II FSK 1406/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku B. C. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 18 marca 2013 r., nr [...], [...] oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 23 października 2012 r., nr [...] oraz nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 737/13 w sprawie ze skargi B. C. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 18 marca 2013 r., nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata: 2005, 2006, 2007, 2008 postanawia oddalić wniosek. Pismem z dnia 22 maja 2014 r. B. C. (dalej jako: "Skarżąca") wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej (dalej jako: "Dyrektor IS") z dnia 18 marca 2013 r., nr [...], [...] oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 23 października 2012 r., nr [...], nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 737/13 w sprawie ze skargi B. C. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 18 marca 2013 r., nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata: 2005, 2006, 2007, 2008. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie istnieje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku, bowiem zaskarżone decyzje dotyczą bardzo wysokich kwot i ich egzekucja z pewnością wpłynie na negatywną sytuację finansową Skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli (1) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (zob.: B. Dauter w pracy zbiorowej: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205 oraz powoływane tam postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob.: postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że Skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez Skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Natomiast Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. To właśnie wnioskodawca jest zobowiązany do szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Natomiast obowiązkiem Sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca również uwagę, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno skupiać się wokół okoliczności uzasadniających wstrzymanie tego aktu i wokół osoby Skarżącej, jej sytuacji majątkowej, rodzinnej, a nie ograniczać się do ogólnikowo wskazanych argumentów, bądź hipotez, co do ewentualnego wszczęcia i przebiegu postępowania egzekucyjnego, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Uzasadnienie wniosku Skarżącej sprowadza się głównie do wskazania jej obaw oraz powołania orzecznictwa sądowoadministracyjnego odnoszącego się do kwestii niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest bowiem wystarczający sam wywód Skarżącej odnośnie jej obaw lub przypuszczeń. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla Skarżącej ocenę takiego wniosku. W niniejszej sprawie brak jest także konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia obaw Skarżącej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.