II FSK 1599/14

Dnia 16 czerwca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 700/13 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 18 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne; 2) zwrócić A. G. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 696 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt sześć złotych). 1. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r. o sygn. I SA/Łd 700/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. G. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (dalej: organ lub Dyrektor IS) z dnia 18 marca 2013 r. o nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Łodzi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego), która zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowała również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: (I) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: (1) art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.) i art. 187 w związku z art. 122 o.p. poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej w oparciu o niepełny i oceniony subiektywnie materiał dowodowy, co spowodowało oddalenie skargi zamiast jej uchylenia; (2) art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. oraz art. 133 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 i art. 191 o.p. i akceptacji przez WSA w Łodzi stanu faktycznego ustalonego przez organy skarbowe; (3) art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na niedokonaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora IS z dnia 24 kwietnia 2013 r. i rozpatrzeniu wyłącznie zarzutów zawartych w skardze do WSA w Łodzi; (4) art. 133 § 1, art. 106 § 1-5 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na zaakceptowaniu materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe jako stanu faktycznego sprawy w postępowaniu zakończonym skarżonym obecnie aktem i pominięciu przez WSA w Łodzi faktów powszechnie znanych, które powinny być uwzględnione przez ten Sąd przy ocenie stanu faktycznego sprawy; (5) 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie poprzez błędną wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.) i przyjęciu, że sprzedaż udziałów w nieruchomości położonych w T. przy ul. H. oraz we wsi D., a także zniesienie współwłasności w nieruchomości i zamiana tej nieruchomości nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej, co spowodowało oddalenie skargi zamiast jej uchylenia; (6) art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z § 2 p.p.s.a. polegające na akceptacji przez WSA w Łodzi naruszeń przepisów postępowania dokonanych przez organy podatkowe obu instancji, to jest art. 121 o.p. poprzez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości faktycznych na niekorzyść skarżącego oraz art. 122 w związku z art. 193 § 4 o.p. w związku z art. 23 § 1-5 o.p. poprzez podejmowanie decyzji w oparciu o materiał dowodowy dobrany i oceniony subiektywnie przez organy podatkowe i pominięciu zastosowania procedury oszacowania dochodu pomimo stwierdzenia, że organ podatkowe ustaliły okoliczność ponoszenia wydatków związanych ze zbywanymi nieruchomościami; (II) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: (1) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. wskutek uznania, że przychody uzyskane przez skarżącą ze sprzedaży udziałów w nieruchomościach położonych w T. przy ul. H. oraz we wsi D., a także zniesienie współwłasności w. nieruchomości i zamiana tej nieruchomości nastąpiły w wykonaniu działalności gospodarczej; (2) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wskutek uznania, że skarżąca sprzedając nieruchomości w 2007 r. uzyskała przychód ze źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, a tym samym niezastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f., w sytuacji gdy przychody te wyczerpują definicję odpłatnego zbycia nieruchomości; (3) poprzez błędną wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a u.p.d.o.f. polegającą na uznaniu, że przychody z tytułu zbycia nieruchomości stanowią przychód z działalności gospodarczej; (4) poprzez naruszenie art. 9 ust. 1 oraz art. 2 u.p.d.o.f. polegające na pominięciu postanowień art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. i zaakceptowaniu dokonanego przez organy podatkowe określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z pominięciem kosztów uzyskania przychodów — wydatków związanych z zakupem materiałów budowlanych oraz specjalistycznych usług budowlanych oraz dotyczących infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, pomimo ustalenia, że musiały być takie wydatki ponoszone w związku z wykonaniem obiektów budowlanych, co spowodowało opodatkowanie przychodu z tytułu zbycia naniesień poczynionych na zbywane nieruchomości; (5) błędną wykładnię art. 22 u.p.d.o.f. polegającą na uznaniu, że wystąpienie kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym nie jest kategorią obiektywną i jest uzależnione od ich udokumentowania i wykazania przez podatnika; (6) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 24b ust. 1 u.p.d.o.f., polegające na zaakceptowaniu przez WSA w Łodzi niezastosowania tego przepisu; (7) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 23 § 1 pkt 2 o.p. w związku z art. 24b ust. 1 u.p.d.o.f. polegające na zaakceptowaniu przez WSA zastosowania tego przepisu, pomimo stwierdzenia, że w sprawie koszty nie zostały wykazane i udokumentowane w dokumentacji podatkowej podatnika. 3. Pismem z dnia 9 czerwca 2016 r. skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego) cofnęła skargę kasacyjną. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 zdanie 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną może cofnąć skargę, zaś cofnięcie tej skargi wiąże Naczelny Sąd Administracyjny. Wyjaśnienia wymaga, że art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. traktujący o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne nie może być stosowany w odniesieniu do skargi kasacyjnej. Z uwagi na to, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Zawarta w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.