II FSK 1302/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Krystyna Nowak (sprawozdawca), Protokolant Marta Sarnowiec, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Andrzeja M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 906/05 w sprawie ze skargi Andrzeja M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 kwietnia 2005 r. (...) w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenia zaległości podatkowej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na rzecz radcy prawnego Grzegorza G. - ustanowionego z urzędu - zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) podwyższonej o należny podatek od towarów i usług oraz pozostałych udokumentowanych wydatków w kwocie 177 zł (słownie: sto siedemdziesiąt siedem złotych). Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r. I SA/Gl 906/05, wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Andrzeja M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 14 kwietnia 2005 r. (...) w sprawie umorzenia zaległości podatkowej. Z uzasadnienia wyroku wynikało, że skarżący w styczniu 2004 r. wystąpił do Wójta Gminy N. o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości za 2004 r. /IV rata/ wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu wniosku wskazał na trudną sytuację materialną i stwierdził, że w sprawie wyjaśnienia sytuacji rodziny i ich możliwości płatniczych należało zwrócić się do Ośrodka Pomocy Społecznej w N., który na podstawie przeprowadzonych wywiadów środowiskowych od wielu lat udzielał rodzinie pomocy. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego - również z udziałem podatnika - organ podatkowy I instancji wydał decyzję /4 lutego 2005 r./, którą umorzył częściowo zaległość podatkową stanowiącą IV ratę podatku od nieruchomości w wysokości 100 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, pozostawiając do zapłaty kwotę 31,40 zł. W odwołaniu od decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Wójt Gminy N., dokonując analizy zgromadzonego materiału wziął pod uwagę sytuację podatnika i okoliczności, wskutek których domagał się on umorzenia zaległości. SKO stwierdziło, że niewątpliwie podatnik korzystał z pomocy państwa i gminy, gdyż środki jakie posiadał nie wystarczały na zaspokojenie w całości potrzeb podatnika i jego rodziny. Wystąpienie przesłanki "ważnego interesu podatnika" z art. 67 par. 1 Ordynacji podatkowej powodowało, że organ podatkowy I instancji musiał na podstawie całokształtu materiału dowodowego rozważyć, czy umorzenie zaległości było możliwe, a jeśli tak, to w jakiej części. Przy czym koniecznym było, aby rozważając wielkość udzielonej ulgi, wziąć pod uwagę również "interes publiczny", przez który należało rozumieć respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takiej jak sprawiedliwość, równość wobec prawa, zaufanie obywateli do organów władzy. Organ odwoławczy wskazał, że Andrzej M. od dłuższego czasu znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, uprawniającej go do korzystania z pomocy państwa lub gminy w postaci zasiłków, czyli po stronie podatnika istnieje tzw. "ważny interes". Dokonując oceny przeprowadzonego postępowania dowodowego stwierdził, że przeprowadzono je prawidłowo. Organ I instancji dokonał własnych ustaleń poprzez spisanie protokołu o stanie majątkowym i rodzinnym oraz analizę dochodów /łącznie z otrzymanymi z Opieki Społecznej/ i wydatków całej rodziny, a następnie wyjaśnił w decyzji dlaczego umorzył określoną kwotę podatku, a w pozostałym zakresie odmówił umorzenia. Kolegium stwierdziło, że zgromadzone informacje o sytuacji rodzinnej i finansowej podatników było na tyle pełne, ż pozwalały na wydanie takiej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Andrzej M. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie była uzasadniona. Wbrew jej stwierdzeniom, zaskarżona decyzja prawa nie naruszała. W rozpatrywanej sprawie decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 67 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Przepis ten stanowił, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. Powołany przepis był przepisem o charakterze wyjątkowym, umożliwiającym organom podatkowym umorzenie podatku tylko w wypadkach uzasadnionych szczególnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stało na stanowisku, że ustawodawca dając w art. 67 par. 1 Ordynacji podatkowej materialnoprawną podstawę umorzenia zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę, upoważnił organy podatkowe do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego, pozostawiając im ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenia, jak również ocenę zakresu tego umorzenia. Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadzały się do badania, czy w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes społeczny uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej lub odsetek czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Prezentowane poglądy dotyczyły również możliwości umarzania zaległości podatkowych w rozpatrywanej sprawie. Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych ramach, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja w żadnej mierze nie wykraczała poza ramy uznania administracyjnego i podjęta została po przeprowadzeniu dokładnego postępowania dowodowego. Wydanie decyzji wymagało zbadania, czy z okoliczności faktycznych sprawy wynikało istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Posłużenie się przez ustawodawcę powyższymi ogólnymi pojęciami, tzw. klauzulami generalnymi oznaczało, że w każdej sprawie indywidualnie powinno się wyważać, czy powołane przez podatnika okoliczności, w powiązaniu z ustaleniami dokonanymi z urzędu przez organ podatkowy, wskazywały na ważny interes podatnika lub interes społeczny, uzasadniające umorzenie zaległości. Analiza akt sprawy i treści decyzji organów obu instancji wskazywała na to, że organ podatkowy pierwszej instancji nie pominął żadnego z dowodów przedstawionych przez podatnika, obrazujących jego sytuacje materialną, zdrowotną i rodzinną. Do dowodów tych ustosunkowano się w uzasadnieniu decyzji, nie kwestionując ich prawdziwości. W tym stanie rzeczy nie było podstaw do zarzucenia organom podatkowym, że podjęły decyzję o częściowym umorzeniu zaległości podatkowych bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego. W skardze nie wskazano przy tym jakiego rodzaju dowody nie zostały przeprowadzone lub jakie okoliczności faktyczne nie zostały sprawdzone. Argumenty powołane w skardze były powtórzeniem wskazanych w odwołaniu oraz podaniu wszczynającym postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami. Skarżący oparł swą skargę na polemice z oceną prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, jaka legła u podstaw odmownej decyzji organów podatkowych. Tego rodzaju argumentacja, jako dotycząca kwestii objętej zakresem uznania administracyjnego, nie mogła być przedmiotem sądowej kontroli legalności decyzji. Nie bez znaczenia dla oceny trafności zapadłego rozstrzygnięcia pozostawał fakt, że decyzja o umorzeniu zaległego podatku miała charakter uznaniowy i musi uwzględniać również ważny interes publicznym, a zatem interes publiczny związany ze ściąganiem należności podatkowych. Wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu zostało nadto dostatecznie pod względem formalnym uzasadnione. Decyzja nie uchybiała także przepisom prawa materialnego, gdyż poczynione rozważania Sąd podzielił. Z trafnych ustaleń organ wysnuł zasadne wnioski. W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Andrzej M. wniósł o jego uchylenie w całości i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 67 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uwzględnieniu w ocenie istnienia ważnego interesu podatnika dochodów uzyskiwanych przez jego pełnoletnią córkę Ewę M. oraz poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu dokonania oceny sytuacji podatnika w innym okresie niż ten, w którym wniósł o umorzenie zaległości podatkowej, 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, poprzez niepodjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia czy córka skarżącego - Ewa M. rzeczywiście uzyskuje dochody z tytułu świadczenia pracy za granicą i wielkości tych dochodów, b. Art. 187 par. 1 i art. 210 par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że informacje zawarte w piśmie Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia 10 stycznia 2005 r. (...) stanowi dowód na osiąganie przez córkę skarżącego - Ewę M., dochodów zaświadczenia pracy za granicą. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż: Podstawę materialnoprawną umorzenia zaległości podatkowych stanowił art. 67 par. 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten pozwalał organom podatkowym na stosowanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, w tym na umarzanie zaległości podatkowych w ramach tzw. uznania administracyjnego. Jednakże nie oznaczało to, że decyzje wydawane na podstawie tego przepisu mogą być dowolne. O istnieniu przewidzianego w art. 67 par. 1 Ordynacji podatkowej ważnego interesu podatnika decydują zobiektywizowane kryteria. Przyjęcie przez Wójta Gminy N. rzekomych dochodów uzyskiwanych przez pełnoletnią córkę podatnika z tytułu świadczenia pracy za granicą oznaczało, że dokonując oceny czy ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniał umorzenie zaległości podatkowej organ podatkowy nie kierował się obiektywnymi kryteriami. W zakresie pojęcia ważny interes podatnika mieściła się również sytuacja materialna osób, w stosunku do których na podatniku ciążyły obowiązki alimentacyjne. Zakres tych obowiązków mógł mieć, w niektórych przypadkach, istotny i obiektywny wpływ na powstanie zaległości podatkowej /np. wydatki związane z leczeniem dziecka w zakresie w jakim nie jest to objęte ubezpieczeniem zdrowotnym lecz niezbędne dla ratowania życia/. Jednakże uwzględnienia dochodów pełnoletniego dziecka podatnika /z dowodów zebranych w postępowaniu podatkowym, tj. pisma Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. i Powiatowego Urzędu Pracy w R. wynikało, że Ewa M. jest osoba pełnoletnią/ przy ocenie czy ma miejsce ważny interes podatnika, w rozumieniu art. 67 par. 1 Ordynacji podatkowej, stanowiło błędną wykładnię tego przepisu prawa materialnego. Dokonywana w postępowaniu podatkowym ocena czy ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniają udzielenie danemu podatnikowi ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, nie mógł bowiem obejmować sytuacji majątkowej jego pełnoletnich dzieci, w stosunku do których nie miał on obowiązku alimentacyjnego. Osoby te nie odpowiadały bowiem za zaległości podatkowe rodziców, o ile nie wynikało to z obowiązujących przepisów, jednakże w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sytuacja materialna osób spokrewnionych z podatnikiem, lecz nie ponoszących odpowiedzialności za jego zobowiązania podatkowe nie może stanowić podstawy do ustalenia czy zachodzą okoliczności wymienione w art. 67 par. 1 Ordynacji podatkowej, uzasadniające stosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Powołując się na rzekomo uzyskiwane z tytułu pracy za granicą dochody córki podatnika przy ocenie, czy istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający stosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości, Wójt Gminy N. naruszył przepis prawa materialnego - art. 67a par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej dokonując jego błędnej wykładni. Naruszenie prawa materialnego, będącego podstawą umorzenia zaległości podatkowych, stanowi również dokonanie oceny sytuacji podatnika w okresie, w którym był on zobowiązany do spłaty IV raty podatku od nieruchomości, czyli w IV kwartale 2004 r., a nie w dacie orzekania. Natomiast Wójt Gminy N. w trakcie postępowania dowodowego przeprowadził dokładną analizę dochodów uzyskanych przez podatnika i jego rodzinę /renty inwalidzkiej skarżącego i świadczeń pomocy społecznej/ w okresie od października do grudnia 2004 r., a więc przed złożeniem wniosku o umorzenie przedmiotowej zaległości podatkowej. Nie przeprowadzono natomiast żadnego dowodu na okoliczność sytuacji podatnika w styczniu 2005 r. czyli w okresie, w którym został złożony wniosek o umorzenie. Okoliczność, że skarżący nie złożył wniosków dowodowych nie zwalniała organu podatkowe od przeprowadzenie właściwego postępowania dowodowego. Obowiązek taki wynikał z art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pomimo że orzekało po upływie ponad dwóch miesięcy po zakończeniu postępowania podatkowego przed organem I instancji nie przeprowadziło żadnych dowodów w celu ustalenia sytuacji skarżącego i jego rodziny zarówno w okresie, w którym został złożony wniosek o umorzenie zaległości podatkowej jak i w okresie, w którym rozpoznawało odwołanie od decyzji Wójta Gminy N.. Natomiast jak wynikało z decyzji z dnia 24 lutego 2005 r., Wójt Gminy N. odmawiając skarżącemu umorzenia całej zaległości podatkowej będącej przedmiotem wniosku z dnia 4 stycznia 2005 r. uzasadnił to między innymi okolicznością, że "...córka podatnika Ewa M. uzyskuje dochód z pracy za granicą i w niedługim czasie będzie mogła uczestniczyć w polepszeniu sytuacji finansowej rodziny". Jednakże ta okoliczność nie została potwierdzona żadnym dowodem. Jedynym dokumentem, w którym znajduje się informacja o pobycie córki skarżącego za granicą jest pismo Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia ... jednocześnie w piśmie tym zawarte zostało stwierdzenie, że pani Ewa M. nie pracuje za granicą. Zawarta w uzasadnieniu decyzji Wójta Gminy N. z dnia 4 lutego 2005 r. teza o pracy córki podatnika - Ewy - za granicą i uzyskiwaniu z tego tytułu dochodów nie ma potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. W konsekwencji doszło więc również co naruszenia art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej, gdyż uzasadnienie decyzji Wójta Gminy N. nie wskazuje dowodów, na których uznano za udowodnione osiąganie przez panią Ewę M. dochodów z pracy za granicą. Reasumując powyższe w przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszenia zarówno prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 67a par. 1 Ordynacji podatkowej, jak i przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna Andrzeja M. pozbawiona była uzasadnionych podstaw. Skarga tego rodzaju była środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Jej przedmiotem mógł być wyłącznie wyrok lub kończące postępowanie w sprawie postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego - art. 173 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pod adresem takiego - konkretnego - orzeczenia winny być kierowane zarzuty skargi. Skargę kasacyjną można było oprzeć wyłącznie na dwu podstawach: - naruszeniu /przez WSA/ prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu.../, - naruszenie przepisów postępowanie, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 ustawy/. Art. 176 Prawa o postępowaniu... wymagał, aby skarga kasacyjna czyniła zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierała oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zarzucając wyrokowi sądu administracyjnemu I instancji naruszenie prawa materialnego skarżący winien wskazać przepis, który został naruszony przez ten sąd przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem /legalności/ zaskarżonego aktu administracyjnego i wyjaśnić na czym - jego zdaniem - polegała błędna wykładnia lub błędne zastosowanie /dla wskazanych potrzeb/ tego przepisu przez sąd i jaka - również jego zdaniem - winna być wykładnia właściwa bądź prawidłowe zastosowanie. Zarzucając naruszenie prawa procesowego autor skargi miał obowiązek wskazać przepis /przepisy/ prawa regulującego postępowanie sądowoadministracyjne naruszonego przez sąd i wywieść jakie istotne skutki to naruszenie mogło mieć na treść wyroku; gdyby sąd prawa nie naruszył, wyrok, co do istoty, byłby odmienny od skarżonego. Rozpoznawana skarga kasacyjna Andrzeja M. dalece opisanym wymaganiom nie odpowiadała, zarówno jeśli chodziło o sformułowanie zarzutów kasacyjnych jak i ich uzasadnienie. Postępowanie sądowoadministracyjne regulowała /i reguluje/ powołana na wstępie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ regulowała postępowanie podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie mógł zatem naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej art. art. 122, 187 par. 1 i 210 par. 4 Ordynacji podatkowej niemających, jw., zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Autor skargi nie powiązał w żaden sposób naruszenia tych przepisów przez organy podatkowe z możliwymi naruszenia procedury sądowoadministracyjnej w toku oceny prawidłowości ich zastosowania przez Sąd. Całe obszerne uzasadnienie skargi poświęcił polemice z uzasadnieniem decyzji organu podatkowego I instancji - Wójta Gminy N., w szczególności w części odnoszącej się do wpływu potencjalnych możliwości w części odnoszącej się do wpływu potencjalnych możliwości finansowych córki skarżącej Ewy na sytuację materialną rodziny, w tym skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest organem administracji podatkowej, a tym bardziej organem "czwartej - po Wójcie, SKO i WSA - instancji", który miałby bezpośrednio rozpoznawać zasadność wniosku podatnika o umorzenie zaległości podatkowej. Sądy administracyjne nie zostały powołane do bezpośredniego kształtowania praw i obowiązków stron postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres przedmiotowy tej kontroli został wskazany w art. 3 i art. 4 Prawa o postępowaniu... Zarzucając skarżącemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego autor skargi wyraźnie nie mógł się "zdecydować", który przepis stanowił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia: art. 67 czy art. 67a Ordynacji podatkowej. Zmiana numeracji przepisów regulujących umarzanie zaległości podatkowych została dokonana z dniem 1 września 2005 r. - art. 1 pkt 33 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 143 poz. 1199/, podczas gdy zaskarżona decyzja nosiła datę 14 kwietnia 2005 r. Nie można było, w świetle przesłanek z art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu... uzasadnić zarzutu naruszenia przez Sąd prawa materialnego przez błędną jego wykładnię wskazaniem, że naruszenie nastąpiło przez błędną ocenę faktu pracy córki Ewy, ani zarzutu naruszenia tego prawa przez błędne zastosowanie wskazaniem na "zaniechanie dokonania oceny sytuacji podatnika w innym okresie niż ten, w którym wniósł o umorzenie". Błędna ocena, czy zaniechanie oceny odbywa się w ramach zakreślonych przez przepisy prawa procesowego /o postępowaniu/, a nie na podstawie prawa materialnego. Art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu... stanowił, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Żadna z przesłanek nieważności - wskazanych w art. 183 par. 2 - w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Granica skargi kasacyjnej zakreślił jej autor. Sąd nie mógł wyręczać skarżącego uzupełniając merytoryczne braki skargi czy dokonując oceny "oczekiwań" strony, które - w przewidzianej prawem formie - nie zostały wyartykułowane. Z powodu opisanych braków nie była możliwa merytoryczna ocena postawionych w skardze zarzutów. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez radcę prawnego Sąd orzekł na podstawie art. 205 par. 2 Prawa o postępowaniu... i par. 15 w związku z par. 14 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./