II FSK 1804/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędziowie NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), WSA (del.) Marek Olejnik, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. K.-K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 1000/16 w sprawie ze skargi B. K.-K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 27 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 1000/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. K.-K. (zwanej dalej "Skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 27 września 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oraz wysokości straty z działalności gospodarczej za 2014 r. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Skarżącej, która wniosła o jego uchylenie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), polegające na błędnej wykładni art. 6 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. – zwanej dalej "u.p.d.o.f.") poprzez uznanie, że odliczenie straty z najmu na podstawie art. 9 ust. 3 tej ustawy nie ma wpływu na ustalenie warunków do odliczenia ulgi dla dzieci. Naczelny Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że jej autor stawiając jedyny zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., pomija argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Jednozdaniowa argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej: "poprzez uznanie, że odliczenie straty z najmu na podstawie art. 9 ust. 3 tej ustawy nie ma wpływu na ustalenie warunków do odliczenia ulgi dla dzieci" nie może stanowić podstawy do zanegowania stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku. Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że "dochód podlegający opodatkowaniu, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 p.d.o.f., należy rozumieć jako dochód, o którym stanowi art. 9 ust. 2 tej ustawy. Tak rozumianym dochodem posługuje się ustawodawca w art. 26 ust. 1 mówiąc o dochodzie ustalonym zgodnie z art. 9 u.p.d.o.f. Wyjście poza pojęcie dochodu rozumianego zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy prowadziłoby do odmiennych konsekwencji interpretacyjnych. Pomniejszenie tego dochodu o określone kwoty (również, jak w sprawie niniejszej o kwotę straty z lat ubiegłych) prowadzi do ustalenia podstawy wymiarowej, a nie ustalania limitu dla stosowania prawa do ulgi na dziecko". Biorąc pod uwagę przyjętą w niniejszym rozstrzygnięciu argumentację należy jednocześnie podkreślić, że NSA w składzie rozpoznającym tę sprawę w pełni podziela oceny prawne wyrażone w orzeczeniach przywołanych w zaskarżonym orzeczeniu, w tym w wyroku NSA z dnia 12 maja 2016 r., II FSK 503 /14. Z tych też względów, zgadzając się w pełni ocenę prawną wyrażoną w wyroku Sądu I instancji, należało stwierdzić, że limit zarobków dziecka wynoszący 3089 zł to przychód pomniejszony wyłącznie o koszty jego uzyskania, a nie jeszcze o stratę z lat ubiegłych z tytułu działalności gospodarczej podatniczki za 2014 r. w wysokości 3.983,31 zł oraz podatnika w kwocie 2.655,54 zł. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.[pic]