II FSK 1132/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia WSA - delegowany Krzysztof Kandut, , Protokolant Karolina Zarzycka-Ciołkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2226/20 w sprawie ze skargi N. S.A. z siedzibą w W. (obecnie: N. Sp. z o.o. z siedzibą w W.) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 16 września 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 6.150 (słownie: sześć tysięcy sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Sygnatura akt II FSK 1132/21 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Spółki Akcyjnej N. z siedzibą w W. i uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006 oraz umorzył postępowanie administracyjne. Stan sprawy przedstawia się następująco: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia 31.03.2011 r. określił na kwotę 253.136 zł wysokość zobowiązania skarżącej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006 w miejsce zadeklarowanego w kwocie 194.265 zł, po ustaleniu, że skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów rozpoznając je na podstawie nierzetelnych faktur, dokumentujących nie wykonane w rzeczywistości usługi niematerialne, a w konsekwencji uznając prowadzone przez nią księgi za nierzetelne. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 22.02.2012 r. decyzję tę utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14.12.2012 r. (III SA/Wa 1502/12) uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, który następnie decyzją z dnia 15.04.2013 r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając, że niezasadnie oddalono wnioski skarżącej o przeprowadzenie dodatkowych dowodów w sprawie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 5.12.2014 r. ponownie określił na identyczną kwotę wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej, ponownie ustalając nierzetelność faktur dokumentujących usługi, które w rzeczywistości nie zostały wykonane. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 26.06.2015 r. decyzję tę utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21.09.2016 r. (III SA/Wa 2273/15) uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, uznając niezasadność zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia wskutek wszczęcia postępowania karnoskarbowego oraz ze względu na okoliczność, że bieg terminu przedawnienia w związku z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym był zawieszony w okresie od dnia 13.08.2009 r. do dnia 14.03.2013 r., to jest w okresie 1236 dni i w związku z tym gdyby nie było dalszych okresów zawieszenia, zobowiązanie skarżącej przedawniłoby się dnia 29.08.2016 r.; zarazem Sąd stwierdził niewykonanie przez organy podatkowe zalecenia przesłuchania wystawców zakwestionowanych faktur. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12.02.2019 r. (II FSK 377/17) oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W następstwie tych wyroków Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 5.11.2019 r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W., po przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania wystawców faktur, decyzją z dnia 8.07.2020 r. ponownie określił wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej na identyczną kwotę, ponownie stwierdzając niewykonanie usług niematerialnych udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 16.09.2020 r. decyzję tę utrzymał w mocy i powołując się na ostatni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdził, że zobowiązanie podatkowe skarżącej przedawniłoby się dnia 29.08.2016 r., ale wskutek spowodowanego ponownym postępowaniem sądowoadministracyjnym ponownego zawieszenia biegu terminu jego przedawnienia w okresie od dnia 30.07.2015 r. do dnia 4.09.2019 r., a więc o dalsze 397 dni, termin przedawnienia tego zobowiązania upływa dopiero dnia 6.10.2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 70 § 1, § 6 pkt 1 i pkt 2 oraz § 7 pkt 1 i pkt 2, a także art. 70c ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, dalej: O.p.) – przez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym; art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. – przez niepełne zgromadzenie i nieprawidłową ocenę materiału dowodowego; art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) – przez niewykonanie zaleceń sądów administracyjnych odnośnie zakresu uzupełnienia postępowania dowodowego; art. 193 § 1 i § 2 O.p. – przez niezasadne uznanie nierzetelności ksiąg skarżącej. Uzasadniając uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organów podatkowych obydwy instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 145 § 3 w związku z art. 135 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.03.2019 r. (I FPS 3/18) nie uchyla wiążącego skutku prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.09.2016 r. (III SA/Wa 2273/15) co do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej ze względu na wszczęcie postępowania karnoskarbowego. Uznał natomiast, że na podstawie art. 153 P.p.s.a. nie jest związany tym prawomocnym wyrokiem w zakresie wskazania daty, w której zobowiązanie podatkowe skarżącej uległoby przedawnieniu po uwzględnieniu okresu zawieszenia biegu terminu jego przedawnienia od dnia 13.08.2009 r. do dnia 13.03.2013 r. – to jest z upływem dnia 29.08.2016 r. - gdyby nie było dalszych okresów zawieszenia biegu tego terminu. Uwzględniając zatem, że prawidłowo obliczony ten termin przypadał na dzień 31.07.2016 r., a nie na dzień 29.08.2016 r. (jak określił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21.09.2016 r.) oraz uwzględniając spowodowany kolejnym postępowaniem sądowoadministracyjnym ponowny okres zawieszenia biegu tego terminu od dnia 30.07.2015 r. do dnia 4.09.2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał ponownego obliczenia terminu przedawnienia i uznał, że upłynął on dnia 7.09.2020 r., a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji ostatecznej (co nastąpiło dnia 16.09.2020 r.). Wynikająca z art. 153 P.p.s.a. zasada związania oceną prawną nie może prowadzić do sytuacji, w której wydane rozstrzygnięcie podatkowe byłoby nieuzasadnione i godziłoby w wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadę demokratycznego państwa prawnego. W konsekwencji zaskarżona decyzja przez uznanie, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej i zaniechanie umorzenia postępowania podatkowego, naruszyła art. 70 § 1, § 6 pkt 1 i pkt 2, § 7 pkt 1 i pkt 2, a także art. 233 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 208 O.p. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania lub oddalenie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 3 oraz art. 153, art. 134 § 1 i art. 170 P.p.s.a. w związku z art. 70 § 1, § 6 pkt 1 i pkt 2 oraz § 7 pkt 1 i pkt 2, a także art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. przez błędne uznanie, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, a organ podatkowy nie wskazał prawidłowego sposobu wyliczenia terminu przedawnienia w uzasadnieniu, podczas gdy w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe i Sąd związane były oceną prawną określenia momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21.09.2016 r. w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 2273/15, a dodatkowo organ podatkowy uwzględnił w uzasadnieniu swojej decyzji ocenę zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego zawartą w tym wyroku, sprowadzającą się do konkluzji, iż zobowiązanie, którego zawieszenie biegnie dalej od dnia 13.03.2013 r., ulega przedawnieniu dopiero z dniem 29.08.2016 r., co powoduje, że Sąd błędnie przyjął, iż doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, a ocena prawna zawarta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie ustalenia końcowego momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie jest wiążąca dla organów podatkowych i Sądu, gdy tymczasem ocena ta jest objęta zasadą związania określoną w art. 153 P.p.s.a. oraz zasadą prawomocności ustanowioną w art. 170 P.p.s.a. Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 70 § 1, § 6 pkt 1 i pkt 2 oraz § 7 pkt 1 i pkt 2 O.p. przez błędną wykładnię tych przepisów i uznanie przez Sąd, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy organ podatkowy wskazał, że z uwagi na zaistnienie zdarzeń faktycznych bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2006 r. należy przesunąć o 1236 dni od dnia 13.03.2013 r., a zatem zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. przedawni się dopiero z dniem 29.08.2016 r., która to wykładnia została przyjęta w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21.09.2016 r., sygnatura akt III SA/Wa 2273/15, doręczonym organowi podatkowemu w dniu 4.09.2019 r., dzięki której organ ten ustalił, że bieg terminu przedawnienia z uwagi na wymienione okoliczności ulega zawieszeniu na 397 dni, a zatem zobowiązanie skarżącej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. przedawni się z dniem 6.10.2020 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 170 i art. 153 P.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Drugi z przytoczonych przepisów stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12.02.2019 r. (II FSK 377/17) skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.09.2016 r. (III SA/Wa 2773/15), ten ostatni wyrok stał się prawomocny. Oznacza to, że zawarte w nim rozstrzygnięcie wiąże – między innymi – tenże Wojewódzki Sąd Administracyjny, a zawarta w tym rozstrzygnięciu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w tej sprawie zarówno organy podatkowe, których działanie było przedmiotem zaskarżenia (a więc Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, a po przekształceniach struktury administracji skarbowej – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie), jak i sądy (w tym, w szczególności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie); nie budzi przy tym wątpliwości, że nie występuje klauzula derogacyjna tej normy prawnej w postaci zmiany przepisów prawa. Jednym z elementów tego prawomocnego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest ocena prawna co do okresów zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r., zarówno z powodu wszczęcia postępowania karnoskarbowego (art. 70 § 6 pkt 1 O.p.), jak i – co w aspekcie treści ponownego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego szczególnie istotne – z powodu wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję dotyczącą tego zobowiązania (art. 70 § 6 pkt 2 O.p.). Ta ocena prawna obejmuje również obliczenie okresu zawieszenia biegu terminu przedawnia zobowiązania ze względu na zawisłość spraw sądowoadministracyjnych do czasu wyrokowania w dniu 21.09.2016 r. i wyraża się w stwierdzeniu, że bieg terminu przedawnienia w związku z toczącymi się postępowaniem sądowoadministracyjnym był zawieszony w okresie od dnia 13.08.2009 r. do dnia 14.03.2013 r., to jest w okresie 1236 dni i w związku z tym gdyby nie było dalszych okresów zawieszenia, zobowiązanie skarżącej przedawniłoby się dnia 29.08.2016 r. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopatrzył się wadliwości we wskazaniu przez tenże Sąd, wyrokujący uprzednio, daty, kiedy nastąpiłoby przedawnienie zobowiązania podatkowego skarżącej, gdyby w przyszłości wystąpiły dalsze okresy zawieszenia biegu terminu jego przedawnienia i przeprowadził własne obliczenie okresów zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Tym samym odstąpił od wiążącej go na mocy art. 153 P.p.s.a. oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym wyrku tegoż Sądu, a także pominął wynikające z art. 170 P.p.s.a. związanie go wydanym przez tenże Sąd prawomocnym orzeczeniem. W konsekwencji zanegował także wydane w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, który obliczając okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej zastosował się do zawartych w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego wskazań co do dalszego postepowania i stosownie do tych wskazań obliczył termin, w którym przedawnienie tego zobowiązania może nastąpić. Taki sposób orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobowany zostać nie może, także ze względu na naruszenie wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady demokratycznego państwa prawnego, do której odwołał się Wojewódzki Sąd Administracyjny, ale szczególnie ze względu na naruszenie wyrażonej w art. 7 Konstytucji zasady praworządności, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W rezultacie nie można też zaaprobować zawartej w zaskarżonym wyroku konkluzji, że zobowiązanie skarżącej uległo przedawnieniu już dnia 7.09.2020 r., a nie dopiero dnia 6.10.2020 r. i że w związku z tym podatkowy organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie już po upływie okresu przedawnienia zobowiązania, o którym orzekał, co doprowadziło nie tylko do uchylenia decyzji wydanej przez organy podatkowe w obydwu instancjach, ale także do umorzenia postępowania podatkowego na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. Za zasadny uznać zatem należy podniesiony na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 3 oraz art. 153, art. 134 § 1 i art. 170 P.p.s.a. w związku z art. 70 § 1, § 6 pkt 1 i pkt 2 oraz § 7 pkt 1 i pkt 2, a także art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku błędnie bowiem uznał, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej, a organ podatkowy nie wskazał prawidłowego sposobu wyliczenia terminu przedawnienia w uzasadnieniu decyzji, podczas gdy w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe i Sąd związane były oceną prawną co do określenia momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21.09.2016 r. (III SA/Wa 2273/15). Organ podatkowy uwzględnił też w uzasadnieniu decyzji zawartą w tym wyroku ocenę zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, sprowadzającą się do konkluzji, iż zobowiązanie, którego bieg terminu przedawnienia jest dalej zawieszony od dnia 13.03.2013 r., ulega przedawnieniu dopiero z dniem 29.08.2016 r. (o ile nie wystąpią dalsze okresy zawieszenia biegu tego terminu). Ponownie orzekając Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł więc przyjąć, iż doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w innym terminie, niż wynikający z przesłanek wskazanych we wcześniejszym prawomocnym wyroku tego Sądu. W konsekwencji niezasadnie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, wychodząc z nieuprawnionego założenia, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej, podczas gdy w oparciu o pierwotnie wyrażoną ocenę prawną – której notabene skarżąca nie kwestionowała, gdyż nie wywiodła własnej skargi kasacyjnej od wyroku wyrażającego tę ocenę – należało i należy uznać, że termin przedawnienia zobowiązania upływał później. Z tożsamych przyczyn za zasadny należy uznać podniesiony na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 70 § 1, § 6 pkt 1 i pkt 2 oraz § 7 pkt 1 i pkt 2 O.p. Wadliwe uznanie przez Sąd, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy z uwagi na zaistnienie zdarzeń faktycznych bieg terminu przedawnienia zobowiązania za 2006 r. należy przesunąć o 1236 dni od dnia 13.03.2013 r., a zatem zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. może się przedawnić dopiero z dniem 29.08.2016 r., wynika jednak nie tyle z błędnej wykładni tych przepisów, lecz z ich niewłaściwego zastosowania wskutek pominięcia oceny prawnej wyrażonej w tej sprawie we wcześniejszym, prawomocnym wyroku tego Sądu. Konsekwencję powyższego stanowiło nieuprawnione przyjęcie, że zobowiązanie skarżącej przedawniło się wcześniej, niż dnia 6.10.2020 r., a zwłaszcza przed datą wydania w tej sprawie decyzji ostatecznej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił w całości zaskarżony nią wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd ten zgodnie z art. 190 P.p.s.a. uwzględni wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jej istotę stanowi konkluzja, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej przed wydaniem przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzji ostatecznej w dniu 16.09.2020 r.; w toku dalszego postępowania nie podlega więc badaniu kwestia zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania, zarówno na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 (co przesądzono już wcześniej), jak i na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny będzie natomiast obowiązany do zbadania zasadności pozostałych zarzutów skargi, a w szczególności zarzutu naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. przez niepełne zgromadzenie i nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a. przez niewykonanie zaleceń sądów administracyjnych odnośnie zakresu uzupełnienia postępowania dowodowego oraz zarzutu naruszenia art. 193 § 1 i § 2 O.p. przez niezasadne uznanie nierzetelności ksiąg skarżącej. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), zasądzając od skarżącej Spółki na rzecz organu podatkowego kwotę 6.150 zł, na którą składają się: wpis od skargi kasacyjnej (750 zł) oraz opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radcy prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji (5.400 zł). SNSA SNSA SWSA (del.) Tomasz Zborzyński (spr.) Anna Dumas Krzysztof Kandut