II FSK 2041/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 702/14 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2008 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 16 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 702/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę M. S. na decyzję organu podatkowego. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10 kwietnia 2014 r. dotyczącą straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2008 r. w kwocie 500 zł wraz z pouczeniem, że wskazaną kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie wyznaczonym do uiszczenia wpisu skarżący nie wpłacił wskazanej wyżej kwoty. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji odrzucił wniesiony środek zaskarżenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). W skardze kasacyjnej (omyłkowo zatytułowanej jako "zażalenie") M. S. wniósł o zmianę powyższego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi z naruszeniem prawa do sądu. Skarżący argumentował, że działanie Sądu nie jest możliwe do zaakceptowania w sytuacji, gdy stronie odmówiono zwolnienia od kosztów sądowych w sposób naruszający fundamentalne założenie demokratycznego państwa prawnego o dostępie do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W świetle przytoczonego unormowania nie może ulegać wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił wniesioną przez M. S. skargę wobec jej nieopłacenia, mimo skierowania do strony stosownego wezwania. Okoliczności nieuiszczenia należnego wpisu nie kwestionuje zresztą sam skarżący. Brak tym samym jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że bez wpływu na prezentowaną powyżej ocenę pozostawała argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej nawiązująca do konstytucyjnej zasady prawa do sądu w kontekście instytucji prawa pomocy. Podkreślić należy, że Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do weryfikowania w obecnie toczącym się postępowaniu (w przedmiocie odrzucenia skargi) prawomocnych rozstrzygnięć w przedmiocie prawa pomocy odmawiających zwolnienia strony od kosztów sądowych (zob. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FZ 2072/14 oddalające zażalenie M. S. na postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 12 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 702/14 odmawiające uwzględnienia żądania o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – zob. k. 49 i 64 akt sądowych). Materia ta wykracza bowiem poza zakres zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 p.p.s.a.