I OZ 862/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 528/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów nauki postanawia: oddalić zażalenie Pismem z dnia 21 maja 2009 r. P. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., w przedmiocie zwrotu kosztów nauki. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został przez stronę skarżącą poparty żadną uzasadniającą go argumentacją. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Sąd, strona skarżąca we wniosku nie przedstawiła żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącego następstw wykonania decyzji tj., że poniósłby on znaczną szkodę lub powstałyby trudne do odwrócenia skutki. Nie można - jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny - bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Na powyższe postanowienie P. L. wniósł zażalenie zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż brak wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej skutkującej koniecznością zapłacenia niebagatelnej dla skarżącego kwoty ponad 17 tys. złotych nie powoduje w razie przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji niepowetowanej dla skarżącego szkody. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżący nie posiada tak znacznych środków, zaś wykonanie decyzji może spowodować, iż w ogóle utraci on środki utrzymania. W realiach polskiego życia gospodarczego kwota ponad 17 tys. zł jest olbrzymią kwotą do zapłaty w tak krótkim terminie, nierealnym dla wykonania dla osoby fizycznej. Gdyby więc skarżący musiał w chwili obecnej zwracać taką kwotę, musiałby zaciągnąć znaczne zobowiązania kredytowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.. Jak bowiem słusznie zauważył Sąd I instancji strona we wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącego następstw wykonania decyzji tj., że poniósłby on znaczną szkodę lub powstałyby trudne do odwrócenia skutki. Wniosek powyższy nie został bowiem w ogóle uzasadniony. Nawet jednak uzasadnienie wniosku przedstawione w zażaleniu nie zawiera informacji odnośnie sytuacji majątkowej i dochodowej wnioskodawcy pozwalającej na ocenę jego zasadności. W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 lipca 2009 r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Sąd nie ma bowiem obowiązku z urzędu badać okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.