II FSK 3324/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w O. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2014 r. w zakresie postanowienia o kosztach postępowania w sprawie ze skargi S. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1528/10 oddalającym skargę S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 376/09 w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 16 marca 2009 r. nr (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia oddalić wniosek o sprostowanie wyroku. Wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II FSK 3324/13, Naczelny Sąd Administracyjny: 1) uchylił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 1528/10, 2) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 376/09, 3) umorzył postępowanie sądowe oraz 4) zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w O. na rzecz S. J. kwotę 52080 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 5 listopada 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o sprostowanie postanowienia w sprawie kosztów postępowania sądowego, zawartego w pkt 4 wyroku NSA z dnia 8 października 2014 r. Wskazał, że okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie art. 207 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), poprzez odstąpienie od zasądzenia kosztów od organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 P.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 P.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek Dyrektora o sprostowanie wyroku NSA z dnia 8 października 2014 r. nie dotyczy takiej oczywistej pomyłki. Jest on w istocie żądaniem zmiany wyroku w zakresie postanowienia o kosztach w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. W piśmie tym organ kwestionuje zastosowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny podstawę prawną do ustalenia zasad zwrotu kosztów postępowania między stronami. Tego rodzaju rozważania wykraczają poza ramy postępowania zainicjowanego wnioskiem o sprostowanie oczywistych omyłek. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. [pic]