II FSK 2696/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA del. Małgorzata Bejgerowska, protokolant Bartłomiej Ryś, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 113/16 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009, 2010 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz O. S.A. w W. kwotę 12.900 (słownie: dwanaście tysięcy dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 113/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA") oddalił skargę O. S. A. w W. (dalej: "Spółka") na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: "SKO") z dnia 8 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009, 2010. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że dwiema decyzjami z dnia 7 grudnia 2015 r. oraz z dnia 8 grudnia 2015 r. SKO utrzymało w mocy decyzje Burmistrza Miasta C. (dalej: "organ I instancji") z dnia 27 października 2014 r. oraz z dnia 22 stycznia 2015 r., którymi określono Spółce podatek od nieruchomości za 2009 r. - w kwocie 202.626,00 zł i za 2010 r. – w kwocie 116.731,00 zł. W skargach na powyższe decyzje Spółka zarzuciła naruszenie w : 1. decyzji z dnia 7 grudnia 2015 r. (sprawa dotycząca 2009 r.): – art.144a § 1 pkt 2 i § 1b, art. 210 § 1 pkt 8 oraz art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."), przez wadliwe przyjęcie, że skuteczne jest doręczenie podatnikowi decyzji w formie papierowej w sytuacji, gdy wniosek o doręczanie drogą elektroniczną nakazuje wydanie decyzji w formie dokumentu elektronicznego i doręczenie jej w takie formie; – art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" w zw. z art. 208 § 1 oraz w zw. z art. 70 § 1 o.p., przez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., w związku z czym należało uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r.; – art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 70 § 6 § 1 oraz § 7 pkt 1 o.p., przez zaniechanie wyjaśnienia momentu "rozpoczęcia" oraz "zakończenia" zawieszenia przedawnienia; 2. obu zaskarżonym decyzjom: – art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., przez zaniechanie ustaleń faktycznych w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania (w zakresie, w jakim dotyczą budowli), w tym zwłaszcza zaniechania dowodu, który podważałyby potencjalnie wyjaśnienia strony o wartości spornych linii kablowych; – art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (DZ. U. z 2014 r., 849 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej, pomimo że od lutego 2009 r. nie stanowią one dla Spółki budowli w rozumieniu u.p.o.l., ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywała się; W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA wskazał, że zarówno decyzje organu I instancji jak i decyzje SKO zostały faktycznie doręczone pełnomocnikowi Spółki. W biegnących od tej daty terminie na wniesienie środków zaskarżenia – odpowiednio: odwołania i skargi, zostały wniesione. WSA przyjął więc, że nie można mówić o braku wprowadzenia takich decyzji do obrotu prawnego. Nieuwzględnienie wniosku strony o doręczanie pism w formie elektronicznej stanowi wprawdzie naruszenie art. 144a § 1 pkt 2 o.p., jednakże w rozpoznawanej sprawie było to naruszenie pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Należy przy tym zauważyć, że postępowania w rozstrzyganych sprawach formalnie zostały wszczęte dnia 2 sierpnia 2010 r. W konsekwencji w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy o doręczeniach elektronicznych zawarte w Ordynacji podatkowej, a obowiązujące przed zmianami, które weszły w życie 11 maja 2014 r. WSA zauważył więc, że wbrew twierdzeniom SKO, doręczanie przy wykorzystaniu "zwykłego" adresu poczty elektronicznej podatnika nie jest sprzeczne z ustawą z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2013 r. poz. 235) z tym jednak, że nie polega ono na przesyłaniu na taki adres dokumentów, ale przesyłaniu linku, z którego, po odpowiednim uwierzytelnieniu, można pobrać dokument (tu: decyzję podatkową). Trudności techniczne (brak innego systemu niż platforma e-PUAP) nie mogą usprawiedliwiać organu w żądaniu od podatnika założenia konta na platformie e-PUAP jako warunku stosowania doręczeń elektronicznych. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Spółki WSA uznał, że skargi i w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że w dniu 19 grudnia 2014 r. Urząd Skarbowy w C. wszczął postępowanie karne skarbowe w sprawie podania nieprawdy w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. O fakcie tym Spółka została zawiadomiona pismem doręczonym dnia 22 grudnia 2014 r. W dniu 24 grudnia 2014 r. Spółka została zawiadomiona o skutecznym zajęciu konta w wyniku wszczętego postępowania egzekucyjnego. WSA przyznał, że w zaskarżonej decyzji SKO nie określiło wyraźnie, że w dacie wszczęcia postępowania karno-skarbowego – bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu. Niemniej jednak data ta nie była kwestionowana przez Spółkę, która znała ustalenia organu w tym zakresie. Spółka nie przedstawiła również żadnych argumentów, wskazujących na zakończenie zawieszenia biegu terminu przedawnienia w dacie powodującej, że decyzja organów zostałaby wydana po upływie terminu przedawnienia. WSA zaznaczył, że rozstrzygany problem przewija się w wielu sprawach związanych ze skargami wnoszonymi do wojewódzkich sądów administracyjnych na rozstrzygnięcia różnych organów w analogicznych sprawach związanych ze skutkami zawartej dnia 31 stycznia 2009 r. umowy sprzedaży infrastruktury telekomunikacyjnej i leasingu zwrotnego z powiązaną w 99,99 % spółką zależną T. Sp. z o.o. Na podstawie tej umowy miało dojść do rozdzielenia praw właścicielskich linii kablowych od kanalizacji kablowej. Niemniej jednak i to w sprawie było bezsporne, Spółka nadal wykorzystywała całość budowli w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. WSA rozpoznający sprawę podzielił ugruntowaną linię orzeczniczą, wedle której przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno–użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. WSA podkreślił, że przewody telekomunikacyjne nigdy nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1 pkt 2 u.p.o.l. i to bez względu na przedmiot własności. O tym czy kable stanowią budowle decyduje bowiem umiejscowienie kabli w kanalizacji kablowej, nie zaś to, czyją są one własnością. Natomiast okoliczność, że doszło do sprzedaży oraz leasingu zwrotnego nie powoduje utraty związku funkcjonalnego kabli z budowlą. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy bowiem rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa - jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej (poza możliwym jej użyciem jako osłony kabli). Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Istota problemu sprowadza się do pytania, czy przez właściciela budowli można rozumieć również właściciela części budowli związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, czy też dopuszczalna jest taka interpretacja, że kable telekomunikacyjne można uznać za część budowli podlegającej opodatkowaniu, skoro są elementem budowli stanowiącej całość techniczno – użytkową. W przepisach prawa podatkowego brak jest natomiast zastrzeżenia, że opodatkowane elementy budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. Zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle jak również ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od nieruchomości w takiej sytuacji jest właściciel części budowli. Zgodnie natomiast z art. 4 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną całość użytkowo techniczną, nadającą się do określonego użytku. Zatem pod pojęciem właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust 1 i 2 u.p.o.l. należy również rozumieć właścicieli części budowli nawet w sytuacji gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. Za takim rozumieniem tego pojęcia przemawia dodatkowo fakt, że ustawa definiując pojęcie podatnika używa liczby pojedynczej ale jednocześnie przewiduje możliwość opodatkowania obiektu budowlanego stanowiącego współwłasność wielu podmiotów. Obiekt taki stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. WSA zauważył, że w toku postępowania Spółka nie współpracowała z organami, które dążyły do ustalenia tejże wartości. Co więcej wyjaśnienia w zakresie wartości budowli zostały udzielone po nałożeniu kary porządkowej. Spółka wzywana kilkakrotnie o stosowne wyjaśnienia – nadesłała zestawienie obiektów na płycie CD. W ocenie WSA takie postępowanie świadczy raczej o zamierzonym utrudnianiu organom przeprowadzenia ustaleń zmierzających do określenia wysokości podatku w oparciu o wartość spornych budowli. Wobec ustalonej linii orzeczniczej dotyczącej opodatkowania kabli telekomunikacyjnych w kanalizacji kablowej, Spółka musiała bowiem liczyć się z niekorzystnymi dla siebie skutkami postępowania dowodowego w tym zakresie. W uzasadnieniu zarzutów Spółka odwołała się do swoich pism z dnia 23 lipca 2013 r. oraz z dnia 8 września 2014 r. W pismach tych miały zostać zawarte wyjaśnienia dotyczące wartości budowli. Należy jednak zauważyć, że w wydanych decyzjach organ I instancji skonfrontował powyższe wyjaśnienia z własnymi ustaleniami. Niezasadne są zatem twierdzenia, że wyjaśnienia te zostały "zignorowane". Organ I instancji szczegółowo (odwołując się do pism Spółki) opisał sposób obliczenia wartości spornych budowli. Wskazał, że wyodrębnił z ewidencji środków trwałych obiekty znajdujące się na terenie gminy C., które zostały przez Spółkę wyłączone z opodatkowania. Wartość budowli, podlegających opodatkowaniu ustalono na podstawie deklaracji podatkowej za wcześniejszy okres oraz cytowanych w decyzji wyjaśnień Spółki. WSA nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia zasad postępowania dowodowego, na które wskazywała Spółka. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a także zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia WSA w zakresie: a) istnienia obowiązku wydania przez Burmistrza Miasta C. decyzji w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonej bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu, o czym mowa w art. 210 § 1 pkt 8 w zw. z art. 144a § 1 pkt 2 i § 1b o.p.; b) kwestii przedawnienia (w tym zakresie naruszono art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a.); c) istnienia podatnika podatku od nieruchomości w przypadku współwłasności budowli albo odrębnej własności poszczególnych elementów tej budowli oraz obowiązku wydania przez Burmistrza Miasta C. odrębnej decyzji na podstawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w stosunku do współwłaścicieli kabli ułożonych w kanalizacji kablowej; d) ustalenia podstawy opodatkowania zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 o.p., poprzez wadliwe przyjęcie przez WSA, że bezzasadne okazały się zarzuty Spółki dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego, które wskazują zasady gromadzenia materiału dowodowego i jego należytej oceny, a w konsekwencji – które służą prawidłowemu ustaleniu stanu faktycznego sprawy, podczas gdy w toku postępowania podatkowego doszło w odniesieniu do kwestii ustalenia przedmiotu opodatkowania i wartości przedmiotu opodatkowania do takiego naruszenia regulacji prawnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 144a § 1 pkt 2, art. 144a § 1b i art. 210 § 1 pkt 8, a także art. 212 o.p., poprzez wadliwe przyjęcie, że skuteczne jest doręczenie podatnikowi decyzji w formie papierowej w sytuacji, gdy wniosek podatnika o doręczenie pism drogą elektroniczną nakazuje wydanie decyzji w formie dokumentu elektronicznego i doręczenie tej decyzji drogą elektroniczną; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p. oraz w zw. z art. 70 § 1, § 6 pkt 1, § 7 pkt 1 o.p., a także w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p., poprzez wadliwe zaakceptowanie przez WSA stanowiska organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z powodu wszczęcia postępowania karnego skarbowego, choć (1) nie postawiono zarzutów w tym postępowaniu oraz (2) nie ustalono, czy i kiedy postępowanie karne skarbowe zostało zakończone, a więc nie ustalono, czy i kiedy bieg terminu przedawnienia zaczął biec na nowo; 5. art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 o.p. oraz w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię przywołanych przepisów, polegającą na przyjęciu że: a) każde wszczęcie postępowania karnego skarbowego "w sprawie" zawiesza bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego – nawet jeśli nastąpiło ono w sposób instrumentalny; b) samo wszczęcie postępowania karnego skarbowego "w sprawie" zawiesza bieg terminu przedawnienia bez postawienia zarzutów, tj. przejścia do fazy "przeciwko osobie"; 6. art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 o.p. oraz w zw. z art. 2 Konstytucji RP, przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez WSA za organem, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2009 r.; 7. art. 3 ust. 1 pkt 1 – 4 i ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: a) "pod pojęciem właściciela budowli o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2 u.p.o.l. należy również rozumieć właścicieli części budowli nawet w sytuacji gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli"; b) w przepisach prawa podatkowego brak jest zastrzeżenia, że opodatkowane elementy muszą stanowić samodzielną budowlę"; 8. art. 3 ust. 1 pkt 1- 4 i ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Spółka może być opodatkowana podatkiem od nieruchomości od linii kablowych w sytuacji, gdy WSA przyjął, że "przewody telekomunikacyjne nigdy nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1 pkt 2 u.p.o.l. i to bez względu na przedmiot własności", a jednoznacznie jest oczywiste, że Spółka nie jest właścicielem obiektu składającego się z kanalizacji kablowej oraz położonych w niej linii kablowych; 9. art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, polegające na błędnym zaaprobowaniu przez WSA ustalenia podstawy opodatkowania w sposób sprzeczny z tym przepisem, tj. opierającym się na danych o wartości środków trwałych niebędących spornymi liniami kablowymi W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny za trafny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., odnoszący się do kwestii przedawnienia, tj. art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. Należy bowiem zauważyć, że w dniu 18 marca 2019 r. NSA w uchwale składu siedmiu sędziów stwierdził, że "dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Z kolei "uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej" (zob. uchwała NSA, sygn. akt I FPS 3/18; opublikowana w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższą ocenę prawną na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że "z akt i uzasadnienia decyzji organu odwoławczego dotyczącej wymiaru podatku za 2009 r. wynika wyraźnie, że w dniu 19 grudnia 2014 r. Urząd Skarbowy w C. wszczął postępowanie karne skarbowe w sprawie podania nieprawdy w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. O fakcie tym Spółka została zawiadomiona pismem tegoż urzędu dnia 19 grudnia 2014 r. doręczonym dnia 22 grudnia 2014 r." Natomiast z pisma i załącznika do niego z dnia 4 czerwca 2019 r. pełnomocnika Spółki (dołączonego do akt sądowych) wynika, że opisywane wyżej zawiadomienie z dnia 19 grudnia 2014 r. przesłane w systemie e-PUAP przez Urząd Miejski w C., zostało odebrane przez pełnomocnika Spółki w dniu 2 stycznia 2015 r. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że najpierw jednoznacznie powinna zostać wyjaśniona wyżej omawiana kwestia najdalej idącego zarzutu, tj. przedawnienia lub nie przedawnienia zobowiązań w podatku od nieruchomości za 2009 r. Tym samym, za przedwczesne należało uznać ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, zarówno dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r., jak również wymiaru tego podatku za 2010 r. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 185 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.