II FSK 3001/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Jarzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3004/11 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 31 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia zaległości podatkowej w podatku od gier za listopad 2010 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3004/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Sp. z o.o. w W. – dalej jako "Spółka", na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 31 sierpnia 2011 r., w przedmiocie potrącenia zaległości podatkowej w podatku od gier za listopad 2010 r. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż Spółka wniosła o potrącenie zaległości podatkowej (wraz z odsetkami) w podatku od gier za listopad 2010 r. w kwocie 458 000,00 zł z wymagalnymi w stosunku do Skarbu Państwa wierzytelnościami (wraz z odsetkami), jakie nabyła w drodze umowy cesji z dnia 16 kwietnia 2010 r. od niemieckiej spółki K. Zaległość wynikała z nieopłaconej deklaracji POG-4. Spółka wskazała wyroki sądów powszechnych oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 1772/99, wyjaśniając, że należne z tytułu tych wyroków wierzytelności nie zostały zaspokojone wobec spółki niemieckiej i obecnie to ona, jako nabywca wierzytelności, uprawniona jest do ich potrącenia z własnymi zobowiązaniami. Do wniosku Spółka dołączyła kserokopię zawiadomienia z dnia 22 kwietnia 2010 r. o zbyciu na jej rzecz przez spółkę niemiecką części przypadających jej od Skarbu Państwa wierzytelności o łącznej równowartości 10 000 000 USD oraz nieuwierzytelnione kserokopie wskazanych we wniosku wyroków, stanowiących podstawę roszczeń wobec Skarbu Państwa. Decyzją z dnia 10 marca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. odmówił skarżącej potrącenia zaległości w podatku od gier wraz z odsetkami z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych za listopad 2010 r. z wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa argumentując, że wskazane przez Spółkę wyroki sądów powszechnych dotyczą ustalenia istnienia obowiązku ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, wypadkowego i chorobowego z tytułu zatrudnienia pracowników spółki niemieckiej. Natomiast wyrok NSA O/Z we Wrocławiu uchyla decyzję w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej od sprzedaży udziałów P. sp. z o.o. w W. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia 31 sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji i powołując się na art. 64 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) wyjaśnił, iż wzajemność wierzytelności istnieje, gdy obie strony są względem siebie jednocześnie wierzycielami i dłużnikami. Organ zauważył, że wskazane przez Spółkę wyroki nie zostały wydane na podstawie art. 417 lub art. 4172 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. 1964, Nr 16, poz. 93, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "kc". Oznacza to, że spółka niemiecka nie zbyła na rzecz Spółki w drodze umowy cesji niekwestionowanej przez organy podatkowe, wierzytelności wobec Skarbu Państwa, skoro sama takich nie posiadała. Bezpodstawny był zatem podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 64 § 1 i art. § 7 Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora Izby Celnej nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Brak było również podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w oparciu o art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Decyzja tego organu nie została wydana na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie: – ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U., Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.g.h.", a w szczególności art. 139 ust. 1 przez jego bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy do wystawianych przez Spółkę deklaracji POG-4 winien mieć zastosowanie art. 45a ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako u.g.z.w., co w odniesieniu do Spółki skutkuje koniecznością regulowania zryczałtowanego podatku od gier podwyższonego ze 180 Euro do 2 000 zł miesięcznie, – Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204 z 21 lipca 1998 r.), w szczególności art. 8 pkt 1 i art. 9, transponowanej do prawa krajowego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039, z późn. zm.) przez ich naruszenie, tj. niewykonanie przez Polskę jako członka Unii Europejskiej obowiązku notyfikowania w Komisji każdego projektu przepisów technicznych, w zakresie zmian ustawy o grach i zakładach wzajemnych, tj. ustawy o grach hazardowych, która weszła w życie 1 stycznia 2010 r., co nakłada na Spółkę obowiązek regulowania podwyższonego zryczałtowanego podatku od gier, – art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 1, a także innych Konstytucji RP, wobec braku przy wprowadzaniu do obrotu prawnego przepisów o grach hazardowych przepisów przejściowych, przez naruszenie zasady lojalności państwa wobec adresata norm prawnych oraz braku poszanowania przez ustawodawcę interesów Spółki w toku, czyli zastosowania wobec niej wyższego zryczałtowanego podatku od gier, pomimo że legitymuje się ona ostateczną decyzją przyznającą jej uprawnienia do prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, wydaną na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, z czego wynika obowiązek regulowania zryczałtowanego podatku w wysokości zdecydowanie wyższej niż 180 EURO miesięcznie, – art. 509, art. 510 i n. kc przez ich zastosowanie oraz uznanie, że cesja wierzytelności przewidziana umową z dnia 16 kwietnia 2010 r. w zakresie posiadanej przez zbywcę wymagalnej wierzytelności wobec Skarbu Państwa nie była skuteczna, – przepisów BGB (niemieckiego kodeksu cywilnego), w szczególności art. 398 - 413 przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy stosownie do obowiązujących przepisów umowa cesji wierzytelności z dnia 16 kwietnia 2010 r. winna być oceniana według tych unormowań, – art. 64 Ordynacji podatkowej przez niedokonanie czynności potrącenia zaległości podatkowej w podatku od gier wraz z odsetkami ze zgłoszonymi przez nią wymagalnymi wierzytelnościami posiadanymi wobec Skarbu Państwa, nabytymi od spółki niemieckiej na podstawie umowy z dnia 16 kwietnia 2010 r. w sprawie cesji wierzytelności; dokonanie błędnej subsumcji co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie mylnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie pociągnięto pod hipotezę normy prawnej, niewydanie przez organy podatkowe decyzji w kwestii potrącenia w zakreślonym tym przepisem terminie 7 dni, – art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z proklamowaną w nim zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a zwłaszcza: zobowiązanie Spółki do składania organowi wyroków sądu administracyjnego z uzasadnieniami, których treść winna być organom podatkowym znana z urzędu; zażądania, pomimo braku upoważnienia, umowy cesji wierzytelności zawartej pomiędzy zbywcą tj. spółką niemiecką i nabywcą (Spółką), pomimo że organ został zawiadomiony o cesji długu przez wierzyciela Skarbu Państwa – spółkę niemiecką, – art. 122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza: zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego zebrania dowodów w sprawie, np. brak wystąpienia do sądu celem ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego – umowy cesji wierzytelności między zbywcą a nabywcą; niewystarczające odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do powołanych przez Spółkę i znajdujących się w aktach orzeczeń sądów pracy i sądów administracyjnych, – art. 124 Ordynacji podatkowej przez niewystarczające, a w niektórych sytuacjach błędne wyjaśnienie przesłanek, jakimi organy kierują się przy załatwieniu sprawy, szczególnie w sytuacji, gdy Spółka w postępowaniu nie jest zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. działanie sprzeczne z paremią legem brevem esse oportet, quo facilius ab imperitis teneatur, – art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej przez dopuszczenie do przewlekłości postępowania, co skutkowało narażeniem Spółki na wymierną szkodę ze względu na: przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, co doprowadziło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego; a także brak dokonywania we właściwym czasie weryfikacji zgromadzonych dowodów pod względem ich kompletności, – art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania pomimo zaistnienia przesłanek ku temu. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż organy podatkowe ustaliły stan faktyczny z poszanowaniem obowiązujących w tym zakresie zasad wynikających z przepisów prawa. Materiał dowodowy został zgromadzony, a następnie oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Dlatego za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w szczególności zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, której realizacji służy przewidziany w art. 187 § 1 tej ustawy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozważenia całego materiału dowodowego. Sąd zauważył, że skoro Spółka wniosła o dokonanie potrącenia, to na niej ciążył obowiązek wykazania, że posiada wierzytelności wobec Skarbu Państwa nadające się do potrącenia z obciążającą ją zaległością podatkową i w związku z tym to ona powinna była przedłożyć sporządzone we właściwej formie dowody istnienia tych wierzytelności. Zdaniem Sądu wierzytelnościami takimi nie były wierzytelności wskazane przez Spółkę. W ocenie Sądu w związku z niekwestionowanie przez organy podatkowe zawarcia przez Spółkę i spółkę niemiecką umowy cesji, nie istniała potrzeba występowania do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z tej umowy. Za prawidłowy Sąd uznał wniosek organów podatkowych, że zgłoszone do potrącenia wierzytelności nie mieszczą się w żadnej z kategorii wierzytelności wymienionych w art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Celnej prawidłowo scharakteryzował cechy, jakim winny odpowiadać wierzytelności, aby mogły być uznane za bezsporne, wymagalne i wzajemne, a zatem spełniające określone powyższym przepisem przesłanki potrącenia. Sąd zaakcentował, że redakcja omawianego przepisu jednoznacznie wskazuje, iż zawiera on zamknięty katalog wierzytelności, jakie mogą podlegać potrąceniu. Sąd zauważył, iż wierzytelności przedstawione przez Spółkę nie są wierzytelnościami wynikającymi z prawomocnych wyroków wydanych na podstawie art. 417 i art. 4172 kc, formułujących odpowiedzialność odszkodowawczą związaną z wykonywaniem władzy publicznej, a tylko posiadanie wierzytelności wynikających z takich wyroków umożliwiłoby Spółce skorzystanie z instytucji potrącenia. W ocenie Sądu z wyroków powyższych w istocie nie wynikają żadne wierzytelności, do których zaspokojenia zobligowany byłby Skarb Państwa. Sąd uznał również bezskuteczność zarzutów naruszenia ustawy u.g.h., Dyrektywy 98/34/WE oraz Konstytucji RP. Sąd zauważył, iż wskazane przez Spółkę przepisy prawa materialnego nie były stosowane, ponieważ nie dotyczą one kwestii potrącenia, a zatem przedmiotu sprawy. Tym samym zarzuty Spółki w tym zakresie wykraczają poza granice niniejszej sprawy. Granice sprawy wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji, potrącenie zaległości podatkowej Spółki. W tego rodzaju sprawie nie mogą być badane zarzuty dotyczące wysokości zobowiązania podatkowego, z tytułu którego zaległość ta powstała. Następnie Sąd stwierdził, iż w sprawie nie miały zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego oraz niemieckiego kodeksu cywilnego (BGB), ponieważ organy podatkowe nie oceniały zawartej przez Spółkę umowy cesji. Za niezasadne uznał Sąd także zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 210 § 4 i art. 125 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie: – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", poprzez nierozstrzygnięcie sprawy w jej granicach oraz ograniczenie rozpoznania sprawy do kwestii odmowy potrącenia wierzytelności wobec Skarbu Państwa z zaległością podatkową Spółki, przy pominięciu innych bardzo istotnych zarzutów podniesionych przez Spółkę w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 31 sierpnia 2011 r., – art. 64 Ordynacji podatkowej poprzez niedokonanie potrącenia zaległości podatkowej w podatku od gier wraz z odsetkami ze zgłoszonymi przez Spółkę wymagalnymi wierzytelnościami posiadanymi wobec Skarbu Państwa, nabytymi na podstawie umowy z dnia 16 kwietnia 2010 r. w sprawie nabycia tych wierzytelności od spółki niemieckiej, – art. 8 pkt 1 i art. 9 Dyrektywy 98/34/WE oraz § 1 ust. 1, § 8 ust. 1-3 i § 9 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r., które transponuje przepisy tej dyrektywy do prawa krajowego poprzez ich niezastosowanie tj. niewykonanie przez Rzeczpospolitą Polską jako Członka Unii Europejskiej obowiązku notyfikowania Komisji Europejskiej każdego projektu przepisów technicznych, w zakresie zmian ustawy o grach i zakładach wzajemnych tj., u.g.h., która weszła w życie 1 stycznia 2010 r. co skutkuje potencjalnym brakiem mocy prawnej przepisów tej ustawy, – art. 2, art. 21, art. 32 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP wobec braku przy wprowadzaniu do obrotu prawnego przepisów u.g.h. przepisów przejściowych, poprzez naruszenie zasad ochrony praw nabytych, własności, lojalności państwa wobec adresata norm prawnych oraz braku poszanowania przez ustawodawcę interesów podmiotów w toku, – art. 139 u.g.h. poprzez jego bezzasadne zastosowanie, w sytuacji gdy do wystawianych przez V. sp. z o.o. z siedzibą w W. deklaracji POG – 4 za listopad 2011 r. winien mieć zastosowanie art. 45a ust. 1 poprzednio obowiązującej u.g.z.w. W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna, zbadana zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., czyli w granicach wyznaczonych jej zarzutami, nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania (czyli tak, jak w niniejszej sprawie), w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd administracyjny pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSAiWSA z 2005 r. Nr 6, poz. 120). Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. dla skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wykazanie, że przedstawione w skardze kasacyjnej uchybienia takim przepisom mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w badanej skardze kasacyjnej nie wykazano, aby zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego był taką wadą obarczony. W pierwszej kolejności za całkowicie chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 134 P.p.s.a., którego to naruszenia Spółka upatruje w ograniczeniu rozpoznania sprawy do kwestii odmowy potrącenia jej wierzytelności wobec Skarbu Państwa z ciążącą na niej zaległością podatkową. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle komentowanego przepisu szczególnego znaczenia nabiera więc zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Należy w związku z tym zauważyć, że zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. B. Adamiak, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, "Orzecznictwo Sądów Polskich" z 1999 r., z. 1, s. 51). W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, "ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi [...] wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 1997 r., SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 5, s. 36). W podobny sposób ujęto tę kwestię w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r. (OPS 12/96, ONSA z 1997 r. nr 3, poz. 104), w której stwierdzono, że w postępowaniu sądowadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot. Rozpoznawana sprawa dotyczy kwestii potrącenia wierzytelności wobec Skarbu Państwa z zaległością podatkową Spółki. a podstawę prawną wniosku oraz decyzji organów podatkowych stanowił art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej; w tak wyznaczonych granicach sprawy orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny. Dlatego też kwestia zasadności wymiaru ciążącego na Spółce zobowiązania w podatku od gier, jak również problematyka notyfikacji ustawy o grach hazardowych, nie mogły być przedmiotem oceny w ramach trybu uruchomionego na podstawie art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie jest to bowiem tryb właściwy zarówno dla wiążącego ustalenia wymiaru tego zobowiązania, jak i dla badania ewentualnych naruszeń dyrektyw wspólnotowych. Niezrozumiałe jest wskazanie na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisu postępowania w postaci art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten ma bowiem charakter materialnoprawny, a ponadto sąd ten nie mógł naruszyć przepisów postępowania poprzez niedokonanie potrącenia, bowiem sąd takiego potrącenia nie dokonuje. Sąd mógłby ewentualnie naruszyć prawo materialne poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu lub niezastosowanie w sprawie, jednakże skutecznie takiego zarzutu nie postawiono. Jedynie wyjaśniająco wskazać należy, że dla dokonania potrącenia na podstawie art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej konieczne jest przede wszystkim istnienie niespornej wierzytelności wobec Skarbu Państwa, o której mowa w tym przepisie. Z kolei z poczynionych w sprawie ustaleń – których w skardze kasacyjnej skutecznie nie zakwestionowano – wynika, że Spółka nie legitymuje się tego typu tytułem. Tym samym przepis art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie mógł mieć w sprawie zastosowania, a w konsekwencji dalsze rozważania w tej kwestii są zbędne. Za całkowicie chybione uznać należy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzuty te sprowadzają się wyłącznie do kwestii zasadności wymiaru ciążącego na Spółce zobowiązania w podatku od gier oraz problematyki notyfikacji ustawy o grach hazardowych. Przepisy powołane w skardze kasacyjnej nie były i nie mogły być w sprawie zastosowane, bowiem kwestia wysokości zobowiązania w podatku od gier nie mogła być przedmiotem oceny w ramach trybu uruchomionego na podstawie art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.