II FSK 1386/14

II FSK 1386/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia, 5 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawartego w skardze kasacyjnej W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 42/14 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 14 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 42/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W. D. - dalej zwanego "Skarżącym", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 14 września 2010 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług, podatku dochodowego od osób prawnych i podatku dochodowego od osób fizycznych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący, działający przez swojego pełnomocnika, zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W treści tego środka zaskarżenia Skarżący wniósł na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Pierwszego Skarbowego w B. z dnia 5 maja 2010 r. utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 14 września 2010 r. W uzasadnieniu podnosząc, że mając na uwadze zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej zasadny jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w całości, gdyż w rozpoznawanej sprawie występuje ryzyko spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem przez Skarżącego lub w trybie przymusowym podatkowej decyzji wymiarowej utrzymanej w mocy decyzją będącą przedmiotem skargi. Wykonanie czynności administracyjnej może spowodować poważną szkodę, której naprawienie będzie wymagało znacznych wysiłków. Sytuacja materialna Skarżącego jest ciężka, co wyklucza zdolność zapłaty kwoty wynikającej decyzji bez konieczności uprzedniego spieniężenia należącego do Skarżącego majątku - co może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Dalej wskazano m.in., że głównym źródłem utrzymania Skarżącego jest pomoc finansowa jego rodziców. Zatem wszczęcie egzekucji skutkować będzie wyrządzeniem szkody, jak również trudnych do odwrócenia skutków. Powołując się na postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 podniesiono, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, z taką sytuacją - wobec braku środków na rachunku bankowym, mamy do czynienia w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r. II FZ 110/10). Analiza powołanych przez Skarżącego we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy wskazać, że w niniejszej sprawie orzeczono o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jako członka zarządu, za zaległości podatkowe sp. z. o.o. z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych i fizycznych. We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Skarżący zwrócił uwagę na swoją trudną sytuację materialną. Rozstrzygając, czy przyznać wnioskodawcy ochronę tymczasową, sąd ma obowiązek, po tym jak zapozna się z aktami sprawy, uwzględnić wszystkie istotne czynniki i interesy. Środek ochrony tymczasowej może zostać przyznany w szczególności, gdy wykonanie czynności administracyjnej może spowodować poważną szkodę, której naprawienie będzie wymagało znacznych wysiłków. Wynika to nie tylko z art. 61 § 3 P.p.s.a., lecz także z zasad uchwalonych w Rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy nr R (89) 8 z dnia 13 września 1989 r. w sprawie tymczasowej ochrony sądowej w sprawach administracyjnych. Skoro zatem wysokość wynikającego z decyzji zobowiązania podatkowego to 736 160,20 zł, zaś z akt sprawy wynika, że sytuacja materialna Skarżącego jest ciężka, co wyklucza zdolność zapłaty tej kwoty bez konieczności przymusowego spieniężenia, także w trybie egzekucji administracyjnej, należącego do Skarżącego majątku, to oznacza to, że wykonanie takiej decyzji przez Skarżącego w rozpoznawanej sprawie wiąże się z ryzykiem powstania trudnych do odwrócenia skutków. Z tej przyczyny, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachodzą wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji