymanie wykonalności" – wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji SKO utrzymującej w mocy Wójta Gminy K. z [...] kwietnia 2016 r. o skierowaniu skarżącego do Domu Pomocy Społecznej w M., dla osób przewlekle psychicznie chorych. Pismo zostało przekazane do SKO, według właściwości, celem odesłania wraz ze skargą, odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi, jako wniesionej po terminie. SKO uznało, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest także skargą. Przedmiotowe pismo z 15 września 2016 r. zostało wniesione po terminie do wniesienia skargi, który minął z dniem 8 września 2016 r. Zarządzeniem z 9 listopada 2016 r. Sąd wezwał J. Z. do wyjaśnienia, czy pismo oznaczone jako "wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji" stanowi również skargę, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem przyjęcia, że pismo to stanowi również skargę. W zakreślonym terminie J. Z. przesłała wyjaśnienie, za pośrednictwem SKO, że pismo z 15 września 2016 r. stanowiło wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, zaskarżonej odrębnym pismem i załączyła kserokopię pisma, datowanego na dzień 31 sierpnia 2016 r. i zatytułowanego skarga. Zarządzeniem z 2 grudnia 2016 r. Sąd przesłał do SKO ksero skargi z wyjaśnieniem, że skarga nie wpłynęła do Sądu. Nadto wezwał SKO do nadesłania skargi. W odpowiedzi, pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. SKO wyjaśniło, że pismo, zatytułowane "skarga...," zostało nadane przez J. Z. w dniu 18 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego) nie zaś, jak twierdzi J. Z., w dniu 31 sierpnia 2016 r. Zarządzeniem z 17 stycznia 2017 r. Sąd wezwał J. Z. o wskazanie i udokumentowanie swojego stwierdzenia, że w dniu 31 sierpnia 2016 r. wysłała skargę na decyzję SKO z dnia [...] lipca 2016 r. - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem rozstrzygnięcia przez Sąd w sprawie, na podstawie posiadanych akt. Sąd zaznaczył, że zgodnie z kategorycznym stanowiskiem SKO, do organu administracji nie wpłynęła skarga, którą J. Z. miała wysłać w dniu 31 sierpnia 2016 r. Tą samą przesyłką Sąd wezwał J. Z. o nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania syna, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono w dniu 20 stycznia 2017 r. W zakreślonym terminie zostało nadesłane do Sądu wyłącznie pełnomocnictwo udzielone przez syna. WSA w Poznaniu uznał, że pismo z 15 września 2016 r. zatytułowane "Wniosek o wstrzymanie wykonania" jest pierwszym pismem kwestionującym decyzję SKO, utrzymującą w mocy decyzję Wójta o umieszczeniu R. Z., w Domu Pomocy Społecznej. Co za tym idzie, Sąd uznał, że pismo z 15 września 2016 r. jest skargą. Sąd przyjął ww. stanowisko, bowiem J. Z. w żaden sposób nie uprawdopodobniła swoich twierdzeń, że wysłała wcześniej organowi administracji pismo z 31 sierpnia 2016 r. W konsekwencji Sąd uznał, iż nie miał żadnych podstaw, aby podważyć wniosek o odrzucenie skargi, zawarty w odpowiedzi na skargę, skoro organ administracji jednoznacznie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie była kwestionowana wcześniejszymi pismami niż pismo z 15 września 2016 r. Następnie Sąd przytoczył treść art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z póżn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") i stwierdził, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi nie został dochowany. Termin ten – liczony od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji (co nastąpiło 9 sierpnia 2016 r.) – upływał bowiem z dniem 8 września 2016 r. Tymczasem pismo identyfikowane przez Sąd jako skarga zostało oddana przez J. Z. na poczcie dopiero w dniu 27 września 2016 r., a więc zostało nadane już po upływie trzydziestodniowego terminu i bez wniosku o przywrócenie terminu. Nadto zostało przesłane bezpośrednio na adres Sądu. W konsekwencji Sąd uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. i z tego względu podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. Z. oświadczyła, iż skargę do SKO w L. wysłała 31 sierpnia 2016 r. Przesyłkę nadała listem zwykłym, gdyż tak doradziła jej pracownica Poczty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Hipoteza powyższego przepisu powiązana jest z regulacją art. 53 § 1 p.p.s.a. wyznaczającą 30-dniowy termin, liczony od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Powyższy termin procesowy jest więc zachowany, gdy przed jego upływem, skarga strony zostanie wniesiona do sądu lub też, zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddana zostanie w polskim urzędzie pocztowym. Należy jednocześnie wskazać, iż żaden przepis prawa nie uzależnia skuteczności wniesienia pisma procesowego do sądu od istnienia potwierdzenia jego nadania. Z tego względu, strona może nadać pismo skierowane do sądu zarówno jako przesyłkę poleconą, jak i jako zwykły list, co jak twierdzi strona, miało miejsce w niniejszej sprawie. Nadawca pisma musi jednak brać pod uwagę to, że gwarancję potwierdzenia oddania przesyłki w urzędzie pocztowym uzyskuje się jedynie w drodze otrzymania dowodu nadania przesyłki poleconej. Nadanie pisma procesowego przesyłką zwykłą może natomiast skutkować niemożnością wykazania faktu jego nadania. W rozpoznawanej sprawie decyzja z dnia [...] lipca 2016 r. została doręczona stronie skarżącej w dniu 9 sierpnia 2016 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 8 września 2016 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, że pierwsze pismo, w którym strona kwestionuje decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. zostało nadane bezpośrednio na adres Sądu I instancji w dniu 27 września 2016 r. a więc już po upływie terminu do złożenia skargi. Ustalenia faktyczne Sądu I instancji w tym zakresie, nie zostały w złożonym zażaleniu skutecznie podważone. Twierdzenia J. Z., że skarga na powyższą decyzję została przez nią wniesiona za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 31 sierpnia 2016 r. pozostają całkowicie gołosłowne. Na tę okoliczność strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu poprzestając na twierdzeniu, że przesyłka została nadana listem zwykłym. Samo to oświadczenie, niepoparte żadnym dowodem, nie mogło obalić ustalenia Sądu I instancji co do daty wniesienia skargi. Skoro Sąd I instancji pismo z dnia 31 sierpnia 2016 r. otrzymał z kopertą opatrzoną stemplem z datą 18 listopada 2016 r., to nie mógł przyjąć, w braku istnienia dowodów świadczących o innym terminie złożenia tego pisma, że data ta jest niewłaściwa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo ustalił, że skarga R. Z. wniesiona została z uchybieniem terminu, a wobec tego, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.