I OZ 986/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W., M.W., J.W. i M.W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 września 2014 r., sygn. akt II SO/Wr 10/12 o wezwaniu D. W. i M. W. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenie na zarządzenie z dnia 1 lipca 2014 r. w sprawie z wniosku D. W., M. W., J.W. i M. W. o wymierzenie Burmistrzowi Gminy T. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi w terminie postanawia: 1. odrzucić zażalenie M. W. i J. W.; 2. oddalić zażalenie D.W. i M. .W. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarządzeniem z 1 września 2014 r. na podstawie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wezwał wnioskodawców D.W. i M. W. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 1 lipca 2014 r. pozostawiające bez rozpoznania pismo D.W. z dnia 13 maja 2013 r. w kwocie 100 zł stosownie do § 2 ust 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Powyższe zarządzenie zostało doręczone D.W. i M.W. w dniu 23 września 2014 r. (zpo k. 369 i 370). Zażalenie na zarządzenie złożyli: D. W., M.W., M. W. i J. W., wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że M. W. i J.W. nie byli legitymowani do wniesienia zażalenia na powyższe zarządzenie z dnia 1 września 2014 r., bowiem wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego nie zostało do nich skierowane. Zobowiązanie do uiszczenia kosztów sądowych należy wyłącznie do sfery interesu prawnego podmiotu wymienionego w zarządzeniu dotyczącym wpisu i tyko przez ten podmiot mogą być skarżone rozstrzygnięcia go dotyczące wydane w postępowaniu wpadkowym w przedmiocie kosztów sądowych. Zażalenie D. W. i M. W. nie ma zaś usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 220 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie zaś z treścią art. 214 § 2 zd. 1 pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Powyższe przepisy stanowiły podstawę wezwania D.W. i M.W. do uiszczenia solidarnie wpisu od zażalenia wniesionego na zarządzenie z dnia 1 lipca 2014 r. Prawidłowo ustalono również wysokość wpisu, choć w oparciu o błędną podstawę prawną. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z powołanym z zarządzeniu o wpisie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych - 100 zł. D. i M. W. wnieśli zaś zażalenie na zarządzenie przewodniczącego, a nie na postanowienie. Powołanie błędnej podstawy prawnej nie oznacza jednak, że wezwanie było jej pozbawione. Co prawda samo rozporządzenie Rady Ministrów nie reguluje wysokości wpisu od zażalenia na zarządzenie przewodniczącego, jednak trzeba mieć na uwadze, że Rada Ministrów na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z treści art. 233 p.p.s.a. była upoważniona jedynie do określenia wysokości wpisów. Zatem brak stosownej regulacji w rozporządzeniu nie oznacza, że zażalenie na zarządzenie jest wolne od wpisu. Obowiązek uiszczania takiego wpisu wynika bowiem wprost z ustawy p.p.s.a. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W świetle art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, może dotyczyć zarówno postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 194 § 1 p.p.s.a.), jak i zarządzenia przewodniczącego (art. 198 p.p.s.a.). Wysokość wpisu od zażalenia na zarządzenie przewodniczącego można zaś określić na podstawie art. 233 p.p.s.a., w którym ustawodawca przewidział minimalną kwotę wpisu sądowego tj. 100 zł. Za określeniem wpisu od zażalenia na zarządzenie w takiej samej wysokości jak od zażalenia na postanowienie przemawiają uregulowania prawne dotyczące zarządzenia przewodniczącego wynikające z p.p.s.a. Artykuł 167 p.p.s.a., stanowi bowiem, że przepisy działu III rozdziału 10 "Orzeczenia sądowe" stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego, zaś art. 198 p.p.s.a. nakazuje odpowiednie stosowanie do zarządzeń przewodniczącego przepisów działu IV rozdziału 2 “zażalenie" (por. postanowienia NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 450/10, z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt II OZ 42/11, dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl.) Dlatego też mimo wskazania błędnej podstawy określającej wysokość wpisu, tj. § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., wezwanie D. i M. W. solidarnie do uiszczenia wpisu w kwocie 100 złotych było prawidłowe. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a. odrzucił zażalenie M.W. i J. W. oraz na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia D. W. i M. W..