II FSK 155/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędziowie: NSA Jacek Brolik, NSA del. Grażyna Jarmasz (sprawozdawca), Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. sp. z o. o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 września 2007 r. sygn. akt I SA/Go 117/07 w sprawie ze skargi I. sp. z o. o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 11 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od kwietnia do października 2006 r. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I SA/Go 117/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę "I." Sp. z o.o. z siedzibą w P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 11 grudnia 2006 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od kwietnia do października 2006 r. W podstawach prawnych tego orzeczenia powołano art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. (oddalenie skargi w przypadku jej nieuwzględnienia) Sporną decyzją organ odwoławczy – stosownie do art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 02 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej O.p. – utrzymał w mocy decyzję Burmistrza S. z 7 września 2006 r., określającą stronie skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za kwiecień-wrzesień i cześć października 2006 r. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Strona skarżąca prowadziła działalność gospodarczą na obszarze gminy S. Rada Miasta w S., uchwałą Nr XXIX/240/05 z dnia 29.06.2005 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Lub. Nr 57 poz.1174) wprowadziła zwolnienie od podatku od nieruchomości zajętych na działalność gospodarczą, na których podatnik będący małym lub średnim przedsiębiorcą, dokonał nowych inwestycji po wejściu uchwały w życie, a przed dniem 1 stycznia 2007r. Przez dokonanie nowych inwestycji, zgodnie z § 4 ww. uchwały, rozumiano rozpoczęcie i zakończenie inwestycji polegającej na utworzeniu, rozbudowie lub nabyciu nowego przedsiębiorstwa i uruchomieniu produkcji bądź świadczeniu usług, jak tez dokonaniu zasadniczych zmian produkcji bądź procesu produkcyjnego przez poniesienie wydatków na środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne w wysokości nie mniejszej niż równowartość 80.000 euro w przypadku średnich przedsiębiorców, albo 50.000 euro w przypadku małych przedsiębiorców. Nowe inwestycje nie mogły być inwestycjami odtworzeniowymi, prowadzącymi jedynie do odtworzenia zdolności produkcyjnych. Zwolnienie przysługiwało od dnia następnego miesiąca po powstaniu okoliczności uzasadniającej zwolnienie, to jest po dniu dokonania inwestycji i przyjęcia do prowadzonej ewidencji środków trwałych jeżeli przyjęcie środka trwałego do ewidencji nastąpiło po dniu 31 grudnia 2006 r. Wszystkie warunki określone w uchwale podatnik musiał spełnić jednocześnie. Strona skarżąca uznała, że przysługuje jej zwolnienie od podatku na podstawie w/w uchwały w związku z dokonaniem zasadniczej zmiany produkcji przez poniesienie wydatków na środki trwałe , tj.- "zakup profilarki oraz kompletów rolek". W związku z tym skarżąca zawiadomiła organ podatkowy, że koryguje deklarację na podatek od nieruchomości za 2006 r. tytułem zwolnienia z podatku od nieruchomości. Zdaniem skarżącej, spełniła wszystkie warunki do objęcia przedmiotowym zwolnieniem albowiem zakup maszyn i urządzeń związany był z rozszerzaniem profilu produkcji działalności poprzez uruchomieniem nowej produkcji w oparciu o nową technologię dotychczas nie stosowaną, co stanowi jednocześnie zasadniczą zmianę produkcji poprzez jej dywersyfikację, poszerzeniem produkcji i rozbudową zakładu. Z kolei organy podatkowe uznały, że nie było podstaw do korekty albowiem skarżąca nie jest uprawniona do skorzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie powołanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w S. Zdaniem organów podatkowych, wielkość i wartość produkcji przy użyciu nowo zainstalowanej maszyny była znikoma, a skarżąca nadal produkowała dotychczasowe wyroby przy czym dotychczasowa produkcja była produkcją zasadniczą. Przyjęto, że zakup nowej maszyny nie spowodował zasadniczej zmiany produkcji albowiem zmiana ta nie miała charakteru całkowitego, gruntowny i radykalny. Ponadto organy podatkowe uznały, że skarżąca nie spełniła warunku poniesienia wydatku na dokonanie nowej inwestycji w kwocie 80.000 euro albowiem zapłaty za nabytą maszynę i oprzyrządowania skarżąca dokonała ostatecznie w miesiącu lipcu 2006 r. Zatem przyjęto, że gdyby spełnione były wszystkie inne warunki, zwolnienie przysługiwałoby dopiero od sierpnia 2006 r. Organy w swym stanowisku powołały się na opinię biegłego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podtrzymała stanowisko, że spełniła wszystkie warunki do objęcia przedmiotowym zwolnieniem podatkowym. Skarżąca dodała, iż przez zakup oraz montaż maszyny i narzędzi do produkcji profili, rozbudowała i uruchomiła nową produkcję, przy czym była to inwestycja nowa, nie stanowiąca inwestycji odtworzeniowej. Zasadnicza zmiana produkcji, zdaniem skarżącej polegała na produkcji wzmocnień do okien PCV i różnego rodzaju profili budowlanych, co nie byłoby możliwe przy użyciu dotychczasowego paku maszynowego. Skarżąca dodała, że zakupiona maszyna wprowadziła do firmy nową, nie stosowaną wcześniej technologię wykonywania profili. Skarżąca zarzuciła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze bezpodstawnie przyjęło, że w wyniku zmiany dotychczasowa produkcja powinna stracić charakter produkcji głównej. Zdaniem skarżącej zasadnicza zmiana produkcji jest związana z opanowaniem nowych procesów produkcyjnych, natomiast nie jest zależna od wielkości produkcji i jej sprzedaży, zwłaszcza w początkowym okresie rozwoju nowej produkcji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wskazaną w spornej decyzji. Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę, podzielił pogląd organów podatkowych, że skarżąca nie spełnia warunków do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości określonych w uchwale Rady Miejskiej w S. z dnia 29 czerwca 2005 r. Sąd zauważył, że w toku postępowania strona skarżąca nie wskazywała, że dokonane nakłady polegały na rozbudowie przedsiębiorstwa ale na dokonaniu zasadniczych zmian produkcji i procesu produkcyjnego. Są to w ocenie Sądu dwie odrębne przesłanki, a całe postępowanie - ukierunkowane twierdzeniami skarżącej - skupiło się na ustaleniu, czy skarżąca spełnia wymagania tej drugiej. Dopiero na rozprawie w dniu 20.09.2007 r. skarżąca podniosła, iż dokonaną inwestycję należy także rozumieć jako spełniającą wymogi pojęcia rozbudowy przedsiębiorstwa. Sąd uznał, zatem że ta okoliczność jako nowo podniesiona nie może być uwzględniona albowiem nie była objęta prowadzonym przez organy podatkowe postępowaniem. Sąd przyjął, że wprowadzenie przez spółkę nowej technologii wytwarzania nie miało wpływu na spowodowanie "zasadniczej zmiany produkcji". Sąd oparł się przy tym na opinii biegłego oraz wziął pod uwagę fakt, że spółka nie dokonała nowych zapisów w rejestrze, dotyczących zmiany lub rozszerzenia przedmiotu działalności. To zdaniem Sądu wskazuje, że dla skarżącej spółki nowa technologia wytwarzania, mieściła się w dotychczasowym przedmiocie prowadzonej przez nią działalności. Ostatecznie Sąd uznał, iż skarżąca spółka wprowadziła nową technologię wytworzenia, jednak te inwestycje nie dokonały zasadniczych zmian procesu produkcyjnego w rozumieniu wskazanej uchwały Rady Miejskiej w S., a jedynie stanowiły zmiany w pewnym zakresie. Powyższy wyrok został zaskarżony przez stronę skarżącą, która wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Ewentualnie w razie stwierdzenia jedynie naruszenia przepisów prawa materialnego, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i merytoryczne rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 11 grudnia 2006 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 2 aktu prawa miejscowego, jakim jest uchwała Rady Miejskiej w S. nr [...] z 29 czerwca 2005 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości polegające na przyjęciu, że skarżąca nie spełniła przesłanek warunkujących zwolnienie od podatku od nieruchomości, § 4 ust. 1 tejże uchwały poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zapis o "dokonaniu zasadniczych zmian produkcji bądź procesu produkcyjnego", o jakim mowa w tym przepisie nie jest równoznaczny z uruchomieniem produkcji nowego produktu w oparciu o nową technologię bez względu na wartość tej produkcji oraz przyjęciu, że skarżąca zakupując maszyny i narzędzia do produkcji profili stalowych nie spełnia przesłanki o jakiej mowa w tym przepisie, § 4 ust. 1 uchwały poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności nie zastosowanie tej części tego przepisu, która stanowi o przesłance w postaci "rozbudowy przedsiębiorstwa i uruchomienia produkcji", której spełnienie uprawnia skarżącą do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, -2) naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie przy wydawaniu wyroku treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w szczególności zawartych m.in. w odwołaniu twierdzeń skarżącej o spełnianiu przez nią przesłanki "rozbudowy przedsiębiorstwa i uruchomieniu produkcji", art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nie rozstrzygnięcie sprawy w jej granicach tj. z uwzględnieniem kwestii spełnienia przez skarżącą kryterium "rozbudowy przedsiębiorstwa i uruchomienia produkcji". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazała, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał w całości przedmiotowej sprawy, w szczególności nie rozważył, czy skarżąca spółka spełniła kryterium uprawniające ją do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości tj. czy dokonała "rozbudowy przedsiębiorstwa i uruchomienia produkcji". Powołując się na konkretne pisma skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w toku postępowania administracyjnego wskazywała na to, iż swoje żądanie zwolnienia z podatku od nieruchomości opiera także na spełnieniu przesłanki w postaci "rozbudowy przedsiębiorstwa i uruchomienia produkcji". Zdaniem skarżącej, bez względu na podniesione przez skarżącą zarzuty sprawa powinna być rozpoznana także w w/w zakresie, zgodnie z dyspozycją z art. 134 § 1 P.p.s.a. Skarżąca zarzuciła także, iż Sąd pierwszej instancji błędnie wywnioskował, że brak nowych wpisów w KRS dotyczących przedmiotu prowadzonej działalności świadczy, iż nowa działalność produkcyjna nie jest przez spółkę prowadzona. Wpisy takie zdaniem skarżącej nie mogą stanowić dowodu, że podmiot w danym momencie faktycznie prowadzi działalność określonego rodzaju. Zdaniem skarżącej niedopuszczalne jest także rozumowanie polegające na przyjęciu, że "zasadnicza zmiana produkcji" odnosi się do skali na jaką będzie ta produkcja prowadzona. Istotnym jest natomiast aby ta produkcja miała określoną w przedmiotowej uchwale Rady Miasta S. wartość. Skarżąca podniosła, że nie ma w uchwale zapisu, który by przewidywał, że finansowanie inwestycji ma nastąpić w formie jednorazowej zapłaty w gotówce. Skoro tak to także zapłata w ratach z uwzględnieniem kredytu kupieckiego jest poniesieniem tych wydatków, bez wątpienia bowiem cena za zakupione przez skarżącą maszyny i urządzenia została uiszczona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a.- , skargę kasacyjną można oprzeć na wymienionych w tym przepisie podstawach, a to naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie / art. 174 pkt 1/, jak również naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem w myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga (art. 176 P.p.s.a.) prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Mając na uwadze przedstawione na wstępie wywody na temat istoty skargi kasacyjnej należy stwierdzi, że. W skardze kasacyjnej powołano się na obydwie podstawy kasacyjne wymienione w przepisie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W sytuacji gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 425 i powołane tam orzeczenia). Naruszenia przez WSA przepisów postępowania dopatrzono się we wniesionym środku zaskarżenia poprzez obrazę art. 133 § 1P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd I instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy Sąd I instancji nie zauważył. W niniejszej sprawie, skarżący nie przytoczył natomiast przepisów, których naruszenia Sąd nie dostrzegł. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołała się wprawdzie na przepis art. 128 kpa, jednakże, po pierwsze, w części poświęconej zarzutowi naruszenia przez WSA przepisu art. 133 P.p.s.a., a po drugie, zauważyć należy, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają w tym postępowaniu, nawet pośredniego, zastosowania. Kwestionowany wyrok nie mógł zatem naruszać art. 128 kpa, skoro WSA tego przepisu nie stosował. Wyjaśnić także należy, że postępowanie podatkowe – również w odniesieniu do podatku od nieruchomości - reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Tak więc ta podstawa kasacyjna, na której skarżący oparł skargę, nie może być uznana za usprawiedliwioną. Natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 P.p.s.a. uzasadniono w ten sposób, że zdaniem autora środka zaskarżenia sąd ten nie uwzględnił przy wydawaniu wyroku treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w szczególności odwołania z 25 września 2006r., w którym zawarte były stwierdzenia skarżącej o spełnianiu przez nią przesłanki rozbudowy przedsiębiorstwa i uruchomieniu produkcji. Zarzutowi temu przeczy uzasadnienie WSA, w którym przywołano argumentację odwołania i w którym sąd odniósł się do składanych przez skarżącą pism i odwołania, stwierdzając, że twierdzenia spółki zawarte zarówno w pismach jak i odwołaniu ukierunkowały prowadzone przez organy postępowanie. Jak wynika z uzasadnienia tego zarzutu, jak i zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie uregulowań zawartych w uchwale Rady Miasta S. z 29 czerwca 2005r. polegające na przyjęciu, że spółka nie spełniła przesłanek uprawniających ją do zwolnienia z podatku od nieruchomości, należy stwierdzi, że w istocie sprowadzają się do naruszenia norm prawa materialnego w jednej z przewidzianych przez art. 174 pkt 2 P.p.s.a. postaci tj. błędu subsumcji, czyli wadliwego uznania, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie zastosowanej przez sąd normy materialnoprawnej. Skarżąca - jak wynika z uzasadnienia kasacji - podnosi możliwość zastosowania § 2 i § 4 przedmiotowej uchwały do stanu faktycznego sprawy, który - w jej ocenie - odpowiada hipotezie tych przepisów, przewidując możliwość zwolnienia od podatku od nieruchomości w przypadkach w paragrafach tych wymienionych. Zdaniem skarżącej, zarówno organy administracji, jak i Sąd I instancji w sposób nieuzasadniony norm tych nie zastosowały. Tak postawiony zarzut wymagał jednak skutecznego podważenia ustaleń faktycznych, przyjętych przez WSA, który zaakceptował dokonaną przez organy administracyjne ocenę okoliczności faktycznych sprawy, która doprowadziła do odmowy prawa do skorzystania z ulgi podatkowej. Skoro, co wykazano powyżej, sposób sformułowania zarzutów naruszenia prawa procesowego uznać należy za bezskuteczny, to należy stwierdzić, że wniesioną skargą kasacyjną nie podważono przyjętego w sprawie stanu faktycznego, a w konsekwencji jako nie znajdujący wobec tego uzasadnienia należy uznać zarzut błędnego zastosowania prawa materialnego /tak w wyroku NSA W-wa z 6 lutego 2007r. sygn. akt II FSK 222/06/. A więc skoro ustalenia stanu faktycznego w sprawie nie zostały przez skarżącą skutecznie zakwestionowane, to powoduje to, że stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa wątpliwości, a zatem zarzut naruszenia prawa materialnego § 2 i § 4 omawianej uchwały poprzez niewłaściwe ich zastosowanie nie mógł odnieść oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej skutku. Wobec tego należy odnieść się do zarzutu naruszenia przez WSA § 4 uchwały Rady Miejskiej w S. z 29 czerwca 2005r. poprzez błędną wykładnię. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku zdaniem WSA przepis ten przewiduje dwie niezależne przesłanki, z których każda samodzielnie uzasadnia możliwość ubiegania się przez przedsiębiorcę o zwolnienie z podatku tj. rozpoczęcie i zakończenie inwestycji polegającej na utworzeniu, rozbudowie lub nabyciu nowego przedsiębiorstwa i uruchomieniu produkcji bądź świadczeniu usług, albo, dokonanie zasadniczych zmian produkcji bądź procesu produkcyjnego przez poniesienie wydatków na środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne. Wywód ten dotyczący dwóch definicji "dokonania nowych inwestycji" należy uzna za trafny. Z taką interpretacją sądu zgodził się autor skargi kasacyjnej ( jej str. 4) stwierdzając, że warunek zwolnienia z podatku tj. "rozbudowa przedsiębiorstwa i uruchomienie produkcji" jest różną od odrębnego warunku zawartego w tym samym § 4 uchwały, czyli "dokonania zasadniczych zmian produkcji bądź procesu produkcyjnego przez poniesienie wydatków na środki trwałe". Wobec tego zarzucając, że sąd nie rozpoznał, czy zachodzi pierwsza z przesłanek w postaci rozbudowy przedsiębiorstwa, zaprzeczył sam sobie, w sytuacji gdy postępowanie podatkowe, wywołane wnioskiem strony z uwzględnieniem prezentowanej przez nią argumentacji, koncentrowało się na przesłance zasadniczej zmiany produkcji. Potwierdzeniem tego faktu, w jakim zakresie toczyło się postępowanie podatkowe, są akta sprawy. W skardze kasacyjnej zawarto stwierdzenie (str. 3), że "Owszem w toku postępowania administracyjnego argumentacja stron ogniskowała się wokół najbardziej spornej kwestii tj. wykładni zwrotów " zasadnicza zmiana produkcji" i poniesienie wydatków", ale nie oznacza to, że kwestia spełnienia przesłanki "rozbudowy przedsiębiorstwa i uruchomienia produkcji" nie mogła zostać rozpoznana.". Z takim poglądem nie można się zgodzić. Należy bowiem zauważyć, że mamy do czynienia z ulgą podatkową, o którą ubiega się przedsiębiorca, obowiązany zawiadomić organ o nowej inwestycji, która może polegać, z czym zgadza się autor skargi kasacyjnej , albo na utworzeniu, rozbudowie lub nabyciu nowego przedsiębiorstwa i uruchomieniu produkcji lub usług, albo na dokonaniu zasadniczych zmian produkcji bądź procesu produkcyjnego przez poniesienie wydatków na środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne określonej wartości. Nie wymaga interpretacji treść tych dwóch zapisów, gdyż czym innym jest utworzenie przedsiębiorstwa, rozbudowa przedsiębiorstwa, nabycie nowego przedsiębiorstwa, a czym innym zasadnicze zmiany produkcji, czy procesu produkcyjnego, które dokonywane są w ramach posiadanego już przedsiębiorstwa, poprzez zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Trudno uznać, że zakup maszyny do profili stalowych i kompletów rolek jest rozbudową przedsiębiorstwa. Należy także odnieś się do drugiej z przesłanek dającej podstawę do zwolnienia z podatku od nieruchomości, czyli do "zasadniczej zmiany produkcji bądź procesu produkcyjnego". Użyty w tym określeniu przymiotnik należy odczytać jako : " najważniejszy pod jakimś względem, dotyczący podstawowych spraw, zagadnień lub cech, wpływający w sposób istotny na coś, fundamentalny, generalny" ( " Uniwersalny słownik języka polskiego" tom 4 T-Ż, Wydawnictwo Naukowe PWN, W-wa 2003r.). Określony w ten sposób charakter zmiany produkcji bądź procesu produkcyjnego nie może obejmować swym zakresem nakładów inwestycyjnych poniesionych przez skarżącą, gdyż nie wprowadziły, jak chce przepis § 4 omawianej uchwały, zmian o takim właśnie charakterze, czyli zasadniczych, co potwierdziła opinia biegłego. W odniesieniu do tej kwestii należy przyznać rację skarżącej, że na ustalenia w tym zakresie nie ma wpływu okoliczność podnoszona przez sąd braku zmian w rejestrze (KRS) od 30 grudnia 2003r. Pomimo braku takiej aktualizacji, gdyby podmiot doprowadził do takich przeobrażeń, nie można by odmówi mu prawa do ulgi. To stwierdzenie WSA nie miało jednakże wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zatem zarzut naruszenia przez sąd prawa materialnego poprzez błędną interpretację prawa materialnego, przepisu prawa lokalnego, należy ocenić jako nieuzasadniony. Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.