II FSK 1153/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędziowie: NSA Krystyna Nowak, WSA del. Hanna Kamińska (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. S.A. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Rz 945/07 w sprawie ze skargi F. S.A. w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 19 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od F. S.A. w R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w R. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. F. Spółka Akcyjna z siedzibą w R. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 27 marca 2008r. sygn. akt I SA/Rz 945/07, oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 19 października 2007r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r. 2. Zakwestionowany wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego: Dyrektor Izby Skarbowej w R., decyzją z 19 października 2007r., po rozpoznaniu odwołania spółki, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z 19 maja 2006r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podatnik uwzględnił w przychodach do opodatkowania - przychody z majątku nieruchomego położonego we Francji, które na mocy art. 6 umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (podpisanej przez Rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z Rządem Republiki Francuskiej w dniu 20.VI.1975r; Dz. U. z 1977r. Nr 1, poz. 5, dalej jako umowa), podlegają opodatkowaniu w państwie położenia nieruchomości (w tym przypadku we Francji). W kosztach uzyskania przychodów spółka konsekwentnie uwzględniła kwotę, związaną z wspomnianymi przychodami, dotyczącą: - odpisów amortyzacyjnych, od wartości początkowej budynku powiększonej o wydatki na jego modernizację, - odpisów amortyzacyjnych (od wartości początkowej: basenu, klimatyzacji, łodzi wodnej powiększonej o wydatki na jej modernizację, wyposażenia obiektu); transportu mebli; wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości; kosztów pobytu pracownika we Francji "w celu administrowania nieruchomością". Nadto, spółka przekazała na rzecz osób prawnych darowizny, które, jako mieszczące się w celach określonych w art. 18 ust. 1 pkt 1a ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej jako pdp), odliczyła od zadeklarowanego dochodu, w granicach przysługującego limitu 15%. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R., nie uwzględniając przy ustalaniu dochodu, ww. przychodów oraz kosztów związanych z nieruchomością położoną we Francji oraz uwzględniając prawo podatnika do odliczenia od dochodu darowizn w oznaczonej kwocie, decyzją z 19 maja 2005r. określić podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. Zdaniem organu, cele stałej, utrzymywanej we Francji placówki i przedsiębiorstwa nie są identyczne, ponieważ placówka firmy we Francji ma charakter pomocniczy i nie stanowi zakładu w rozumieniu art. 5 umowy. W szczególności, na mocy przywołanej umowy, gdy osoba posiadająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym państwie, na terytorium drugiego państwa prowadzi działalność za pośrednictwem zakładu, stałej placówki, która nie stanowi zakładu - uzyskując jednocześnie dochody z majątku nieruchomego usytuowanego w tym państwie, to wówczas prawo państwa (w którym majątek nieruchomy jest położony) do opodatkowania dochodu uzyskiwanego przez taką osobę z nieruchomości, ma zawsze pierwszeństwo przed prawem państwa rezydencji. Nabyta we Francji nieruchomość stanowi składnik majątku spółki, która wykorzystuje ją w prowadzonej przez siebie działalności i uzyskuje z tego tytułu przychody (np. z tytułu odpłatnego korzystania z nieruchomości przez osoby fizyczne), co determinuje, na mocy art. 6 ust. 4 umowy pogląd organu I instancji, iż związane z nieruchomością położoną we Francji dochody, powinny zostać opodatkowane w miejscu położenia tej nieruchomości. Stąd zastosowano w sprawie art. 17 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ponadto z ustaleń dokonanych w toku postępowania przed organem I instancji wynika, że spółka w 2001r. przekazała, w formie rzeczowej i pieniężnej, darowizny, w tym darowizny rzeczowe oraz pieniądze na rzecz osoby fizycznej oraz na rzecz Parafii [...] w R. Spółka odliczyła od dochodu darowizny odpowiadające 15% wartości zadeklarowanego dochodu, na mocy art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a pdp. Zarazem złożyła wniosek o uwzględnienie "do odliczenia" od dochodu darowizn przekazanych na rzecz Parafii [...] w R. w pełnej wysokości, czyli przekraczającej wskaźnik 15 %, jako darowizn przeznaczonych na działalność charytatywno - opiekuńczą Kościoła. Jako dowód wykorzystania darowizn na wskazany powyżej cel, strona przedłożyła w dniu 27 lipca 2005 r. sprawozdanie z 19 grudnia 2002r. Parafii Rzymskokatolickiej p.w. Bł. [...] w R., zgodnie z którym otrzymane w 2001 r. środki finansowe od Spółki F. wykorzystane zostały na pomoc charytatywną, a mianowicie na: pomoc dla powodzian w Parafii T.; zorganizowanie letniego wypoczynku dla dzieci polskich z Ukrainy; pomoc potrzebującym. W ocenie organu w sytuacji, gdy darczyńca przekazał środki pieniężne na inny cel, zasadne jest stanowisko, iż Spółka nie spełniła warunku "wykonania umowy darowizny na kościelną działalność charytatywno - opiekuńczą", a co za tym idzie, nie mogła skorzystać z odliczenia od dochodu darowizn w pełnej wysokości. Nie została spełniona także przesłanka formalna z art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, tj. wymóg pokwitowania odbioru darowizn na działalność charytatywno - opiekuńczą Kościoła przez kościelną osobę prawną, skoro w toku prowadzonego postępowania zostały przedłożone wyłącznie dwa pokwitowania odbioru pieniędzy (zaświadczenie z 12 stycznia 2001r., oraz zaświadczenie z 21 marca 2001r.). Przekazanie pozostałych darowizn wynika z przelewów (z 15 marca 2001r. - darowizna na cele społeczne i oświatowo - wychowawcze, z 19 marca 2001 r. darowizna na cele społeczne i oświatowo - wychowawcze, z 24 kwietnia 2001r. - darowizna na cele społeczne i oświatowo - wychowawcze, oraz z 16 maja 2001r. - darowizna na cele społeczne i oświatowo - wychowawcze), a ich odbiór nie został zatem pokwitowany przez Parafię. Organ podatkowy zwrócił uwagę na to, iż środki pieniężne zostały przekazane na inny cel niż działalność charytatywno - opiekuńcza, co wynika z treści przelewów. Nie zostało też dostatecznie udowodnione, na jaki cel zostały przeznaczone darowizny i w jaki sposób obdarowany je faktycznie wykorzystał, ponieważ materiał dowodowy zawierał rozbieżności w zakresie wykorzystania środków pieniężnych przez obdarowanego - na działalność charytatywną czy też na budowę kościoła. Spółka nie przekazała pieniędzy w oznaczonej w decyzji kwocie na wykazany w sprawozdaniu cel, tj. na działalność charytatywno - opiekuńczą Kościoła, jak również nie posiada pokwitowań odbioru darowizn na ten cel, które znalazłyby potwierdzenie w okolicznościach faktycznych ustalonych w trakcie postępowania podatkowego. Z kolei przekazana przez Spółkę darowizna w oznaczonej kwocie na cele oświatowo - wychowawcze, której odbiór został pokwitowany, nie mogła zostać odliczona od dochodu podatnika w pełnej wysokości, ponieważ nie została w tym przypadku również spełniona przesłanka wykorzystania przez obdarowanego darowizny na wskazany w sprawozdaniu cel. W ocenie organów podatkowych, okoliczności wskazane w sprawozdaniu z 19 grudnia 2002r. nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy (tak przedstawionym przez Podatnika, jak i zgromadzonym przez organy podatkowe), stąd rozstrzygnięcie, co do darowizn - tak organu I, jak II instancji w kwestii darowizn poczynionych na rzecz Parafii [...] w R.: przeznaczona na budowę kościoła darowizna w oznaczonej kwocie, może zostać odliczona od dochodu darczyńcy w ramach 10% limitu (art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. b pdf), a darowizny w oznaczonej kwocie, poczynione na rzecz ww. Parafii na cele społeczne i oświatowo - wychowawcze, korzystają z odliczenia do wysokości 15% dochodu ( art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). 3. W skardze do sądu administracyjnego spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu organu instancji, zarzucając naruszenie: - art. 122, art.127, art. 229 oraz art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz.60 ze zm., dalej jako Ordynacja); - art. 5 pkt.3 lit. d-e umowy między Rządem PRL a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku: - art. 7 ust. 1, ust. 2, ust.3 pkt.1 i 3, art. 12 ust.3, art. 15, art. 17 ust.1 pkt.3, art. 18 ust.1 pkt 1a, art. 19 ust.1 pkt.2, art. 25 ust. 11 i 2, art.27 ust.1 pdp oraz art. 55 ust.7 ustawy z 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w R. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. 5. Sąd I instancji oddalając skargę, uzasadnieniu wyroku stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że przychody i koszty związane z nieruchomością położoną we Francji winne zostać rozliczone, zgodnie z powołaną umową, w miejscu położenia tej nieruchomości tj. we Francji, a tym samym podlegają wyłączeniu w opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w kraju siedziby Spółki. Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 13 grudnia 2005r. sygn. C-446/03 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie albowiem dotyczy on możliwości odliczenia strat przez spółkę dominującą w sytuacji, gdy spółka zależna niebędąca rezydentem podatkowym wyczerpała dostępne możliwości w państwie swojej rezydencji do rozliczenia straty w bieżącym okresie rozliczeniowym, a także za poprzednie okresy rozliczeniowe i nie istnieje możliwość rozliczenia straty w przyszłości przez spółkę zależną lub przez podmiot trzeci, szczególnie gdy spółka zależna została sprzedana podmiotowi trzeciemu (PP 2006/1/56). W ocenie Sądu także stanowisko organów, co do zakwalifikowania darowizn, nie narusza prawa. Z treści bowiem art. 55 ust. 7 ustawy z 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, wynika że darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz w okresie dwóch lat od przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. W odniesieniu do darowizn na inne cele mają zastosowanie ogólne przepisy podatkowe. Według Sądu, dla oceny charakteru prawnego i skutków darowizny nie ma znaczenia konkretny, zindywidualizowany motyw dokonania danego nieodpłatnego przysporzenia, lecz niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów i przesłanek określonych w ustanawiających daną ulgę przepisach prawa podatkowego, tak aby uwzględnienie jej przez podatnika w samoobliczeniu podatku było zgodne z tym prawem. Organy podatkowe interpretując przepis art. 55 ust. 7 w/w ustawy przyjęły, że sporne darowizny, w oznaczonej kwocie nie zostały przekazane na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, lecz na inne cele, do których zastosowanie mają ogólne przepisy podatkowe. Takie też stanowisko zaprezentowała sama skarżąca w momencie skorzystania z tej ulgi tj. w momencie składania zeznania podatkowego o wysokości dochodu (poniesionej straty) dokonując odliczenia na zasadach i w trybie art. 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W sprzeczności z takim stanowiskiem nie pozostają pokwitowania odbioru pieniędzy z 12 stycznia 2001r. na cele oświatowo-wychowawcze oraz z 12 marca 2001r. na budowę kościoła. Co do pozostałej kwoty darowizny w oznaczonej kwocie, nie została spełniona kolejna przesłanka warunkująca skorzystania z ulgi podatkowej, określonej w art. 55 ust. 7 ustawy z 17 maja 1989r. tj. przedstawienia darczyńcy pokwitowania odbioru darowizny przez kościelną osobę prawną albowiem kwota ta została przekazana przelewami bankowymi. Nadto, Sąd I instancji podzielił pogląd organów podatkowych, że z treści sprawozdania znajdującego się w aktach sprawy z dnia 19 grudnia 2002r., wystawionego przez Parafię Rzymskokatolicką p.w. Bł. [...] w R., nie wynikają konkretne dane, które są warunkiem jego skuteczności. Do uzyskania konkretnych danych w zakresie wykorzystania darowizny nie doprowadziło również przeprowadzenie przez orzekające organy postępowania weryfikacyjnego w tym zakresie, w wyniku którego nie ustalono żadnych okoliczności wskazujących na wykorzystanie darowizny zgodnie z przeznaczeniem wskazanym w art. 55 ust. 7 ustawy. Stąd, Sąd podzielił trafność poglądu organów, że pismo z 19 grudnia 2002r., wystawione przez Parafię Rzymskokatolicką w R., nie zawiera cech sprawozdania o którym mowa w art. 55 ust. 7 ustawy, a tym samym nie daje podstaw do skorzystania z prawa do wyłączenia wartości darowizny z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. 6. W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy : - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151, art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.): - art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm., dalej jako psa.), w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez: - nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dokonanie niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, że strona skarżąca przekazała darowizny we wskazanej kwocie na inne cele niż działalność charytatywno opiekuńcza kościoła, do których zastosowanie mają ogólne przepisy podatkowe; - błędne uznanie iż nie spełniono przesłanek skorzystania z ulgi podatkowej tj. nie przedstawienia pokwitowania odbioru darowizny przez kościelną osobę prawną; - uznanie, że pismo z 19 grudnia 2002r. wystawione przez Parafię Rzymsko Katolicką nie zawiera cech sprawozdania. Wskazano, iż uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych zarzutów wobec decyzji wydanych przez organy podatkowe, dotyczących ustalenia stanu faktycznego mającego zasadnicze znaczenie dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w postępowaniu podatkowym, musiałoby skutkować wydaniem organom podatkowym innych zaleceń dotyczących prowadzenia dalszego postępowania w sprawie. Nadto spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego: - art. 18 ust. 1 pkt. 1 pdp poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, wynikające z uznania, że strona miała prawo do odliczenia darowizn od dochodu wyłącznie w ramach limitu 15 % pomimo tego, że strona skarżąca wykazała prawo do odliczenia od dochodu 100 % dokonanych darowizn na podstawie art. 55 ust.7 ustawy z 17 maja 1989 o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej; - art. 55 ust.7 ustawy z 17 maja 1989 o stosunku Państwa do kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez błędną wykładnię, zgodnie z którą brak przedstawienia pokwitowania odbioru darowizny przez kościelną osobę prawną, w sytuacji gdy kwota ta została przekazana przelewami pozbawia prawa do skorzystania z ulgi podatkowej określonej w ww. art. 55 ust. 7 ustawy. Powołując się na te uchybienia wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia doradcy podatkowego. 7. Dyrektor Izby Skarbowej w R., w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie i przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego. Podkreślił, iż w dodatkowym postępowaniu uzupełniającym, w sposób pełny i wyczerpujący ustalony został stan faktyczny sprawy oraz zgodnie z zasadami logiki dokonano analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. 8. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Warunkiem zastosowania art. 55 ust. 7 ustawy z 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej i wyłączenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą z podstawy opodatkowania jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek tj. przedstawienie darczyńcy przez kościelną osobę prawną pokwitowania odbioru darowizny oraz sprawozdania o jej przeznaczeniu na działalność charytatywno - opiekuńczą. Z chwilą dokonania odliczeń podatnik musi dysponować pokwitowaniem odbioru darowizny, natomiast sprawozdaniem dotyczącym jej przeznaczenia, przedstawionym przez kościelną osobę prawną - najpóźniej po upływie dwóch lat od dnia przekazania darowizny. Istota sporu między stronami sprowadza się do zakwestionowania przez podatnika ustaleń faktycznych, co prowadzi w konsekwencji do odmiennej oceny materiału dowodowego, dotyczącego zarówno formy pokwitowania odbioru darowizny, jaki i treści sprawozdania kościelnej osoby prawnej. W ocenie Sądu odwoławczego prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, w pełni aprobujące ustalenia organów podatkowych, że obiór darowizny nie został pokwitowany przez Parafię [...] w R. Za pokwitowane nie można uznać przekazania pieniędzy przelewem na rachunek bankowy z określeniem ich przeznaczenia na inny cel niż działalność charytatywno-opiekuńcza. Pokwitowanie jest bowiem pisemnym oświadczeniem wierzyciela, który potwierdza odbiór świadczenia spełnionego przez dłużnika (art. 462 Kodeksu cywilnego); nie jest natomiast czynnością techniczną. Wprawdzie brak pokwitowania nie przesądza o niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, a samo sporządzenie pokwitowania nie jest przesłanką konieczną do nabycia praw dłużnika do świadczenia wzajemnego (tj. tego, które otrzymuje w zamian za swoje świadczenie od swego wierzyciela). Usprawiedliwiony jest natomiast pogląd Sądu I instancji - o niespełnieniu przesłanek zastosowania ulgi z art. 55 ust. 7 ustawy. Pokwitowanie powinno mieć określoną treść: zawierać oświadczenie o potwierdzeniu odbioru świadczenia spełnionego przez dłużnika, oznaczenie osoby wierzyciela, jak i dłużnika, wskazanie tytułu zadłużenia oraz określenie daty i miejsca przyjęcia świadczenia, nie wspominając o podpisie osoby uprawnionej do przyjęcia świadczenia. Na znaczenie pokwitowania wskazał NSA w wyroku z 11 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1575/07, gdzie uznał, że pokwitowanie może złożyć jedynie obdarowany tj. kościelna osoba prawna. W aktach spawy znajdują się jedynie dwa pokwitowania odbioru: kwoty 5.000zł na cele oświatowo-wychowawcze i kwoty 50.000zł na budowę kościoła. Pozostała kwota 390.000zł przekazana została przelewami bankowymi na cele społeczne i oświatowo - wychowawcze. W skardze kasacyjnej ustalenia te nie zostały podważone. Darczyńca w chwili dokonywania odliczeń nie dysponował pokwitowaniem odbioru kwoty 445.000zł z przeznaczeniem na działalność charytatywno-opiekuńczą kościoła. Autorka skargi kasacyjnej nie wykazała również wadliwości oceny Sądu I instancji, co do wypełniania przez sprawozdanie roli, którą narzucił ustawodawca w art. 55 ust. 7 ww. ustawy. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że różnice w poglądach - między Sądem a skarżącą - są wynikiem odmiennej oceny prawidłowości sposobu zastosowania art. 55 ust.7, a nie wynikiem naruszeń prawa. Bez wykazania wadliwości poglądów Sądu I instancji, skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona. Jak zauważył NSA w wyroku z 31 maja 2005 r. sygn. II FSK 789/05, "(...) w świetle art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego sporządzenie stosownego sprawozdania jest obowiązkiem obdarowanego wobec darczyńcy, który ma zatem prawo domagania się, aby było ono rzeczywiste, konkretne i sprawdzalne. Prawo to przysługuje darczyńcy nie tylko dlatego, że jest niezbędne dla skorzystania z ulgi podatkowej, ale również dlatego, że darczyńca ma prawo wiedzieć jak wydatkowano przekazane przez niego środki". Należy podkreślić, że o tym czy wydatki zostały poniesione na określony cel decydują ustalenia faktyczne. A te nie zostały skutecznie podważone w skardze kasacyjnej. Sąd odwoławczy wskazuje, że proboszcz obdarowanej parafii przesłuchiwany w charakterze świadka zeznał, iż nie gwarantuje na 100% wykorzystania środków zgodnie z deklarowanym celem tj. na pomoc dla powodzian. W archiwum parafii Św. [...] w T. nie ma zaewidencjonowanej darowizny od F. S.A., również Caritas Diecezji [...] nie wykazała wykorzystania darowizny na pomoc dla powodzian. Faktura VAT z dnia 12 lipca 2001r. wystawiona przez Dom Wypoczynkowo-Sanatoryjny [...] w M. dokumentowała poniesienie wydatku w kwocie 68.000zł za pobyt 142 osób, podczas gdy ze sprawozdania wynika, że Parafia zorganizowała wypoczynek letni dla 40 dzieci z Ukrainy za kwotę 40.000zł. Wydatki na pomoc potrzebującym w kwocie 15.000zł również w żaden sposób nie zostały udokumentowane. Konkludując, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "sprawozdanie", o którym mowa w art. 55 ust. 7 ww. ustawy, przyjmując iż dokument przedstawiony przez Parafię [...] w R. nie stanowił sprawozdania z przeznaczenia darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, a więc nie mógł zostać uwzględniony w samoobliczeniu podatku w celu skorzystania z prawa do wyłączenia wartości darowizny z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie omawianego przepisu. Z przedstawionych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny podstawie art. 184 u.p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono z uwzględnieniem art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a