IV SA/Po 973/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania do Domu Pomocy Społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę Sygn. akt: IV SA/Po [...] UZASADNIENIE R. Z. (dalej jako Skarżący), zastępowany przez matkę, J. Z., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, bezpośrednio, pismo zatytułowane "wniosek o wstrzymanie wykonalności" – wniosek o wstrzymanie wykonania, w całości, decyzji opisanej w rubrum postanowienia. Opisaną w rubrum decyzją SKO utrzymało w mocy, w całości, decyzję Wójta Gminy [...] z 13 kwietnia 2016 r. nr [...] o skierowaniu Skarżącego do Domu Pomocy Społecznej w [...], dla osób przewlekle psychicznie chorych. Pismo zostało przekazane do SKO, według właściwości, celem odesłania wraz ze skargą, odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi, jako wniesionej po terminie. SKO uznało, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest także skargą. Przedmiotowe pismo z 15 września 2016 r. zostało wniesione po terminie do wniesienia skargi, który minął z dniem 08 września 2016 r. Zarządzeniem z 09 listopada 2016 r. Przewodnicząca IV Wydziału Sądu wezwała J. Z. do wyjaśnienia, czy pismo oznaczone jako "wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji" stanowi również skargę, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem przyjęcia, że pismo to stanowi również skargę (k. 1, 12). W zakreślonym terminie J. Z. przesłała wyjaśnienie, za pośrednictwem SKO, że pismo z 15 września 2016 r. stanowiło wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, zaskarżonej odrębnym pismem i załączyła kserokopię pisma, datowanego na dzień 31 sierpnia 2016 r. i zatytułowanego skarga (k. 15-20). Zarządzeniem z 02 grudnia 2016 r. Przewodnicząca IV Wydziału Sądu przesłała do SKO ksero skargi z wyjaśnieniem, że skarga nie wpłynęła do Sądu. Nadto wezwała SKO do nadesłania skargi (k. 24). W odpowiedzi, pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. SKO wyjaśniło, że pismo, zatytułowane "skarga...," zostało nadane przez J. Z. w dniu 18 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego) nie zaś, jak twierdzi J. Z., w dniu 31 sierpnia 2016 r. Zarządzeniem z 17 stycznia 2017 r. Sąd wezwał J. Z. o wskazanie i udokumentowanie swojego stwierdzenia, że w dniu 31 sierpnia 2016 r. wysłała skargę na decyzję SKO z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem rozstrzygnięcia przez Sąd w sprawie, na podstawie posiadanych akt. Sąd zaznaczył, że zgodnie z kategorycznym stanowiskiem SKO, do organu administracji nie wpłynęła skarga, którą J. Z. miała wysłać w dniu 31 sierpnia 2016 r. Tą samą przesyłką Sąd wezwał J. Z. o nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania Syna, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 42). Wezwanie doręczono w dniu 20 stycznia 2017 r. (k. 45). W zakreślonym terminie zostało nadesłane do Sądu wyłącznie pełnomocnictwo udzielone przez Syna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako wniesiona po terminie. Przede wszystkim Sąd uznaje, w świetle akt sprawy, że pismo z 15 września 2016 r. zatytułowane "Wniosek o wstrzymanie wykonania" jest pierwszym pismem kwestionującym decyzję SKO, utrzymującą w mocy decyzję Wójta o umieszczeniu R. Z., w Domu Pomocy Społecznej. Co za tym idzie, Sąd uznaje, że pismo z 15 września 2016 r. jest skargą. Sąd przyjął ww. stanowisko, bowiem J. Z. w żaden sposób nie uprawdopodobniła swoich twierdzeń, że wysłała wcześniej organowi administracji pismo z 31 sierpnia 2016 r. W konsekwencji Sąd nie miał żadnych podstaw, aby podważyć wniosek o odrzucenie skargi, zawarty w odpowiedzi na skargę, skoro organ administracji jednoznacznie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie była kwestionowana wcześniejszymi pismami niż pismo z 15 września 2016 r. Zgodnie z przepisami art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z póżn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi nie został dochowany. Termin ten – liczony od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji (co nastąpiło 09 sierpnia 2016 r.) – upływał bowiem z dniem 08 września 2016 r. Sąd zaznacza, że zaskarżona decyzja została doręczona odrębnie pełnoletniemu R. Z. oraz J. Z., w tym samym dniu. Tymczasem pismo identyfikowane przez Sąd jako skarga zostało oddana przez J. Z. na poczcie dopiero w dniu 27 września 2016 r., a więc zostało nadane już po upływie trzydziestodniowego terminu, i bez wniosku o przywrócenie terminu. Nadto zostało przesłane bezpośrednio na adres Sądu. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej skutkuje tym, że w przypadku nieprawidłowego wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (por. m.in. postanowienia NSA: z 22.07.2011 r., I OSK 1221/11; z 21.07.2010 r., II FSK 1453/10; z 16.09.2008 r., II OSK 1489/07; z 28.08.2008 r., I FSK 995/08; z 29.05.2008 r., I FSK 631/08 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli zatem strona błędnie skieruje skargę bezpośrednio do sądu z pominięciem organu będącego autorem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd z urzędu przekazuje skargę właściwemu organowi, z tym że za datę wniesienia skargi przez skarżącego uznaje się wówczas dzień przekazania skargi przez sąd do organu. W konsekwencji należało uznać, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Sąd zaznacza, że zaskarżona decyzja została skierowana, obok R. Z., także do J. Z.. We "wniosku o wstrzymanie wykonania", zinterpretowanym jako skarga, zostało określone, że nadawcą pisma jest R. Z., zastępowany przez pełnomocnika, J. Z.. W konsekwencji Sąd przyjął, że skarga została wniesiona przez R. Z., zastępowanego przez Matkę, jako jego przedstawiciela. W tym stanie rzeczy skarga, jako wniesiona po terminie, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia wydanego, stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym.