II FSK 2127/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Artur Adamiec, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. B. i M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 133/15 w sprawie ze skargi H. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 133/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę H. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzją z dnia 4 czerwca 2014 r. Prezydent Miasta G. ustalił skarżącym podatek od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 157,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 1 grudnia 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że z akt sprawy wynikało, że skarżący są współwłaścicielami gruntu oznaczonego jako działka nr 337/4, w udziale w nieruchomości wspólnej oraz w udziale 1/9 części we współwłasności lokalu- garażu wielostanowiskowego. W ewidencji gruntów działka ta oznaczona jest jako B tj. tereny mieszkaniowe. Z rejestru budynków wynikało, że na działce znajduje się budynek o funkcji niemieszkalnej- hala garażowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji powołało się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11. Sąd w tej uchwale sformułował tezę, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2010 Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej "u.p.o.l.") garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. Powyższe zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego potwierdziło legalność decyzji organu pierwszej instancji. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wyrazili pogląd, że miejsce postojowe przeznaczone na parkowanie pojazdu związanego z funkcją mieszkalną powinno być opodatkowane jak lokal mieszkalny. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest wysokość stawki podatkowej w podatku od nieruchomości jaka powinna być zastosowana przy opodatkowaniu miejsca postojowego usytuowanego w hali garażowej, stanowiącej przedmiot odrębnej własności. Dalej Sąd wskazał, że o wyniku rozstrzygnięcia tego problemu przesądza treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, jako że rozstrzygnięto w niej kwestię stanowiącą przedmiot sporu występującego w rozpoznanej sprawie. Mając na uwadze wiążącą moc uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęło w zaskarżonej decyzji, iż dla miejsca postojowego, stanowiącego odrębny od lokalu mieszkalnego przedmiot własności, należy zastosować stawkę podatku jak dla budynków pozostałych. 4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.: - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., polegające na przyjęciu, iż skarżący zobowiązani są do zapłaty podatku od nieruchomości w wysokości określonej w tym przepisie, tj. tak jak dla lokali nie będących lokalami mieszkalnymi, - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż skarżący zamiast opłacać podatek od nieruchomości (miejsca garażowego) w wysokości jak dla lokali mieszkalnych powinni go opłacać w wysokości jak dla lokali o jakich mowa w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. 5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. Materialnoprawne zagadnienie tkwiące u podstaw sporu w rozpoznawanej sprawie było przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11. Trafnie zatem na tę uchwałę powołał się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd administracyjny pierwszej instancji. W uchwale tej zawarta została teza, że świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., tj. wg stawki przewidzianej dla budynków lub ich części "pozostałych". U podstaw uchwały legła argumentacja, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych ponieważ nie służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. W sytuacji zatem gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. Uchwałą tą na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. związany jest także Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną. Związanie to polega na tym, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego, rozpoznający sprawę, nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dopatrzył się wystąpienia w niej przesłanek uzasadniających zakwestionowanie stanowiska podjętego w przytoczonej uchwale. W konsekwencji uznać należało, że kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny była prawidłowa, zarówno w warstwie materialnoprawnej, jak procesowej. Sąd administracyjny pierwszej instancji słusznie uznał ustalenia organów podatkowych, że stanowiący własność skarżących garaż, należało opodatkować według stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi kasacyjnej uznać należało za chybione. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.